เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5

เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5

last updateآخر تحديث : 2026-03-08
بواسطة:  เอลยาمستمر
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
330فصول
1.2Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

คู่ที่ 1 พี่เบน&โจซิเฟีย น้องสาวของเพื่อสนิทที่เขารู้จักตั้งแต่เธออายุ16 ไม่รู้ว่าทำไมจนป่านนี้ภาพเธอยังติดอค้างยู่ในใจอย่างที่ลบออกไม่ได้ คู่ที่ 2 พี่ไท&น้องแทม บอดีการ์ดหน้าตาหล่อเคร่งขรึม กับนางเอกสาวสุดฮ็อตของวงการ คู่ที่ 3 พี่ฟี่&มีนา เขาและเธอเป็นเพื่อนกันมานานหลายปี เขาซื้อบ้านริมคลองที่เมืองไทย ใกล้กับบ้านของเธอ

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 ระหว่างเรา

Seraphina sat on the edge of the bed, naked and blindfolded, waiting.

The room was silent except for the sound of her own breathing, which was not as steady as she needed it to be and her heart was thudding so fast she could barely breathe.

She inhaled slowly, exhaled, then inhaled again but it didn't help. If anything it made everything worse.

A trail of sweat slid down her spine and her fingers wouldn't stop trembling no matter how many times she told them to.

What was she doing here?

She was a married woman. A respectable woman with a husband at home who loved her and a life that looked perfect from every angle, and here she was sitting naked in a private suite in a BDSM club waiting for a man she had never met to walk through that door and do God knows what to her body.

This was completely insane.

How long had she been waiting? Almost an hour and still nothing, no footsteps, no voice, just silence and her own spiraling thoughts slowly driving her out of her mind.

Maybe he wasn't coming. Maybe she should just find her clothes and go back home to Daniel and his gentle hands and his warm smile and stop chasing something she had no business wanting in the first—

Footsteps.

Her breath hitched and her fingers curled into the sheets beneath her as the footsteps stopped somewhere close.

She couldn't see anything, couldn't tell how close he was or where he was standing or how he was looking at her but she could feel his gaze moving across her bare skin like a physical thing, across her collarbone, the curve of her breasts, her stomach, the soft inside of her legs that she had pressed firmly together the moment she heard him enter.

Her nipples hardened into tight peaks and a warmth pooled low in her belly and crept between her legs and no matter how hard she squeezed them together it refused to go away.

"On. Your. Knees."

His voice was so damn rough and commanding that her body responded before her mind had even finished processing the words.

She slid off the edge of the bed and her knees met the floor and she didn't even fully understand how it happened, only that it did.

Her heart was slamming against her ribs now, especially when she could feel him circling her slowly, taking all the time in the world while she fought the overwhelming urge to turn her head toward him.

She felt him stop directly in front of her.

God. His scent hit her and she almost moaned out loud from it alone. An intoxicating scent that made her brain just shut off completely. Just packed its bags and left. Because what kind of man smelled like that?

What kind of man had an aura so thick and delicious that her core was already clenching around nothing and he hadn't even breathed on her yet?

She didn't know his name. Hadn't seen his face but here she was, legs pressed together, nipples aching, lower lip caught between her teeth.

She gasped as his fingers found her chin, tilting her face upward slowly until her throat was exposed and her lips parted on a breath she could not control.

"Name."

She blinked behind the blindfold. Name? Why was he asking for her—

"Aria," she breathed.

His finger traced her bottom lip slowly, repeating the name in a low hard tone that made something flutter dangerously in her chest.

A whimper slipped from her lips as his grip tightened, almost hurtfully, fingers pressing into her jaw as he yanked her closer until her gasp landed directly against his mouth.

"Lie to me again," he warned quietly, "and you will get punished. Is that clear?"

She nodded, heart slamming, core clenching, a slow slick heat rushing between her legs at nothing more than the roughness of his grip.

"Words."

"Yes Sir," she stammered.

"Good girl."

Her face burned hot beneath the blindfold. Why couldn't he just touch her already? Why was he taking his time like this when she was already falling apart?

"Now," his grip loosened slightly, thumb dragging across her bottom lip, "tell me your real name."

"Seraphina," she whispered.

"Seraphina."

A shudder rolled through her entire body. Her jaw was burning where his fingers had pressed, sharp and stinging, and somehow that only made the heat between her legs worse.

"Have you done this before?"

She shook her head, a strand of hair falling across her face.

"No."

He pushed back the strand, fingertips barely grazing her cheek, and the softness of it after everything else made her lips part on a silent breath.

She felt his lips grazing the shell of her ear.

"And what does my little slut want me to do to her tonight?"

She never expected to like that word. Never expected it to hit her the way it did, shooting straight through her and landing hot at her core.

His lips were trailing down from her ear now, dragging slowly along her jaw, leaving a path of fire that she felt everywhere.

"I...I want—" she stammered, "I.. I want—"

His hand slid to the back of her head, fingers twisting into her hair and tugging down sharply until her lips grazed his and every thought she had left scattered.

"Don't stutter," he murmured against her mouth. "Say what you want."

She swallowed hard, shaking, legs slick, heart hammering, and then the words came out in a broken desperate whisper.

"I need a thick hard cock inside me. I want to be tied up. I want to be spanked. I want all of those things." A choked sound slipped past her lips before she could stop it.

The silence lasted a few seconds before he spoke again.

"Pick a safe word."

His voice doing things to her nervous system that she was going to need therapy to process later.

Her brain was barely functioning at this point.

"Red," she whispered.

"Red stops everything immediately." His thumb grazed her bottom lip one last time before his hand dropped away and she had to stop herself from leaning into the warmth of it. "Yellow means slow down. Green means you want more. You will use them. Are we clear?"

"Yes Sir."

"Good." He moved and she tracked him with her ears, the soft unhurried sound of his footsteps circling her slowly once more. "Now listen carefully because I will not repeat myself."

She straightened without meaning to. Something in his tone made it impossible not to.

This man could probably make a whole room full of people sit up straight without raising his voice and that should not have been as attractive as it was.

"You do not speak unless I ask you to. You do not touch yourself without my permission. You do not come without my permission. Your body belongs to me tonight and every single thing that happens in this room happens because I decide it does. Not you."

Her stomach dropped in the best possible way.

"Y— Yes Sir."

"You do not beg unless I tell you to beg. You do not hold back when I tell you to let go. You do not close your legs unless I say so. You do whatever I fucking want without questions" His footsteps stopped directly in front of her. "And you do not lie to me again. Ever. Are we clear?"

"Yes Sir," she breathed.

"If you break any of those rules," he said quietly, crouching down until she could feel the warmth radiating from him directly against her face, his breath landing soft and even against her lips, "there will be consequences. And I promise you, Seraphina, you do not want to find out what those consequences are."

A tremor moved through her from her scalp to her knees and she had to press her lips together to keep from saying something stupid like please I want to find out or try me because clearly the part of her brain responsible for self preservation had clocked out for the evening.

"Do you understand everything I just told you?"

"Yes Sir."

"Good girl."

He reached forward and loosened the blindfold, letting it fall to the floor.

Seraphina blinked, her eyes adjusting to the light of the room and then adjusting to him.

Alll the air left her body at once like something had reached into her chest and taken it.

He was the most breathtaking man she had ever seen in her entire life, even hotter than her husband.

She caught her bottom lip between her teeth without thinking, watching him move toward the black couch across the room in away that made her mouth go completely dry.

Even the walk was damn attractive.

He lowered himself onto the couch and the way he sat, God, the way he sat, spreading his legs wide and resting both arms along the back like the room and everything in it including her belonged to him, made something deep in her belly pull tight.

His black shirt had the sleeves rolled to the elbows and her eyes dropped to his forearms before she could stop them and stayed there, the veins running beneath his skin visible even from across the room and her brain went somewhere filthy before she could do anything about it.

Was his cock as veiny as his arms?

She hoped so.

She was done with little dicks.

His dark eyes found hers across the room and stayed there.

"Crawl to me," His eyes glinted, eyeing her breasts, his tongue darting out to wet his lips. "And beg me to fuck that pretty little pussy like the desperate dirty slut you are."

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
330 فصول
บทที่ 1 ระหว่างเรา
อากาศเย็นสบายและแสงแดดสดใสของช่วงซัมเมอร์ ทำให้ลาสเวกัสเป็นเป้าหมายของนักท่องเที่ยวที่ต้องการมาชมมหานครบาป หรือ Sin City ทั้งที่มาชมความสวยงามอลังการด้านสถาปัตยกรรมอันทันสมัยของเมือง ชมความศิวิไลซ์ทุกด้านและที่สำคัญเหนือเหตุผลข้ออื่นใดนั้นก็คือมาเพื่อเสี่ยงโชคในกาสิโนด้วยหัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังว่าจะหอบเงินกลับบ้านเบนจามิน สกินเบิร์ต หรือเบน ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่ปีกำลังเดินสูดอากาศยามดึกที่ควรเงียบสงัดแต่กลับคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินสวนสนามกันตรงหน้าโรงแรมแกรนด์เอ็มซี ของตระกูลแม็คเคนซี่ นักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกหลากเชื้อชาติร่างสูงสมาร์ตสวมกางเกงยีนส์สีซีดกับเสื้อยืดสีขาว รองเท้าหนังสีดำ ใบหน้าคมสันได้เหลี่ยมสวยดึงดูดสายตาของสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาไม่ขาดระยะ ชายหนุ่มใช้หัวแม่มือเกี่ยวหูกางเกงทั้งสองข้าง คิ้วหนาสีน้ำตาลเข้มขมวดในบางครั้ง ดวงตาสีสนิมเหล็กประกายทองมองไปยังลานด้านหน้าโรงแรมราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่เบนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาอีกครั้ง ขณะนี้เวลาตีหนึ่งครึ่งเข้าไปแล้ว เมื่อตอนเย็นนี้เจมส์ ฮาร์ตสัน เพื่อนสนิทที่เป็นบอดีการ์ดของสเต
اقرأ المزيد
บทที่ 2 ระหว่างเรา
*“*ขึ้นข้างบนกันเถอะฮาเปอร์”เสียงกระด้างเอ่ยกับฮาเปอร์พร้อมกับดึงแขนหล่อนขึ้นไปชั้นบน เบนยักไหล่ เด็กมัธยมวัยฮอร์โมนกำลังเดือด คนหนึ่งอยากเป็นสาวอีกคนอยากเป็นหนุ่ม เขาคิดพร้อมกับยิ้มขบขันออกมารุ่งขึ้นเบนตื่นแต่เช้าแล้วออกวิ่งตามถนนเลียบหมู่บ้าน สายตาเห็นร่างเล็กวิ่งอยู่ด้านหน้าห่างจากเขาประมาณหนึ่งร้อยเมตร หล่อนตื่นเช้าออกมาวิ่งด้วยหรือ เขาฉงนใจที่เด็กสาววัยสิบหกบอบบางตื่นแต่มืดมาวิ่งโดยไม่กลัวถูกฉุดหรือกลัวอันตราย เบนวิ่งตามในระยะที่ยังเห็นหล่อนในสายตา*“**กู๊ด มอร์นิ่งค่ะพี่เบน”*เสียงหวานร้องทักอย่างดีใจอยู่ข้างหลัง เบนหันไปมอง ฮาเปอร์กำลังวิ่งตามเขามา ชายหนุ่มจึงหยุดยืน หล่อนหอบแฮ่กวิ่งมาเกาะแขนของเขา*“*โอย เหนื่อย พี่เบนวิ่งเร็วจัง ฮาเปอร์ตามแทบไม่ทัน”หล่อนพูดไปหอบแฮ่กๆ ไปด้วย*“*ผมเห็นโจซิเฟียตรงโน้น”เบนชี้ไปข้างหน้าที่เห็นหลังของโจซิเฟียอยู่ห่างออกไป*“*ยายโจเขาวิ่งประจำค่ะสายนี้ ฮาเปอร์ไม่ไหวหรอก แต่เห็นพี่เบนออกมา ฮาเปอร์เลยออกมาด้วย อยากคุยกับพี่เบนมากๆ พี่เบนจะอยู่อีกกี่วันคะ ฮาเปอร์ชอบพี่เบนจริงๆ นะ ขอโทษที่พูดตรงๆ”*“*โจซิเฟียเขาวิ่งเส้นนี้ทุกวันหรือ”เบนเอ่ยถามแทนที
اقرأ المزيد
บทที่ 3 ระหว่างเรา
คืนงานปาร์ตี้ก่อนงานสมรสของแซมกับโซเฟีย เกมส์ Kiss me พลีส ของเจ้านายนั่นอีก เขาเกิดอารมณ์อยากแกล้งคน เขาจูบหล่อนซะหล่อนคงจะเอาไปนอนฝันร้ายไปอีกนาน หล่อนตบเขาจนได้ แต่ทุกคนกำลังสนใจเกมจึงไม่มีใครสนใจว่าเขากำลังจูบหล่อนอย่างเอาจริงเอาจังหล่อนช็อกอีกตามเคย เขารู้สึกแปลกนิดหนึ่งเช่นทุกครั้งแต่ก็แค่รู้สึกแปลกน่ะ ตีความออกมาเป็นอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น แปลกที่จูบทอมบอยกระมัง ชายหนุ่มจุดยิ้มออกมาอีกครั้ง จำได้ถึงตอนเที่ยงคืนที่ทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องพัก หล่อนอยู่ห้องตรงกันข้ามกับเขาเสียด้วย*“*ไอ้คนสารเลว”หล่อนหันมาด่าก่อนจะเอื้อมมือไปรูดคีย์การ์ดห้อง เขาพิงประตูห้องตัวเองล้วงกระเป๋าแกล้งเลิกคิ้วขึ้นกวนประสาทหล่อนเล่น เพียงเท่านั้นหล่อนก็หันฉับมาหาแล้วเหวี่ยงแขนทันที แต่เขาจับเอาไว้ได้ทัน*“*อะไรกัน จะตบผมจนกระทั่งเข้านอนเลยเหรอคุณ”เขาแกล้งเอ่ยและหัวเราะหึในลำคอเยาะหล่อนให้โมโหเล่นต่อ*“*เบนจามิน ปล่อยเดี๋ยวนี้ ยังก่อเรื่องไม่พออีกเหรอฮะ!”หล่อนเค้นเสียงถาม พร้อมกับทำท่าหันซ้ายหันขวาเหมือนกลัวใครจะมาเห็น*“*อืม...ใครกันแน่ที่ก่อเรื่อง ว่าแต่ในเมื่อคุณถามผมแบบนี้ ผมก็จะตอบว่า... ยังไม่พอ”เขาตอ
اقرأ المزيد
บทที่ 4 ประวัติศาสตร์ของเรา
​โจซิเฟียลากกระเป๋าไปวางตรงข้างตู้เสื้อผ้า แล้วล้มตัวลงนอนขวางเตียงทันที หญิงสาวหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า ไม่ได้สนใจเชอร์ล็อกที่ปิดประตูเสร็จก็ยกมือขึ้นกุมอกด้านซ้ายของตัวเอง“อ๊าย...กรี๊ดดดดดดด ฉันอยากกรี๊ดอ๊ะ ยัยโจ อั๊ย กรี๊ดดดด... คนอะไรโคตรหล่อ โคตรเท่เตะตาฉันดังป้าบสนั่นเลยแก งือๆ”เสียงกระวี้ดกระว้ายกระตู้วู้ดังมาจากชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผมสีทองบลอนด์ที่นาทีก่อนหน้ายังเก็กมาดแมนเคร่งขรึมเต็มร้อย โจซิเฟียหรี่ตาขึ้นมองเพื่อนสนิทในวงการ เชอร์ล็อก หรือชื่อในวงการว่า เชอร์รี่ หรือในวงเพื่อนฝูงเรียกว่า นังเชอร์ ช่างแต่งหน้าส่วนตัวของแทมมิร่าและเมคอัปอาร์ติสแถวหน้าของวงการมายา ร่างสูงโปร่งกที่เดินตัวตรง บัดนี้กลับเดินบิดสะโพกนวยนาดมาหย่อนตัวนอนเคียงข้าง ลุ๊กซ์ภายนอกเหมือนนายแบบหนุ่มหล่อผมสีทองแต่ข้างในนั้นแต๋วสุดๆ“ไหนหล่อนบอกว่าเขาดูไม่ได้เลยไงฮะนังโจ หน็อย หวงก้างเอาไว้ให้ตัวเองก็ว่ามาสิยะ นี่เสียดายฉันไม่น่ารับปากเล่นละครกับหล่อนเลยจริงๆ อ๊าย... ฉันรักเค้า นังโจ ฉันรักเค้า ฮือๆ”เสียงโอดครวญ พร่ำเพ้อยังคงดังออกมาจากนังเชอร์“หุบปากได้มั้ยนังเชอร์ เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอ
اقرأ المزيد
บทที่ 5 ประวัติศาสตร์ของเรา
ต่อมาวันงานเลี้ยงที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้น โจซิเฟียได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนอีกคนว่า ฮาเปอร์อยู่โรงพยาบาล เพื่อนหล่อนได้พยายามทำแท้งเพราะตั้งท้องได้สามเดือน แต่หมอช่วยเอาไว้ได้ทันทั้งแม่และลูก ฮาเปอร์ลาออกจากมหาวิทยาลัยและไม่ติดต่อกับโจซิเฟียอีกเลย หายไปจากชีวิตของหล่อนตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา“เอ้า มัวแต่นอนถอนหายใจเฮือกๆ จะอาบน้ำหรือเปล่าล่ะยะ ฉันจะอาบก่อนละนะ ง่วงสุดขั้วแบบนี้ถ้าฉันสลบคาห้องน้ำหล่อนก็ช่วยลากออกมาด้วยก็แล้วกัน”เชอร์ล็อกกล่าวเสร็จก็ถอดชุดสวมเสื้อคลุมสีชมพูจี๊ดจ๊าดเดินเข้าไปในห้องน้ำโจซเฟียขยับตัวลุกขึ้นอย่างเมื่อยล้า เพิ่งมีโอกาสได้มองสำรวจไปรอบห้องนอนของเขา โทนสีเทาน้ำเงินแซมทอง ชุดเครื่องนอนสีน้ำเงินริ้วขาว เฟอร์นิเจอร์โทนน้ำเงิน...สรุปว่าเขาชอบสีน้ำเงินหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะอยากสอดรู้สอดเห็น โจซิเฟียเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าบิลท์อินตลอดผนังออกดู ภายในส่วนใหญ่เป็นชุดสูท เสื้อเชิ้ตเสื้อยืดหลากสี กางเกงสแล็คสีดำ กางเกงยีนส์มีหลายสิบตัวแขวนเรียงรายเป็นระเบียบ เสื้อสีขาวกับน้ำเงินมีมากที่สุด ตู้รองเท้าแยกต่างหาก หญิงสาวเดินไปดึงลิ้นชักทุกลิ้นชักในตู้ แอบสงสัยว่าตลอดเวลาหลายปีมานี้เ
اقرأ المزيد
บทที่ 6 ประวัติศาสตร์ของเรา
“อ้าว ด่าใครยะ ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้หล่อนสัญญาว่าจะพาฉันตะลุยเวกัส อย่าลืมเสียล่ะ”เสียงเชอร์ล็อกดังขึ้นพร้อมกับเดินเช็ดผมสีบลอนด์ทองขยุกขยิกไปมา“หิวน้ำ” โจซิเฟียเอ่ยขึ้น“ฉันด้วย แกไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปเอาเอง”เสียงสะดีดสะดิ้งของนังเชอร์ดังขึ้นพร้อมกับทำท่ายิ้มย่องแลบลิ้นเลียปากแผลบอย่างที่โจซิเฟียไม่ไว้ใจมันเอาเสียเลย กลัวมันจะทำแผนของหล่อนแตกก่อนวันฮอลิเดย์จะสิ้นสุด“เฮ้ย ฉันออกไปเอาให้ แกแต่งตัวนอนรออยู่นี่แหละ”โจซเฟียรีบเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูห้องนอนออกไปแสงไฟสลัวเปิดตรงมุมที่เป็นเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม ห้องของเขากับเจมส์นั้นคล้ายกับห้องสวีทของโรงแรม ไม่มีครัวเป็นสัดส่วนมีเพียงเคาน์เตอร์บาร์ พวกเขามักไปฝากท้องกับวีรตาบนเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด บางครั้งก็อาศัยห้องอาหารของโรงแรม สั่งรูมเซอร์วิสหรือไม่ก็เดลิเวอรี่ตามสไตล์การใช้ชีวิตของหนุ่มโสดโจซิเฟียค่อยย่องผ่านห้องนั่งเล่น ตรงโซฟาตัวใหญ่ ร่างสูงนอนเหยียดยาวมีผ้าแพรคลุมตรงส่วนกลางกายถึงหน้าอก ท่าทางกำลังหลับสนิท หญิงสาวย่องไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเย็นมาสองขวดแล้วค่อยๆ ปิด“ทำไมต้องย่องขนาดนั้นด้วย”เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นข้างห
اقرأ المزيد
บทที่ 7 เส้นบางๆ ระหว่างเรา
“คนเลว หยุดเลย อ๊าย ขยะแขยงนะจะบอกให้ ปล่อย!”หล่อนผลักอกเขาอย่างแรง แต่เบนโอบแขนไปรอบเอวบางดึงมาแนบร่างสูงของเขามากขึ้น รู้สึกสะใจที่เห็นความหวาดกลัวในดวงตาสีน้ำเงินคู่สวยของหล่อน คงกลัวแฟนจะออกมาเห็นล่ะสิ หึ!เบนไม่แน่ใจว่าเวลาอยู่ใกล้หล่อนทำไมเขาถึงอยากจะแกล้งหล่อนอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงหล่อนกับผู้ชายผมทองในห้องนอนของเขา ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ เขาไม่อยากปล่อยให้หล่อนกลับเข้าไปในห้องนอนนั้นอีกเลยโจซิเฟียดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนของเขา ใช้ขวดน้ำในมือทุบไปบนแผงอกกำยำ ปึ๊ก! เบนสูดปากเจ็บแต่ก็ไม่ยอมปล่อย แขนล่ำสันรัดเอวเล็กแน่นกว่าเดิมจนร่างกายส่วนล่างแนบชิดกัน โจซิเฟียเงยหน้าทำตาโตตกใจปนหวาดหวั่น“ปล่อยโจเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นโจจะเรียกเชอร์ล็อก!” หล่อนเอ่ยขู่ดวงตาเอาเรื่อง เบนหรี่ตามอง“กล้าจริงเหรอ?”เขาแกล้งทำหน้ากวนประสาทต่อ ปลายนิ้วเชยคางหล่อนขึ้น โจซิเฟียเห็นดวงตาสีน้ำตาลประกายทองของเขาเป็นประกายกล้าพราวพรายในระยะใกล้เพียงลมหายใจกั้น ปากหยักจุดยิ้มกริ่มอยู่เหนือปากของหล่อน“เรารู้จักกันมานานเท่าไหร่แล้วนะโจ”เขาเอ่ยถามแผ่วเบา โจซิเฟ
اقرأ المزيد
บทที่ 8 เส้นบางๆ ระหว่างเรา
“เฮ้ย ไม่ต้องทำท่าช็อกขนาดนั้นนังเชอร์ ให้ฉันอาบน้ำเสร็จก่อน แล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง”โจซิเฟียเอ่ยก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวจัดการอาบน้ำสระผมเสร็จในสิบนาทีร่างบางเดินออกมาพร้อมเช็ดผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำลื่นสลวยยาวเลยบ่า เชอร์ล็อกนอนหงายจ้องมองมาตาไม่กระพริบ“แกอย่าทำหน้าเหมือนว่าฉันกำลังจะจับแกขึงพรืดแล้วข่มขืนแบบนั้นสินังเชอร์”โจซิเฟียเอ่ยพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งพิงพนักเตียง“ก็แกเล่นพูดซะฉันขนลุกซู่ด้วยความสยองนะสิยะ” เชอร์ล็อกกล่าวเสียงสูง“หยุดทำเสียงแปร๋น เดี๋ยวแผนฉันก็แตกตั้งแต่ยังไม่ข้ามคืนหรอก ฉันต้องอยู่อาทิตย์หนึ่งนะแก แกอย่าให้ฉันต้องรีบเก็บกระเป๋าทั้งที่ยังไม่ได้รื้อเสื้อผ้าออกเลย ไม่งั้นฉันจะไม่พูดกับแกเป็นเวลาครึ่งปี”โจซิเฟียขู่คาดโทษเพื่อน เชอร์ล็อกลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงไหล่ชนกัน โจซิเฟียหันมามองแล้วก็ต้องขำเสียงดังออกมากับท่าทางที่นังเชอร์มันกลัวหล่อนจะปล้ำเอา“นังบ้า ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟนแต่ก็ไม่เคยคิดจะปล้ำแรดอย่างแกหรอกน่า คืออย่างนี้ คืนนี้แกแค่ช่วยใช้เสียงของแกเท่านั้นเอง เอาแบบเหมือนตอนที่ดูหนังโป๊ เสียงครางกระเส่าอะไรแบบนั้นน่ะ แกเข้าใจหรือเปล่า เก็ตหรือย
اقرأ المزيد
บทที่ 9 อาการนี้คือ...
เบนกดลิฟต์ลงไปยังชั้นล็อบบี้แล้วเดินออกไปยังหน้าโรงแรม พนักงานทักทายเขาอย่างคุ้นเคย บอดีการ์ดหน้าหล่อเหมือนนายแบบของสเตฟาน แม็คเคนซี่ บอสใหญ่แห่งแกรนด์เอ็มซีมักชอบออกมาเดินเล่นยามดึกแถวหน้าโรงแรม หรือไม่ก็สวนหลังโรงแรมชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์ออกมาเขี่ยดูไปเรื่อยเปื่อยไม่มีจุดหมาย ร่างสูงเดินไปนั่งตรงม้านั่งที่มุมหนึ่งของหน้าตึกซึ่งมีไว้สำหรับให้นั่งพักผ่อนเวลาตีสี่แล้ว ใครมันจะยังตื่นอยู่เหมือนเขาบ้างนะ ไอ้พวกเผือกทั้งหลาย ตัดเจมส์ออกไปคนหนึ่งเพราะตั้งแต่แต่งงานมีลูกหนึ่งคน มันก็เป็นพ่อบ้านเต็มตัวเข้าสมาคมตามเจ้านายใหญ่ไปเรียบร้อยแล้ว“ไอ้ไท มึงทำอะไรอยู่”ตัดสินใจลองกดโทรไปหาไทสัน มันเสือกรับสายด้วย เบนจึงยิ้มดีใจออกมา“ตีสี่ มึงว่ากูควรทำอะไร”เสียงงัวเงียของไทสันเอ่ยถามกวนๆ มาตามสาย“กูนอนไม่หลับ”“นั่นมันปัญหาของมึง ไม่ใช่ปัญหาของกู”เสียงตอบกลับมาเร็วทันใจ เบนส่ายหน้า“ขอบใจที่มึงเป็นห่วงกู”ชายหนุ่มประชดเพื่อนกลับ“มึงมีธุระอะไร นายสั่งไปลุยหรือว่ายังไง นี่มันตีสี่นะไอ้เบน ถ้าไม่มีอะไรกูจะนอน”ไทสันเอ่ยถามเสียงห้วนตัดบท“โจมา”“โอเค”ไทสันตอบรับรู้เพียงสั้นๆ เบนเล
اقرأ المزيد
บทที่ 10 อาการนี้คือ...
ผู้คนยังมีเดินขวักไขว่ไปมาในเวลานี้ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของลาสเวกัส นักเที่ยวนักดื่มกอดคอกันเดินกลับที่พัก หนุ่มสาวบางคู่ก็อาศัยบรรยากาศของเมืองฮอลิเดย์และแสงไฟสลัวยามค่อนรุ่งดึงกันหายเข้าไปตามซอกตึกชีวิตคนเรานี้ต้องการอะไรกันแน่นะ แน่นอนว่าคำตอบก็คือความสุข มันเป็นคำจำกัดความที่มนุษย์ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา ทำทุกวิถีทางตั้งแต่เกิดจนตายให้ไอ้เจ้าความสุขนี้มันเกิดขึ้นในชีวิตของตัวเองให้มากที่สุดแล้วเขาล่ะ เขาต้องการอะไร เบนจามิน สกินเบิร์ต เขามีความสุขหรือยังกับชีวิต คำตอบที่เข้ามาในหัวทันทีก็คือ โคตรสุขเลย ชีวิตที่เป็นอิสระเสรี มีเจ้านายที่เป็นเสมือนครอบครัวของเขา ครอบครัวที่เขาไม่เคยมีเป็นของตนเอง แต่สเตฟาน แม็คเคนซี่ให้เขาทุกอย่าง เรียกว่าให้ชีวิตใหม่แก่เด็กกำพร้าไร้อนาคตคนหนึ่งจนกระทั่งมาเป็นเขาคนนี้ คนที่มีครบพร้อมบริบูรณ์ทุกอย่างในความรู้สึกของเขาอายุสามสิบสี่ปีเข้ามานี้ เขารู้สึกว่าตนเองจะคิดอะไรที่ไม่เคยคิดมาก่อนมากขึ้น ชีวิตที่ผ่านมามีครบทุกรสชาติ ทั้งสนุกสุดเหวี่ยงกับผู้หญิงจากทุกวงการ ลุ้นระทึกเสี่ยงตายกับงานบอดี้การ์ด ตะลุยดงเท้าฝ่ากระสุนกับเจ้านายและผองเพื่อน เติบโตอยู
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status