บทที่ 8 เส้นบางๆ ระหว่างเรา

“เฮ้ย ไม่ต้องทำท่าช็อกขนาดนั้นนังเชอร์ ให้ฉันอาบน้ำเสร็จก่อน แล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง”

โจซิเฟียเอ่ยก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวจัดการอาบน้ำสระผมเสร็จในสิบนาที

ร่างบางเดินออกมาพร้อมเช็ดผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำลื่นสลวยยาวเลยบ่า เชอร์ล็อกนอนหงายจ้องมองมาตาไม่กระพริบ

“แกอย่าทำหน้าเหมือนว่าฉันกำลังจะจับแกขึงพรืดแล้วข่มขืนแบบนั้นสินังเชอร์”

โจซิเฟียเอ่ยพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งพิงพนักเตียง

“ก็แกเล่นพูดซะฉันขนลุกซู่ด้วยความสยองนะสิยะ” เชอร์ล็อกกล่าวเสียงสูง

“หยุดทำเสียงแปร๋น เดี๋ยวแผนฉันก็แตกตั้งแต่ยังไม่ข้ามคืนหรอก ฉันต้องอยู่อาทิตย์หนึ่งนะแก แกอย่าให้ฉันต้องรีบเก็บกระเป๋าทั้งที่ยังไม่ได้รื้อเสื้อผ้าออกเลย ไม่งั้นฉันจะไม่พูดกับแกเป็นเวลาครึ่งปี”

โจซิเฟียขู่คาดโทษเพื่อน เชอร์ล็อกลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงไหล่ชนกัน โจซิเฟียหันมามองแล้วก็ต้องขำเสียงดังออกมากับท่าทางที่นังเชอร์มันกลัวหล่อนจะปล้ำเอา

“นังบ้า ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟนแต่ก็ไม่เคยคิดจะปล้ำแรดอย่างแกหรอกน่า คืออย่างนี้ คืนนี้แกแค่ช่วยใช้เสียงของแกเท่านั้นเอง เอาแบบเหมือนตอนที่ดูหนังโป๊ เสียงครางกระเส่าอะไรแบบนั้นน่ะ แกเข้าใจหรือเปล่า เก็ตหรือยัง”

“แกจะให้ฉันครางตอนตีสามเนี่ยนะ เดี๋ยวแขกก็แตกตื่นกันหมดหรอก นึกว่าผีเปรตอาละวาด”

เชอร์ล็อกพูดตลกและสองสาวก็หัวเราะคิกด้วยกัน แต่โจซิเฟียก็เอานิ้วชี้จุ๊ปากให้เงียบ

“โซนนี้เป็นของเบนกับเจมส์ ห้องของแขกอยู่ฟากโน้น อ๊า...เชอร์ล็อกขา...อูวย์”

กล่าวเสร็จโจซิเฟียก็แกล้งครางออกมาเป็นตัวอย่างให้เชอร์ล็อกฟัง มันทำหน้ายี้ทันที

“โอ มาย ก๊อด...นังโจ ฉันขนลุกว่ะแก” มันกระซิบบอก

“มันดึกแล้ว แกรีบครางๆ ไปเถอะ ขอแค่ห้านาทีเท่านั้น แล้วเราจะได้นอนกันเสียที” โจซิเฟียกระซิบ

“อย่าลืมพ็อกเก็ตมันนี่สำหรับกาสิโนล่ะแก ขอเพิ่มอีกนิดด้วยค่าซื้อยาอมแก้หลอดเสียงอักเสบ”

มันถือโอกาสเพิ่มค่าตัวทันทีเมื่อเห็นโอกาส โจซิเฟียพยักหน้าหงึกๆ รับปากส่งเดชไป เชอร์ล็อกยิ้มถูกใจออกมา

“โอ พระเจ้า คุณสวยเหลือเกิน โจของผม โอว แม่เจ้า นมเป็นนม อูวย์”

เชอร์ล็อกทำเสียงหล่อเริ่มแสดงบทบาทตามที่โจซิเฟียเอารางวัลมาล่อ

“อ๊า เชอร์ล็อก...อ๊า”

โจซิเฟียแกล้งคราง ทั้งสองเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาเปิดเขี่ยๆ ดูโซเชียลเน็ตเวิร์ก ไม่มีใครสนใจใคร แต่ข้างนอกห้องนั้น คนที่กำลังนอนที่โซฟาได้ยินเสียงครางกระเส่าแผ่วดังออกมาจากห้องนอนของตัวเอง

“บัดซบ”

เสียงสบถเบาๆ กับตัวเองดังออกมา เบนพยายามข่มตาให้หลับ ไม่พยายามจินตนาการว่าโจซิเฟียกำลังทำอะไร ฟีเจอริ่งกันท่าไหนบ้างกับไอ้หนุ่มผมทองนั่น

“โอว โจ...สุดยอดมาก...อูวย์...”

“ตรงนั้นอีกค่ะ เชอร์ล็อก...อาว์...อ๊าๆ”

เสียงครางเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินอย่างต่อเนื่อง เบนขยับลุกขึ้นนั่ง ยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิดและเสียอารมณ์ เขาหันไปมองนาฬิกา ตีสามครึ่งเข้าไปแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมายกดื่มทั้งที่ไม่ได้รู้สึกกระหายสักนิด

หล่อนจะทำอะไรกับใครก็ช่างปะไร ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับเขาเลย หล่อนหันมาสนใจผู้ชายจริงๆ อย่างที่เสียงครางในห้องเป็นเครื่องรับประกันได้อย่างดี เบนยกมือขึ้นลูบหน้า เขาเป็นบ้าอะไรนะ ทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ เป็นห่วงหล่อนแทนไอ้เจมส์มันกระมัง

นั่นสินะ หล่อนเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิท ตอนนี้กำลังคบหากับผู้ชาย ท่าทางจะเอาจริง หรือว่าเขาจะต้องช่วยสอดส่องดูให้ไอ้เจมส์มันหน่อย? เบนคิดหาเหตุผลให้กับความฉุนเฉียวในอารมณ์อยู่อย่างนั้น เขาไม่อาจข่มตาให้หลับได้จึงตัดสินใจหยิบเสื้อแจ็คเก็ตแล้วเดินออกจากห้องไป เพราะเกรงว่าหากอยู่ในนั้นนอนฟังเสียงหล่อนกับไอ้หนุ่มผมทองส่งเสียงครางกระเส่ากันทั้งคืน เขาคงจะประสาทกินหัวตายหรือไม่ก็อกแตกตายแน่ๆ