เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5

เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5

last updateDernière mise à jour : 2026-03-08
Par:  เอลยาEn cours
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
330Chapitres
1.6KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

คู่ที่ 1 พี่เบน&โจซิเฟีย น้องสาวของเพื่อสนิทที่เขารู้จักตั้งแต่เธออายุ16 ไม่รู้ว่าทำไมจนป่านนี้ภาพเธอยังติดอค้างยู่ในใจอย่างที่ลบออกไม่ได้ คู่ที่ 2 พี่ไท&น้องแทม บอดีการ์ดหน้าตาหล่อเคร่งขรึม กับนางเอกสาวสุดฮ็อตของวงการ คู่ที่ 3 พี่ฟี่&มีนา เขาและเธอเป็นเพื่อนกันมานานหลายปี เขาซื้อบ้านริมคลองที่เมืองไทย ใกล้กับบ้านของเธอ

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1 ระหว่างเรา

No terceiro ano de casamento, quando o irmão mais velho de Ethan Soares faleceu, Luiza Mello pediu o divórcio.

Ethan franziu a testa, com uma expressão de pura incompreensão:

— Só porque eu levei um tapa para proteger a Gabi?

Gabi? Ele a chamava de forma tão íntima.

Mas Gabriela Lopes era, claramente, a esposa de seu irmão mais velho.

Luiza puxou os lábios num sorriso frio:

— Sim, exatamente por isso.

Como se fosse possível que um casamento fosse destruído por algo tão simples.

A marca vermelha daquele tapa, dada no hospital, ainda era visível no rosto marcante de Ethan, intensificando sua expressão séria.

Naquele momento, Ethan protegeu Gabriela de uma forma tão evidente que até a família Soares ficou surpresa. Todos, menos Luiza. Ela não demonstrou nem um pingo de surpresa.

Três dias antes, era o aniversário de casamento de Ethan e Luiza.

Ela havia preparado uma surpresa e pegado um voo para a cidade onde ele estava a trabalho. Porém, ao chegar, ouviu por acaso uma conversa entre ele e dois amigos.

— Ethan, não me leve a mal, mas fugir todo ano na data do seu aniversário de casamento não é certo. Você está sendo injusto com o esforço e a dedicação da Luiza.

O homem, normalmente tão elegante e sereno, tinha nos olhos um traço de tristeza:

— Você acha que eu quero isso? Se eu não fizesse isso... Ela jamais acreditaria que, nesses anos todos, eu nunca me envolvi de verdade com a Luiza.

— Ela? — O amigo, que parecia defender Luiza, demorou um segundo para entender, mas logo sua voz ganhou um tom de irritação e sarcasmo. — Tá falando da Gabriela? Ethan, você tá maluco? Vai esperar até a barriga da Gabriela ficar enorme na segunda gravidez pra finalmente cair na real?

Mudando o tom, ele continuou:

— E outra, você não tem medo de o Gustavo aparecer para te cobrar essa palhaçada?

— Ele não vai. — Ethan acariciou os dedos, distraído. — Desde que me casei com a Luiza, os dois brigaram feio. Faz três anos que nem se falam e até se bloquearam no celular.

Do lado de fora da sala, Luiza ouviu tudo. Apesar de manter a calma enquanto saía com passos firmes, seus dedos, ao lado do corpo, tremiam levemente.

Ela sabia que Ethan tinha tido alguém especial em sua vida.

Procurou por muitas respostas, mas ninguém jamais lhe disse quem era essa pessoa.

Ela havia cogitado várias possibilidades, mas nunca imaginou que sua rival fosse Gabriela.

E o pior: durante três anos, ela respeitou Gabriela como sua cunhada. Aquilo era humilhante demais.

Ao sair do clube, uma chuva torrencial caía. Luiza, indiferente, deixou-se molhar completamente, como se não sentisse nada.

Ela pegou um voo noturno de volta para Cidade A e, assim que chegou em casa, adoeceu.

Ficou de cama por dois dias com febre alta e só começou a melhorar hoje. Mas, assim que conseguiu se levantar, recebeu a notícia de que Antônio Soares, irmão mais velho de Ethan, havia sofrido um acidente.

Sete dias depois, o funeral de Antônio foi realizado em Cidade A.

Nos últimos dias, Luiza mal dormiu duas ou três horas por noite na mansão da família Soares. Após o funeral, ao sair do cemitério, ela estava tão exausta que parecia que seu corpo andava à frente enquanto sua alma ficava para trás.

O motorista já a esperava com o carro na entrada. Assim que entrou, Luiza fechou os olhos:

— Joaquim, me leve para casa.

— Não vai voltar para a Mansão dos Soares?

— Não, acabou para mim.

O funeral tinha terminado, mas os problemas da família Soares estavam longe de acabar.

Antônio, o primogênito, sempre foi tratado como o centro do universo.

Desta vez, sua morte foi resultado de um salto de paraquedas, forçado por Gabriela. O equipamento apresentou falha e ele caiu de uma altura fatal. Quando chegou ao hospital, não havia mais o que fazer. Os médicos não tentaram reanimá-lo, apenas prepararam seu corpo para o velório.

A raiva da família Soares contra Gabriela ainda estava em ebulição.

Luiza não tinha interesse em assistir a Ethan proteger outra mulher. Ela tinha suas próprias prioridades agora.

Mas, assim que o carro começou a se mover, a porta de trás foi aberta de repente.

Ethan estava do lado de fora, vestindo um terno preto sob medida, com sua postura alta e elegante. Seu rosto, normalmente impecável, carregava uma expressão rara de hesitação:

— Luiza, você está indo para casa?

— Sim.

Mal Luiza respondeu, percebeu com o canto dos olhos que Gabriela se aproximava ao lado de Ethan, acompanhada por um garotinho. Era Michel Soares, filho de Gabriela e Antônio, um menino de quatro anos, gorduchinho e fofo.

Antes que Luiza pudesse dizer qualquer coisa, Michel, com agilidade, subiu no carro, como se fosse a coisa mais natural do mundo, e disse sem cerimônia:

— Luiza, leva eu e a mamãe pra casa, por favor!

Luiza franziu levemente a testa e olhou para Ethan, buscando uma explicação.

Ethan apertou os lábios e respondeu:

— Meus pais ainda estão muito irritados. Vou deixar Gabi e Michel ficarem na nossa casa por um tempo.

Como se temesse que ela recusasse, ele acrescentou:

— Você quer ter filhos, né? Pode começar praticando com Michel.

Luiza quase riu. Mas, considerando que estavam no cemitério, achou que não seria apropriado.

Ethan estava deixando Gabriela e o filho dela em sua casa, enquanto ele voltava sozinho para a Mansão dos Soares para enfrentar a ira dos pais. Até que ele tinha coragem.

Quando chegaram em casa, parecia que Ethan já havia avisado. A empregada Maia tinha preparado o quarto de hóspedes.

Luiza ficou aliviada. Após tomar banho, desabou na cama e dormiu profundamente.

Quando acordou, já eram nove da noite. Assim que pegou o celular, recebeu uma ligação de sua amiga.

— O acordo de divórcio está pronto. Quer que eu envie para você dar uma olhada?

— Obrigada, Lilian. — Ainda com a voz sonolenta, Luiza respondeu suavemente. — Não precisa me enviar. Só mande alguém trazer para mim.

— Está com tanta pressa assim? Tem certeza disso?

Lilian Martin, uma advogada experiente, já havia lidado com muitos casos e temia que Luiza estivesse agindo por impulso:

— Ethan pode não ser o marido ideal, mas, de certa forma...

Luiza acendeu a luz, sentou-se na cama e, com a mente mais clara, interrompeu:

— Eu já decidi, Lilian. O Ethan se masturba vendo foto de outra mulher.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
330
บทที่ 1 ระหว่างเรา
อากาศเย็นสบายและแสงแดดสดใสของช่วงซัมเมอร์ ทำให้ลาสเวกัสเป็นเป้าหมายของนักท่องเที่ยวที่ต้องการมาชมมหานครบาป หรือ Sin City ทั้งที่มาชมความสวยงามอลังการด้านสถาปัตยกรรมอันทันสมัยของเมือง ชมความศิวิไลซ์ทุกด้านและที่สำคัญเหนือเหตุผลข้ออื่นใดนั้นก็คือมาเพื่อเสี่ยงโชคในกาสิโนด้วยหัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังว่าจะหอบเงินกลับบ้านเบนจามิน สกินเบิร์ต หรือเบน ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่ปีกำลังเดินสูดอากาศยามดึกที่ควรเงียบสงัดแต่กลับคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินสวนสนามกันตรงหน้าโรงแรมแกรนด์เอ็มซี ของตระกูลแม็คเคนซี่ นักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกหลากเชื้อชาติร่างสูงสมาร์ตสวมกางเกงยีนส์สีซีดกับเสื้อยืดสีขาว รองเท้าหนังสีดำ ใบหน้าคมสันได้เหลี่ยมสวยดึงดูดสายตาของสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาไม่ขาดระยะ ชายหนุ่มใช้หัวแม่มือเกี่ยวหูกางเกงทั้งสองข้าง คิ้วหนาสีน้ำตาลเข้มขมวดในบางครั้ง ดวงตาสีสนิมเหล็กประกายทองมองไปยังลานด้านหน้าโรงแรมราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่เบนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาอีกครั้ง ขณะนี้เวลาตีหนึ่งครึ่งเข้าไปแล้ว เมื่อตอนเย็นนี้เจมส์ ฮาร์ตสัน เพื่อนสนิทที่เป็นบอดีการ์ดของสเต
Read More
บทที่ 2 ระหว่างเรา
*“*ขึ้นข้างบนกันเถอะฮาเปอร์”เสียงกระด้างเอ่ยกับฮาเปอร์พร้อมกับดึงแขนหล่อนขึ้นไปชั้นบน เบนยักไหล่ เด็กมัธยมวัยฮอร์โมนกำลังเดือด คนหนึ่งอยากเป็นสาวอีกคนอยากเป็นหนุ่ม เขาคิดพร้อมกับยิ้มขบขันออกมารุ่งขึ้นเบนตื่นแต่เช้าแล้วออกวิ่งตามถนนเลียบหมู่บ้าน สายตาเห็นร่างเล็กวิ่งอยู่ด้านหน้าห่างจากเขาประมาณหนึ่งร้อยเมตร หล่อนตื่นเช้าออกมาวิ่งด้วยหรือ เขาฉงนใจที่เด็กสาววัยสิบหกบอบบางตื่นแต่มืดมาวิ่งโดยไม่กลัวถูกฉุดหรือกลัวอันตราย เบนวิ่งตามในระยะที่ยังเห็นหล่อนในสายตา*“**กู๊ด มอร์นิ่งค่ะพี่เบน”*เสียงหวานร้องทักอย่างดีใจอยู่ข้างหลัง เบนหันไปมอง ฮาเปอร์กำลังวิ่งตามเขามา ชายหนุ่มจึงหยุดยืน หล่อนหอบแฮ่กวิ่งมาเกาะแขนของเขา*“*โอย เหนื่อย พี่เบนวิ่งเร็วจัง ฮาเปอร์ตามแทบไม่ทัน”หล่อนพูดไปหอบแฮ่กๆ ไปด้วย*“*ผมเห็นโจซิเฟียตรงโน้น”เบนชี้ไปข้างหน้าที่เห็นหลังของโจซิเฟียอยู่ห่างออกไป*“*ยายโจเขาวิ่งประจำค่ะสายนี้ ฮาเปอร์ไม่ไหวหรอก แต่เห็นพี่เบนออกมา ฮาเปอร์เลยออกมาด้วย อยากคุยกับพี่เบนมากๆ พี่เบนจะอยู่อีกกี่วันคะ ฮาเปอร์ชอบพี่เบนจริงๆ นะ ขอโทษที่พูดตรงๆ”*“*โจซิเฟียเขาวิ่งเส้นนี้ทุกวันหรือ”เบนเอ่ยถามแทนที
Read More
บทที่ 3 ระหว่างเรา
คืนงานปาร์ตี้ก่อนงานสมรสของแซมกับโซเฟีย เกมส์ Kiss me พลีส ของเจ้านายนั่นอีก เขาเกิดอารมณ์อยากแกล้งคน เขาจูบหล่อนซะหล่อนคงจะเอาไปนอนฝันร้ายไปอีกนาน หล่อนตบเขาจนได้ แต่ทุกคนกำลังสนใจเกมจึงไม่มีใครสนใจว่าเขากำลังจูบหล่อนอย่างเอาจริงเอาจังหล่อนช็อกอีกตามเคย เขารู้สึกแปลกนิดหนึ่งเช่นทุกครั้งแต่ก็แค่รู้สึกแปลกน่ะ ตีความออกมาเป็นอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น แปลกที่จูบทอมบอยกระมัง ชายหนุ่มจุดยิ้มออกมาอีกครั้ง จำได้ถึงตอนเที่ยงคืนที่ทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องพัก หล่อนอยู่ห้องตรงกันข้ามกับเขาเสียด้วย*“*ไอ้คนสารเลว”หล่อนหันมาด่าก่อนจะเอื้อมมือไปรูดคีย์การ์ดห้อง เขาพิงประตูห้องตัวเองล้วงกระเป๋าแกล้งเลิกคิ้วขึ้นกวนประสาทหล่อนเล่น เพียงเท่านั้นหล่อนก็หันฉับมาหาแล้วเหวี่ยงแขนทันที แต่เขาจับเอาไว้ได้ทัน*“*อะไรกัน จะตบผมจนกระทั่งเข้านอนเลยเหรอคุณ”เขาแกล้งเอ่ยและหัวเราะหึในลำคอเยาะหล่อนให้โมโหเล่นต่อ*“*เบนจามิน ปล่อยเดี๋ยวนี้ ยังก่อเรื่องไม่พออีกเหรอฮะ!”หล่อนเค้นเสียงถาม พร้อมกับทำท่าหันซ้ายหันขวาเหมือนกลัวใครจะมาเห็น*“*อืม...ใครกันแน่ที่ก่อเรื่อง ว่าแต่ในเมื่อคุณถามผมแบบนี้ ผมก็จะตอบว่า... ยังไม่พอ”เขาตอ
Read More
บทที่ 4 ประวัติศาสตร์ของเรา
​โจซิเฟียลากกระเป๋าไปวางตรงข้างตู้เสื้อผ้า แล้วล้มตัวลงนอนขวางเตียงทันที หญิงสาวหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า ไม่ได้สนใจเชอร์ล็อกที่ปิดประตูเสร็จก็ยกมือขึ้นกุมอกด้านซ้ายของตัวเอง“อ๊าย...กรี๊ดดดดดดด ฉันอยากกรี๊ดอ๊ะ ยัยโจ อั๊ย กรี๊ดดดด... คนอะไรโคตรหล่อ โคตรเท่เตะตาฉันดังป้าบสนั่นเลยแก งือๆ”เสียงกระวี้ดกระว้ายกระตู้วู้ดังมาจากชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผมสีทองบลอนด์ที่นาทีก่อนหน้ายังเก็กมาดแมนเคร่งขรึมเต็มร้อย โจซิเฟียหรี่ตาขึ้นมองเพื่อนสนิทในวงการ เชอร์ล็อก หรือชื่อในวงการว่า เชอร์รี่ หรือในวงเพื่อนฝูงเรียกว่า นังเชอร์ ช่างแต่งหน้าส่วนตัวของแทมมิร่าและเมคอัปอาร์ติสแถวหน้าของวงการมายา ร่างสูงโปร่งกที่เดินตัวตรง บัดนี้กลับเดินบิดสะโพกนวยนาดมาหย่อนตัวนอนเคียงข้าง ลุ๊กซ์ภายนอกเหมือนนายแบบหนุ่มหล่อผมสีทองแต่ข้างในนั้นแต๋วสุดๆ“ไหนหล่อนบอกว่าเขาดูไม่ได้เลยไงฮะนังโจ หน็อย หวงก้างเอาไว้ให้ตัวเองก็ว่ามาสิยะ นี่เสียดายฉันไม่น่ารับปากเล่นละครกับหล่อนเลยจริงๆ อ๊าย... ฉันรักเค้า นังโจ ฉันรักเค้า ฮือๆ”เสียงโอดครวญ พร่ำเพ้อยังคงดังออกมาจากนังเชอร์“หุบปากได้มั้ยนังเชอร์ เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอ
Read More
บทที่ 5 ประวัติศาสตร์ของเรา
ต่อมาวันงานเลี้ยงที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้น โจซิเฟียได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนอีกคนว่า ฮาเปอร์อยู่โรงพยาบาล เพื่อนหล่อนได้พยายามทำแท้งเพราะตั้งท้องได้สามเดือน แต่หมอช่วยเอาไว้ได้ทันทั้งแม่และลูก ฮาเปอร์ลาออกจากมหาวิทยาลัยและไม่ติดต่อกับโจซิเฟียอีกเลย หายไปจากชีวิตของหล่อนตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา“เอ้า มัวแต่นอนถอนหายใจเฮือกๆ จะอาบน้ำหรือเปล่าล่ะยะ ฉันจะอาบก่อนละนะ ง่วงสุดขั้วแบบนี้ถ้าฉันสลบคาห้องน้ำหล่อนก็ช่วยลากออกมาด้วยก็แล้วกัน”เชอร์ล็อกกล่าวเสร็จก็ถอดชุดสวมเสื้อคลุมสีชมพูจี๊ดจ๊าดเดินเข้าไปในห้องน้ำโจซเฟียขยับตัวลุกขึ้นอย่างเมื่อยล้า เพิ่งมีโอกาสได้มองสำรวจไปรอบห้องนอนของเขา โทนสีเทาน้ำเงินแซมทอง ชุดเครื่องนอนสีน้ำเงินริ้วขาว เฟอร์นิเจอร์โทนน้ำเงิน...สรุปว่าเขาชอบสีน้ำเงินหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะอยากสอดรู้สอดเห็น โจซิเฟียเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าบิลท์อินตลอดผนังออกดู ภายในส่วนใหญ่เป็นชุดสูท เสื้อเชิ้ตเสื้อยืดหลากสี กางเกงสแล็คสีดำ กางเกงยีนส์มีหลายสิบตัวแขวนเรียงรายเป็นระเบียบ เสื้อสีขาวกับน้ำเงินมีมากที่สุด ตู้รองเท้าแยกต่างหาก หญิงสาวเดินไปดึงลิ้นชักทุกลิ้นชักในตู้ แอบสงสัยว่าตลอดเวลาหลายปีมานี้เ
Read More
บทที่ 6 ประวัติศาสตร์ของเรา
“อ้าว ด่าใครยะ ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้หล่อนสัญญาว่าจะพาฉันตะลุยเวกัส อย่าลืมเสียล่ะ”เสียงเชอร์ล็อกดังขึ้นพร้อมกับเดินเช็ดผมสีบลอนด์ทองขยุกขยิกไปมา“หิวน้ำ” โจซิเฟียเอ่ยขึ้น“ฉันด้วย แกไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปเอาเอง”เสียงสะดีดสะดิ้งของนังเชอร์ดังขึ้นพร้อมกับทำท่ายิ้มย่องแลบลิ้นเลียปากแผลบอย่างที่โจซิเฟียไม่ไว้ใจมันเอาเสียเลย กลัวมันจะทำแผนของหล่อนแตกก่อนวันฮอลิเดย์จะสิ้นสุด“เฮ้ย ฉันออกไปเอาให้ แกแต่งตัวนอนรออยู่นี่แหละ”โจซเฟียรีบเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูห้องนอนออกไปแสงไฟสลัวเปิดตรงมุมที่เป็นเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม ห้องของเขากับเจมส์นั้นคล้ายกับห้องสวีทของโรงแรม ไม่มีครัวเป็นสัดส่วนมีเพียงเคาน์เตอร์บาร์ พวกเขามักไปฝากท้องกับวีรตาบนเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด บางครั้งก็อาศัยห้องอาหารของโรงแรม สั่งรูมเซอร์วิสหรือไม่ก็เดลิเวอรี่ตามสไตล์การใช้ชีวิตของหนุ่มโสดโจซิเฟียค่อยย่องผ่านห้องนั่งเล่น ตรงโซฟาตัวใหญ่ ร่างสูงนอนเหยียดยาวมีผ้าแพรคลุมตรงส่วนกลางกายถึงหน้าอก ท่าทางกำลังหลับสนิท หญิงสาวย่องไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเย็นมาสองขวดแล้วค่อยๆ ปิด“ทำไมต้องย่องขนาดนั้นด้วย”เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นข้างห
Read More
บทที่ 7 เส้นบางๆ ระหว่างเรา
“คนเลว หยุดเลย อ๊าย ขยะแขยงนะจะบอกให้ ปล่อย!”หล่อนผลักอกเขาอย่างแรง แต่เบนโอบแขนไปรอบเอวบางดึงมาแนบร่างสูงของเขามากขึ้น รู้สึกสะใจที่เห็นความหวาดกลัวในดวงตาสีน้ำเงินคู่สวยของหล่อน คงกลัวแฟนจะออกมาเห็นล่ะสิ หึ!เบนไม่แน่ใจว่าเวลาอยู่ใกล้หล่อนทำไมเขาถึงอยากจะแกล้งหล่อนอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงหล่อนกับผู้ชายผมทองในห้องนอนของเขา ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ เขาไม่อยากปล่อยให้หล่อนกลับเข้าไปในห้องนอนนั้นอีกเลยโจซิเฟียดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนของเขา ใช้ขวดน้ำในมือทุบไปบนแผงอกกำยำ ปึ๊ก! เบนสูดปากเจ็บแต่ก็ไม่ยอมปล่อย แขนล่ำสันรัดเอวเล็กแน่นกว่าเดิมจนร่างกายส่วนล่างแนบชิดกัน โจซิเฟียเงยหน้าทำตาโตตกใจปนหวาดหวั่น“ปล่อยโจเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นโจจะเรียกเชอร์ล็อก!” หล่อนเอ่ยขู่ดวงตาเอาเรื่อง เบนหรี่ตามอง“กล้าจริงเหรอ?”เขาแกล้งทำหน้ากวนประสาทต่อ ปลายนิ้วเชยคางหล่อนขึ้น โจซิเฟียเห็นดวงตาสีน้ำตาลประกายทองของเขาเป็นประกายกล้าพราวพรายในระยะใกล้เพียงลมหายใจกั้น ปากหยักจุดยิ้มกริ่มอยู่เหนือปากของหล่อน“เรารู้จักกันมานานเท่าไหร่แล้วนะโจ”เขาเอ่ยถามแผ่วเบา โจซิเฟ
Read More
บทที่ 8 เส้นบางๆ ระหว่างเรา
“เฮ้ย ไม่ต้องทำท่าช็อกขนาดนั้นนังเชอร์ ให้ฉันอาบน้ำเสร็จก่อน แล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง”โจซิเฟียเอ่ยก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวจัดการอาบน้ำสระผมเสร็จในสิบนาทีร่างบางเดินออกมาพร้อมเช็ดผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำลื่นสลวยยาวเลยบ่า เชอร์ล็อกนอนหงายจ้องมองมาตาไม่กระพริบ“แกอย่าทำหน้าเหมือนว่าฉันกำลังจะจับแกขึงพรืดแล้วข่มขืนแบบนั้นสินังเชอร์”โจซิเฟียเอ่ยพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งพิงพนักเตียง“ก็แกเล่นพูดซะฉันขนลุกซู่ด้วยความสยองนะสิยะ” เชอร์ล็อกกล่าวเสียงสูง“หยุดทำเสียงแปร๋น เดี๋ยวแผนฉันก็แตกตั้งแต่ยังไม่ข้ามคืนหรอก ฉันต้องอยู่อาทิตย์หนึ่งนะแก แกอย่าให้ฉันต้องรีบเก็บกระเป๋าทั้งที่ยังไม่ได้รื้อเสื้อผ้าออกเลย ไม่งั้นฉันจะไม่พูดกับแกเป็นเวลาครึ่งปี”โจซิเฟียขู่คาดโทษเพื่อน เชอร์ล็อกลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงไหล่ชนกัน โจซิเฟียหันมามองแล้วก็ต้องขำเสียงดังออกมากับท่าทางที่นังเชอร์มันกลัวหล่อนจะปล้ำเอา“นังบ้า ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟนแต่ก็ไม่เคยคิดจะปล้ำแรดอย่างแกหรอกน่า คืออย่างนี้ คืนนี้แกแค่ช่วยใช้เสียงของแกเท่านั้นเอง เอาแบบเหมือนตอนที่ดูหนังโป๊ เสียงครางกระเส่าอะไรแบบนั้นน่ะ แกเข้าใจหรือเปล่า เก็ตหรือย
Read More
บทที่ 9 อาการนี้คือ...
เบนกดลิฟต์ลงไปยังชั้นล็อบบี้แล้วเดินออกไปยังหน้าโรงแรม พนักงานทักทายเขาอย่างคุ้นเคย บอดีการ์ดหน้าหล่อเหมือนนายแบบของสเตฟาน แม็คเคนซี่ บอสใหญ่แห่งแกรนด์เอ็มซีมักชอบออกมาเดินเล่นยามดึกแถวหน้าโรงแรม หรือไม่ก็สวนหลังโรงแรมชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์ออกมาเขี่ยดูไปเรื่อยเปื่อยไม่มีจุดหมาย ร่างสูงเดินไปนั่งตรงม้านั่งที่มุมหนึ่งของหน้าตึกซึ่งมีไว้สำหรับให้นั่งพักผ่อนเวลาตีสี่แล้ว ใครมันจะยังตื่นอยู่เหมือนเขาบ้างนะ ไอ้พวกเผือกทั้งหลาย ตัดเจมส์ออกไปคนหนึ่งเพราะตั้งแต่แต่งงานมีลูกหนึ่งคน มันก็เป็นพ่อบ้านเต็มตัวเข้าสมาคมตามเจ้านายใหญ่ไปเรียบร้อยแล้ว“ไอ้ไท มึงทำอะไรอยู่”ตัดสินใจลองกดโทรไปหาไทสัน มันเสือกรับสายด้วย เบนจึงยิ้มดีใจออกมา“ตีสี่ มึงว่ากูควรทำอะไร”เสียงงัวเงียของไทสันเอ่ยถามกวนๆ มาตามสาย“กูนอนไม่หลับ”“นั่นมันปัญหาของมึง ไม่ใช่ปัญหาของกู”เสียงตอบกลับมาเร็วทันใจ เบนส่ายหน้า“ขอบใจที่มึงเป็นห่วงกู”ชายหนุ่มประชดเพื่อนกลับ“มึงมีธุระอะไร นายสั่งไปลุยหรือว่ายังไง นี่มันตีสี่นะไอ้เบน ถ้าไม่มีอะไรกูจะนอน”ไทสันเอ่ยถามเสียงห้วนตัดบท“โจมา”“โอเค”ไทสันตอบรับรู้เพียงสั้นๆ เบนเล
Read More
บทที่ 10 อาการนี้คือ...
ผู้คนยังมีเดินขวักไขว่ไปมาในเวลานี้ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของลาสเวกัส นักเที่ยวนักดื่มกอดคอกันเดินกลับที่พัก หนุ่มสาวบางคู่ก็อาศัยบรรยากาศของเมืองฮอลิเดย์และแสงไฟสลัวยามค่อนรุ่งดึงกันหายเข้าไปตามซอกตึกชีวิตคนเรานี้ต้องการอะไรกันแน่นะ แน่นอนว่าคำตอบก็คือความสุข มันเป็นคำจำกัดความที่มนุษย์ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา ทำทุกวิถีทางตั้งแต่เกิดจนตายให้ไอ้เจ้าความสุขนี้มันเกิดขึ้นในชีวิตของตัวเองให้มากที่สุดแล้วเขาล่ะ เขาต้องการอะไร เบนจามิน สกินเบิร์ต เขามีความสุขหรือยังกับชีวิต คำตอบที่เข้ามาในหัวทันทีก็คือ โคตรสุขเลย ชีวิตที่เป็นอิสระเสรี มีเจ้านายที่เป็นเสมือนครอบครัวของเขา ครอบครัวที่เขาไม่เคยมีเป็นของตนเอง แต่สเตฟาน แม็คเคนซี่ให้เขาทุกอย่าง เรียกว่าให้ชีวิตใหม่แก่เด็กกำพร้าไร้อนาคตคนหนึ่งจนกระทั่งมาเป็นเขาคนนี้ คนที่มีครบพร้อมบริบูรณ์ทุกอย่างในความรู้สึกของเขาอายุสามสิบสี่ปีเข้ามานี้ เขารู้สึกว่าตนเองจะคิดอะไรที่ไม่เคยคิดมาก่อนมากขึ้น ชีวิตที่ผ่านมามีครบทุกรสชาติ ทั้งสนุกสุดเหวี่ยงกับผู้หญิงจากทุกวงการ ลุ้นระทึกเสี่ยงตายกับงานบอดี้การ์ด ตะลุยดงเท้าฝ่ากระสุนกับเจ้านายและผองเพื่อน เติบโตอยู
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status