บทที่ 4 พูดจริงทำจริง - 50%

หญิงสาวมองธามจากกระจกมองหลัง เห็นเขายังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนจนกระทั่งรถของเธอเลี้ยวมาอีกด้าน ทำให้มองไม่เห็นเขาแล้วจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จากนั้นก็กรี๊ดออกมาลั่นรถเพื่อระบายความอัดอั้น

“อีตาบ้า อีคนหน้าตาย คิดจะอ่อยฉันเหรอ เชอะ! ไม่สำเร็จหรอกย่ะ รอให้ฉันตัดใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นเมื่อไร ต่อให้มากอดแข้งกอดขาฉันก็จะเชิดหน้าให้คอเคล็ดไปเลย ฮึ!”

ทีตอนที่เธอวิ่งตามเขา เขากลับไม่เคยแยแส แต่พอเธอตั้งใจว่าจะเลิกแคร์ เขากลับตามตอแยเธอไม่เลิก

เมื่อกลับถึงคอนโดมิเนียม พลอยพัดชารีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยความรวดเร็ว โชคดีที่เตรียมชุดไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว จึงไม่เสียเวลากับการเลือกชุดที่จะใส่ไปงานปาร์ตีคืนนี้

หญิงสาวเลือกบิกินีลายดอกลิลลี่สีชมพูพื้นดำ เครื่องสำอางต้องเป็นแบบกันน้ำเพราะงานนี้มีการกระโดดลงสระกันแน่นอน จากนั้นก็หยิบกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งมาสวมใส่ เพราะคงเดินออกจากห้องไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้ ส่วนผ้าผูกเอวที่เอาไว้คลุมสะโพกค่อยเอาไว้ไปใส่ที่งาน รวมไปถึงดอกกล้วยไม้สำหรับทัดหูนั่นด้วย

“เฮ้อ...ทำไมฉันสวยอย่างนี้เนี่ย” พลอยพัดชาหมุนตัวไปมาหน้ากระจกบานใหญ่ แต่พอเหลือบมองนาฬิกาก็ตาลีตาเหลือกรีบวิ่งออกมาจากห้องนอน

หลังจากเช็กทุกอย่างจนมั่นใจแล้วว่าไม่ลืมอะไร พลอยพัดชาก็รีบออกจากห้องพักเพื่อไปบ้านใหญ่ทันที

เมื่อก่อนตอนที่บิดามารดายังมีชีวิตอยู่ บ้านหลังนั้นเป็นบ้านที่พลอยพัดชาอาศัยอยู่กับพวกท่าน โดยมีจินตวาตีอาศัยอยู่ด้วยกัน ทว่าหลังจากที่เสียพวกท่านไป หญิงสาวก็ไม่สามารถอยู่ที่บ้านหลังนั้นได้อีก เพราะกว้างใหญ่เกินไป ความทรงจำและช่วงเวลาดี ๆ ที่มีต่อบิดามารดาตลอดสิบกว่าปีก็มีมากเกินไป เธอจึงขออนุญาตผู้เป็นน้ามาอาศัยคอนโดมิเนียมอยู่เพียงลำพัง

เมื่อพลอยพัดชาย้ายออกไป จินตวาตีจึงใช้บ้านหลังใหญ่ให้เป็นประโยชน์กับงานของตน ซึ่งเธอเองก็ไม่ขัดข้อง ทั้งยังเห็นดีเห็นงามด้วย เพราะอย่างน้อยบ้านหลังนี้ก็จะได้มีผู้คนแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย และจะได้มีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะเพื่อสร้างความมีชีวิตชีวาให้กับตัวบ้าน ดีกว่าที่จะต้องปล่อยไว้เฉย ๆ ให้ความเงียบเหงาเข้ามายึดครอง

พลอยพัดชามาถึงบ้านใหญ่ในเวลาสิบแปดนาฬิกาตรง หญิงสาวจอดรถได้ก็รีบหอบข้าวของทั้งหมดที่เตรียมมาเข้าไปในบ้านเพื่อคุยกับฝ่ายที่รับหน้าที่จัดงานเลี้ยงทันที

ขณะที่เธอกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งอยู่นั้น หางตาก็เหลือบเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังยืนกอดอกและมองมาทางตนอยู่ เธอจึงหันไปมองยังทิศทางนั้น แล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาดี ซึ่งเธอจำได้ว่าเขาคือนักแสดงหนุ่มที่จินตวาตีกำลังดันให้โด่งดังเป็นพลุแตกเหมือนพระเอกคนก่อน ๆ

“สวัสดีครับคุณพลอย ได้เจอตัวจริงสักที”

พลอยพัดชาได้แต่ยิ้มและค้อมศีรษะให้เขา แต่ไม่คิดหยุดคุยด้วยเพราะเธอต้องทำเวลา คิดในใจว่าตอนเริ่มงานก็คงได้คุยกันอยู่ดีเพราะคนมาร่วมงานก็มีแต่คนกันเอง และคนในวงการที่สนิทสนมกันเท่านั้น

จะว่าไปแล้วพลอยพัดชาก็เหมือนคนในวงการบันเทิงเข้าไปทุกที เพราะหญิงสาวรู้จักดารานักแสดงหลายคนมาก โดยเฉพาะเด็กในสังกัดของจินตวาตีไม่มีใครไม่รู้จักเธอ เพราะเวลามีงานถ่ายแบบโดยใช้สตูดิโอของที่บ้าน หรือเวลามีซ้อมการแสดง ถ้าเธอกลับมาบ้านทีไรก็มักเจอเหล่าดาราทั้งหลายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เสมอ

แต่กระนั้น ไม่ว่าชั้นล่างของตัวบ้านจะทำเป็นพื้นที่สำหรับสายงานของจินตวาตีไว้มากมายแค่ไหน แต่ชั้นบนก็ยังถือเป็นพื้นที่ส่วนตัวของพลอยพัดชากับจินตวาตีเสมอ เพราะห้องนอนส่วนตัวของหญิงสาวและของบิดามารดาก็ยังคงปิดไว้ตามเดิม ส่วนจินตวาตีนั้นพักอาศัยอยู่ที่นี่ ไม่ได้พักที่อื่น

พลอยพัดชาใช้เวลาเตรียมงานกับฝ่ายจัดงานประมาณหนึ่งชั่วโมง ก็รีบวิ่งขึ้นห้องนอนของตนเพื่อไปแต่งตัวให้เข้ากับธีมงาน เพราะเวลานี้เริ่มมีแขกมาร่วมงานกันเยอะพอสมควรแล้ว

หญิงสาวถอดกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดออกจนเหลือแต่บิกินี หยิบผ้าคลุมสะโพกมาผูกเป็นปมไว้ที่สะโพกซ้าย นำดอกกล้วยไม้มาทัดหูด้านขวา หลังจากที่ตรวจความเรียบร้อยของตัวเองดีแล้วจึงพับเสื้อยืดใส่กระเป๋าสานที่เตรียมมา จากนั้นก็ออกจากห้องแล้วปิดล็อกมันไว้ตามเดิม

“อุ๊ยตายแล้ว นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็น้องพลอยนี่เอง แหม วันนี้สวยเซ็กซี่ไม่แพ้ใครเลยนะหนู” เจสซี ช่างแต่งหน้าชื่อดังเดินเข้ามาทักด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พลอยพัดชาจึงยกมือไหว้

“แหมพี่เจสซีขา ถ้าพลอยไม่แต่งให้สวย พลอยก็สู้นาง ๆ ทั้งหลายเหล่านั้นไม่ได้น่ะสิคะ ดูสินั่น มีใครยอมใครที่ไหน” หญิงสาวพยักพเยิดไปทางสระว่ายน้ำ เพราะบริเวณนั้นมีแต่นักแสดงสาวสวยทั้งนางเอกนางร้ายในสังกัดของจินตวาตีอยู่กันพร้อมหน้า

“ก็จริงค่ะคุณน้อง งานนี้ไม่เกิดก็ดับ แต่พี่ว่าคุณน้องน่ะเกิดแน่นอน เฮ้อ...เสียดายจริงเชียว ทำไมเจ๊จินนี่ไม่เอาหนูเข้าวงการนะ”

“พลอยเป็นดาราไม่ได้หรอกค่ะพี่เจสซี ต้องดูแลงานของครอบครัวน่ะ”

เรื่องนี้เธอคุยกับจินตวาตีไว้แล้วตั้งแต่บิดามารดาจากไป เพราะเธออยากใช้เวลาทั้งหมดเพื่อสานต่อพัดชา เจมส์มากกว่า หากเธอเป็นดาราหรือเข้าวงการบันเทิง คงไม่มีเวลามาดูแลงานตรงนี้แน่

“พี่รู้ อ๊ะจริงสิ อาทิตย์หน้าพี่อาจจะรบกวนน้องพลอยให้ช่วยเลือกแหวนให้แม่ของพี่หน่อยนะ แต่พี่จะเข้าไปที่ร้านของหนูวันไหนแล้วพี่จะโทร. บอกอีกทีละกัน”

“ได้เลยค่ะพี่เจสซี พลอยจะลดพิเศษให้พี่เลย เราออกไปข้างนอกกันดีกว่าค่ะ”

บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เพราะนอกจากอาหารรสเลิศแล้ว จินตวาตียังจ้างบาร์เทนเดอร์จากบาร์ชื่อดังมาผสมเครื่องดื่มให้ในงานด้วย ซึ่งเป็นที่ถูกอกถูกใจของสาว ๆ ที่มาร่วมงานกันมาก

“เป็นไงบ้างยะ หล่อนกับพี่ธามน่ะ” นลินทราถามเบา ๆ หลังจากที่ได้อยู่กันสองคน

“ก็ไม่เป็นไงนี่ ฉันพูดคำไหนคำนั้นย่ะ บอกว่าไม่ไปหาเขาฉันก็ไม่ไปจริง ๆ นะแก ฉันยังแปลกใจตัวเองเลยว่าทำไมคราวนี้ฉันใจแข็งได้” พลอยพัดชายิ้มอ่อน สีหน้ารำคาญเต็มกลืนของธามในวันนั้น เธอยังจำได้จนวันนี้

“ก็ดีแล้ว ให้เขาเป็นฝ่ายวิ่งตามแกซะบ้าง”

นลินทราพูดประโยคนี้ออกมา พลอยพัดชาจึงอดหันไปมองหน้าเพื่อนอย่างจับผิดไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายพูดราวกับว่าไปรู้อะไรมา

“ยายนิ้ง แกพูดเหมือนกับว่าพี่ธามเขาชอบฉันก็เลยมาตามตอแยฉันอย่างนั้นแหละ” แม้จะพูดไปอย่างนั้น แต่พลอยพัดชาก็อดนึกถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของธามในช่วงหลังมานี้ไม่ได้ เพราะนอกจากเขาจะเป็นฝ่ายรุกเธอก่อนแล้ว ชายหนุ่มยังโทรศัพท์มาหา รวมถึงส่งข้อความมาคุยกับเธออีกด้วย ทั้งที่เมื่อก่อนเขาแทบไม่เคยส่งมาก่อนเลยสักครั้ง เว้นเสียแต่ว่ามีเรื่องด่วนหรือจำเป็น

นลินทรามองหน้าพลอยพัดชานิ่ง ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาเหมือนตัดสินใจเรื่องอะไรบางอย่างได้

“ถ้าฉันบอกว่าใช่ละ ถ้าฉันบอกว่าพี่ธามเขาเริ่มรู้ใจตัวเองแล้วละ แกจะว่ายังไง”

พลอยพัดชาแทบสำลักค็อกเทลที่ดื่มเข้าไป ก่อนจะส่ายหน้ารัว ๆ แล้วพูดว่า “เป็นไปไม่ได้หรอก แกเอาอะไรมาพูด หรือว่าคุณซีบอกแกมาอย่างนั้น แหม...เดี๋ยวนี้สนิทกันเนอะ ไปไหนมาไหนด้วยกันจนฉันเห็นแต่ข่าวซุบซิบของหล่อนเต็มหน้าฟีดไปหมด”

ยังไม่ทันที่สองสาวจะได้คุยอะไรกันต่อ สายตาของพลอยพัดชาก็เห็นชายหนุ่มที่เอ่ยปากทักตนเมื่อช่วงเย็นกำลังเดินมาทางที่ตนกับนลินทรานั่งอยู่