บททั้งหมดของ เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5: บทที่ 1 - บทที่ 10

*“*ขึ้นข้างบนกันเถอะฮาเปอร์”เสียงกระด้างเอ่ยกับฮาเปอร์พร้อมกับดึงแขนหล่อนขึ้นไปชั้นบน เบนยักไหล่ เด็กมัธยมวัยฮอร์โมนกำลังเดือด คนหนึ่งอยากเป็นสาวอีกคนอยากเป็นหนุ่ม เขาคิดพร้อมกับยิ้มขบขันออกมารุ่งขึ้นเบนตื่นแต่เช้าแล้วออกวิ่งตามถนนเลียบหมู่บ้าน สายตาเห็นร่างเล็กวิ่งอยู่ด้านหน้าห่างจากเขาประมาณหนึ่งร้อยเมตร หล่อนตื่นเช้าออกมาวิ่งด้วยหรือ เขาฉงนใจที่เด็กสาววัยสิบหกบอบบางตื่นแต่มืดมาวิ่งโดยไม่กลัวถูกฉุดหรือกลัวอันตราย เบนวิ่งตามในระยะที่ยังเห็นหล่อนในสายตา*“**กู๊ด มอร์นิ่งค่ะพี่เบน”*เสียงหวานร้องทักอย่างดีใจอยู่ข้างหลัง เบนหันไปมอง ฮาเปอร์กำลังวิ่งตามเขามา ชายหนุ่มจึงหยุดยืน หล่อนหอบแฮ่กวิ่งมาเกาะแขนของเขา*“*โอย เหนื่อย พี่เบนวิ่งเร็วจัง ฮาเปอร์ตามแทบไม่ทัน”หล่อนพูดไปหอบแฮ่กๆ ไปด้วย*“*ผมเห็นโจซิเฟียตรงโน้น”เบนชี้ไปข้างหน้าที่เห็นหลังของโจซิเฟียอยู่ห่างออกไป*“*ยายโจเขาวิ่งประจำค่ะสายนี้ ฮาเปอร์ไม่ไหวหรอก แต่เห็นพี่เบนออกมา ฮาเปอร์เลยออกมาด้วย อยากคุยกับพี่เบนมากๆ พี่เบนจะอยู่อีกกี่วันคะ ฮาเปอร์ชอบพี่เบนจริงๆ นะ ขอโทษที่พูดตรงๆ”*“*โจซิเฟียเขาวิ่งเส้นนี้ทุกวันหรือ”เบนเอ่ยถามแทนที

​โจซิเฟียลากกระเป๋าไปวางตรงข้างตู้เสื้อผ้า แล้วล้มตัวลงนอนขวางเตียงทันที หญิงสาวหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า ไม่ได้สนใจเชอร์ล็อกที่ปิดประตูเสร็จก็ยกมือขึ้นกุมอกด้านซ้ายของตัวเอง“อ๊าย...กรี๊ดดดดดดด ฉันอยากกรี๊ดอ๊ะ ยัยโจ อั๊ย กรี๊ดดดด... คนอะไรโคตรหล่อ โคตรเท่เตะตาฉันดังป้าบสนั่นเลยแก งือๆ”เสียงกระวี้ดกระว้ายกระตู้วู้ดังมาจากชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผมสีทองบลอนด์ที่นาทีก่อนหน้ายังเก็กมาดแมนเคร่งขรึมเต็มร้อย โจซิเฟียหรี่ตาขึ้นมองเพื่อนสนิทในวงการ เชอร์ล็อก หรือชื่อในวงการว่า เชอร์รี่ หรือในวงเพื่อนฝูงเรียกว่า นังเชอร์ ช่างแต่งหน้าส่วนตัวของแทมมิร่าและเมคอัปอาร์ติสแถวหน้าของวงการมายา ร่างสูงโปร่งกที่เดินตัวตรง บัดนี้กลับเดินบิดสะโพกนวยนาดมาหย่อนตัวนอนเคียงข้าง ลุ๊กซ์ภายนอกเหมือนนายแบบหนุ่มหล่อผมสีทองแต่ข้างในนั้นแต๋วสุดๆ“ไหนหล่อนบอกว่าเขาดูไม่ได้เลยไงฮะนังโจ หน็อย หวงก้างเอาไว้ให้ตัวเองก็ว่ามาสิยะ นี่เสียดายฉันไม่น่ารับปากเล่นละครกับหล่อนเลยจริงๆ อ๊าย... ฉันรักเค้า นังโจ ฉันรักเค้า ฮือๆ”เสียงโอดครวญ พร่ำเพ้อยังคงดังออกมาจากนังเชอร์“หุบปากได้มั้ยนังเชอร์ เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอ

“อ้าว ด่าใครยะ ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้หล่อนสัญญาว่าจะพาฉันตะลุยเวกัส อย่าลืมเสียล่ะ”เสียงเชอร์ล็อกดังขึ้นพร้อมกับเดินเช็ดผมสีบลอนด์ทองขยุกขยิกไปมา“หิวน้ำ” โจซิเฟียเอ่ยขึ้น“ฉันด้วย แกไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปเอาเอง”เสียงสะดีดสะดิ้งของนังเชอร์ดังขึ้นพร้อมกับทำท่ายิ้มย่องแลบลิ้นเลียปากแผลบอย่างที่โจซิเฟียไม่ไว้ใจมันเอาเสียเลย กลัวมันจะทำแผนของหล่อนแตกก่อนวันฮอลิเดย์จะสิ้นสุด“เฮ้ย ฉันออกไปเอาให้ แกแต่งตัวนอนรออยู่นี่แหละ”โจซเฟียรีบเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูห้องนอนออกไปแสงไฟสลัวเปิดตรงมุมที่เป็นเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม ห้องของเขากับเจมส์นั้นคล้ายกับห้องสวีทของโรงแรม ไม่มีครัวเป็นสัดส่วนมีเพียงเคาน์เตอร์บาร์ พวกเขามักไปฝากท้องกับวีรตาบนเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด บางครั้งก็อาศัยห้องอาหารของโรงแรม สั่งรูมเซอร์วิสหรือไม่ก็เดลิเวอรี่ตามสไตล์การใช้ชีวิตของหนุ่มโสดโจซิเฟียค่อยย่องผ่านห้องนั่งเล่น ตรงโซฟาตัวใหญ่ ร่างสูงนอนเหยียดยาวมีผ้าแพรคลุมตรงส่วนกลางกายถึงหน้าอก ท่าทางกำลังหลับสนิท หญิงสาวย่องไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเย็นมาสองขวดแล้วค่อยๆ ปิด“ทำไมต้องย่องขนาดนั้นด้วย”เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นข้างห

“เฮ้ย ไม่ต้องทำท่าช็อกขนาดนั้นนังเชอร์ ให้ฉันอาบน้ำเสร็จก่อน แล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง”โจซิเฟียเอ่ยก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวจัดการอาบน้ำสระผมเสร็จในสิบนาทีร่างบางเดินออกมาพร้อมเช็ดผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำลื่นสลวยยาวเลยบ่า เชอร์ล็อกนอนหงายจ้องมองมาตาไม่กระพริบ“แกอย่าทำหน้าเหมือนว่าฉันกำลังจะจับแกขึงพรืดแล้วข่มขืนแบบนั้นสินังเชอร์”โจซิเฟียเอ่ยพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งพิงพนักเตียง“ก็แกเล่นพูดซะฉันขนลุกซู่ด้วยความสยองนะสิยะ” เชอร์ล็อกกล่าวเสียงสูง“หยุดทำเสียงแปร๋น เดี๋ยวแผนฉันก็แตกตั้งแต่ยังไม่ข้ามคืนหรอก ฉันต้องอยู่อาทิตย์หนึ่งนะแก แกอย่าให้ฉันต้องรีบเก็บกระเป๋าทั้งที่ยังไม่ได้รื้อเสื้อผ้าออกเลย ไม่งั้นฉันจะไม่พูดกับแกเป็นเวลาครึ่งปี”โจซิเฟียขู่คาดโทษเพื่อน เชอร์ล็อกลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงไหล่ชนกัน โจซิเฟียหันมามองแล้วก็ต้องขำเสียงดังออกมากับท่าทางที่นังเชอร์มันกลัวหล่อนจะปล้ำเอา“นังบ้า ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟนแต่ก็ไม่เคยคิดจะปล้ำแรดอย่างแกหรอกน่า คืออย่างนี้ คืนนี้แกแค่ช่วยใช้เสียงของแกเท่านั้นเอง เอาแบบเหมือนตอนที่ดูหนังโป๊ เสียงครางกระเส่าอะไรแบบนั้นน่ะ แกเข้าใจหรือเปล่า เก็ตหรือย

ผู้คนยังมีเดินขวักไขว่ไปมาในเวลานี้ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของลาสเวกัส นักเที่ยวนักดื่มกอดคอกันเดินกลับที่พัก หนุ่มสาวบางคู่ก็อาศัยบรรยากาศของเมืองฮอลิเดย์และแสงไฟสลัวยามค่อนรุ่งดึงกันหายเข้าไปตามซอกตึกชีวิตคนเรานี้ต้องการอะไรกันแน่นะ แน่นอนว่าคำตอบก็คือความสุข มันเป็นคำจำกัดความที่มนุษย์ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา ทำทุกวิถีทางตั้งแต่เกิดจนตายให้ไอ้เจ้าความสุขนี้มันเกิดขึ้นในชีวิตของตัวเองให้มากที่สุดแล้วเขาล่ะ เขาต้องการอะไร เบนจามิน สกินเบิร์ต เขามีความสุขหรือยังกับชีวิต คำตอบที่เข้ามาในหัวทันทีก็คือ โคตรสุขเลย ชีวิตที่เป็นอิสระเสรี มีเจ้านายที่เป็นเสมือนครอบครัวของเขา ครอบครัวที่เขาไม่เคยมีเป็นของตนเอง แต่สเตฟาน แม็คเคนซี่ให้เขาทุกอย่าง เรียกว่าให้ชีวิตใหม่แก่เด็กกำพร้าไร้อนาคตคนหนึ่งจนกระทั่งมาเป็นเขาคนนี้ คนที่มีครบพร้อมบริบูรณ์ทุกอย่างในความรู้สึกของเขาอายุสามสิบสี่ปีเข้ามานี้ เขารู้สึกว่าตนเองจะคิดอะไรที่ไม่เคยคิดมาก่อนมากขึ้น ชีวิตที่ผ่านมามีครบทุกรสชาติ ทั้งสนุกสุดเหวี่ยงกับผู้หญิงจากทุกวงการ ลุ้นระทึกเสี่ยงตายกับงานบอดี้การ์ด ตะลุยดงเท้าฝ่ากระสุนกับเจ้านายและผองเพื่อน เติบโตอยู