บทที่ 10 อาการนี้คือ...

ผู้คนยังมีเดินขวักไขว่ไปมาในเวลานี้ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของลาสเวกัส นักเที่ยวนักดื่มกอดคอกันเดินกลับที่พัก หนุ่มสาวบางคู่ก็อาศัยบรรยากาศของเมืองฮอลิเดย์และแสงไฟสลัวยามค่อนรุ่งดึงกันหายเข้าไปตามซอกตึก

ชีวิตคนเรานี้ต้องการอะไรกันแน่นะ แน่นอนว่าคำตอบก็คือความสุข มันเป็นคำจำกัดความที่มนุษย์ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา ทำทุกวิถีทางตั้งแต่เกิดจนตายให้ไอ้เจ้าความสุขนี้มันเกิดขึ้นในชีวิตของตัวเองให้มากที่สุด

แล้วเขาล่ะ เขาต้องการอะไร เบนจามิน สกินเบิร์ต เขามีความสุขหรือยังกับชีวิต คำตอบที่เข้ามาในหัวทันทีก็คือ โคตรสุขเลย ชีวิตที่เป็นอิสระเสรี มีเจ้านายที่เป็นเสมือนครอบครัวของเขา ครอบครัวที่เขาไม่เคยมีเป็นของตนเอง แต่สเตฟาน แม็คเคนซี่ให้เขาทุกอย่าง เรียกว่าให้ชีวิตใหม่แก่เด็กกำพร้าไร้อนาคตคนหนึ่งจนกระทั่งมาเป็นเขาคนนี้ คนที่มีครบพร้อมบริบูรณ์ทุกอย่างในความรู้สึกของเขา

อายุสามสิบสี่ปีเข้ามานี้ เขารู้สึกว่าตนเองจะคิดอะไรที่ไม่เคยคิดมาก่อนมากขึ้น ชีวิตที่ผ่านมามีครบทุกรสชาติ ทั้งสนุกสุดเหวี่ยงกับผู้หญิงจากทุกวงการ ลุ้นระทึกเสี่ยงตายกับงานบอดี้การ์ด ตะลุยดงเท้าฝ่ากระสุนกับเจ้านายและผองเพื่อน เติบโตอยู่ในครอบครัวที่เห็นเขาเป็นเสมือนสมาชิกคนหนึ่ง จะมีอะไรสุขไปกว่านี้อีกล่ะ เรื่องงานและเงินไม่ต้องพูดถึง มีมากมายเหลือเฟือและบริจาคให้มูลนิธิเด็กกำพร้าทุกปี

แล้วทำไมเขาถึงนอนไม่หลับ มานั่งตากน้ำค้างถอนหายใจเฮือกๆ อยู่แบบนี้

“หยุดไร้สาระได้แล้วไอ้เบน”

เสียงพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนร่างสูงจะลุกขึ้นเดินเข้าโรงแรมขึ้นลิฟต์กลับไปยังห้อง เมื่อเปิดประตูเข้าไปเสียงทุกอย่างเงียบลงแล้ว เบนล้มตัวลงนอนบนโซฟาตัวเดิมแล้วพยายามข่มตาให้หลับ ไม่คิดถึงว่าใครกำลังทำอะไรกับใครในห้องนอนของเขา

<strong>รุ่งขึ้นเวลาเก้าโมง</strong> โจซิเฟียตื่นขึ้นมาก็พบว่าเชอร์ล็อกตื่นเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงรีบเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์พร้อมตะลุยเมือง

เมื่อเปิดประตูออกมาพบเชอร์ล็อกกำลังยืนคุยกับเบนอยู่ตรงห้องนั่งเล่น ร่างสูงสมาร์ตของเบนยังคงอยู่ในชุดเมื่อคืน ผมของเขายุ่งนิดหนึ่ง

“อุ้ย โจขอโทษ”

โจซิเฟียรีบเอ่ยออกมาอย่างนึกขึ้นได้ว่าเขารอใช้ห้องนอนและห้องน้ำอยู่ หล่อนเล่นยึดห้องเขาจนกระทั่งสายแบบนี้ หญิงสาวลืมเรื่องเมื่อคืนไปเกือบหมดแล้วตอนนี้ ตื่นเต้นที่จะได้พบกับวีรตาและเด็กๆ รวมถึงจะนัดแนะพบกับคนอื่นๆ ด้วยในอาทิตย์นี้ จะนัดพบปะสังสรรค์ทำอะไรทานกันสักวันหนึ่งก่อนที่หล่อนจะกลับไปบอสตัน

“ไม่เป็นไร” เสียงทุ้มเอ่ยบอกราบเรียบไม่มองหน้า

“เที่ยวให้สนุกนะ” เขาเอ่ยพร้อมกับเดินก้าวเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูทันที

“อั๊ย นังโจ ยิ่งดูใกล้ยิ่งหล่ออ่ะแก ฉันงี้ใจสั่นระรัว เสียงทุ้มน่าฟังสุดๆ แต่เขาเหมือนจะงอนๆ แกทำท่าหมางเมินชอบกล”

เชอร์ล็อกตั้งข้อสังเกต ทั้งสองพากันเดินออกไปจากห้อง วางแผนกันว่าจะไปทานข้าวข้างล่างแล้วโจซิเฟียจะโทรหาวีรตา

“งอนบ้าอะไรของแก หน้าแบบนี้คือโกรธที่ฉันยึดห้องเขาซะนานไงล่ะ เบนจามินไม่สนใจเก็บอารมณ์เพื่อรักษามารยาทมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อ้อ แล้วแกช่วยเก็บกิริยาอาการให้มากกว่านี้หน่อยนะเชอร์รี่ ฉันขอร้องล่ะ ขออาทิตย์เดียว นะแกนะ”

"ฉันไม่สัญญาหรอกย่ะ แต่จะพยายาม เห็นหน้าแบบนั้นแล้วใครมันจะเก็บอาการเอาไว้ได้ยะ นังพวกนั้นถ้ามาเห็นมันคงจะยิ่งกว่าฉันอีก"

นังพวกนั้น หมายถึงเพื่อนๆ ในแก๊งค์สาวเสียงห้าวของคุณเชอร์รี่นั่นล่ะ

โจซิเฟียส่ายหน้าไม่อยากโต้ตอบ เรื่องความหล่อเหลาของคนที่เพิ่งปิดประตูห้องนอนใส่นั้น หล่อนเห็นใครต่อใครกรี๊ดให้เขาจนชาชินเสียแล้ว หล่อแต่นิสัยแย่นิสัยเลว ไม่เคยอยู่ในสายตาของโจซิเฟียอยู่แล้ว

ในส่วนลึกยังคงครุ่นคิดเสมอว่าฮาเปอร์กับลูกของหล่อนป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างและอยู่ไหนกัน ลูกที่ไม่ต้องถามก็รู้ว่าใครเป็นพ่อ หญิงสาวเดินไปยังลิฟต์ แต่ก็ต้องชะงักเท้าหยุดกึก

“เฮ้ย ฉันลืมกระเป๋าตังค์”

โจซิเฟียนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เอากระเป๋ามา เพราะทีแรกไม่ได้ตั้งใจว่าจะออกมาเลย แต่เพราะเห็นหน้าคนบางคนก็เลยลืมอะไรต่ออะไรแบบนี้

“อะไรของแกยะ ตื่นก็สาย นี่ก็ลืมของอีก ฉันไปรอแกที่ห้องอาหารก็แล้วกัน รีบๆ ล่ะ”

เชอร์ล็อกเอ่ยเสียงรำคาญเพื่อน