บทที่ 4 พูดจริงทำจริง - 25%

พลอยพัดชานำมงกุฏเพชรประดับด้วยพลอยบุษราคัมลงกล่องกำมะหยี่สีม่วงเปลือกมังคุดพลางอมยิ้มเมื่อนึกถึงผู้ที่กำลังจะได้เป็นเจ้าของ หญิงสาวปิดฝากล่อง กดตัวล็อกแล้วก็ต้องยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นตัวอักษรสีทองที่อยู่บนฝา

แด่คนงาม นาม...จินตวาตี

วันนี้เป็นวันเกิดของน้าจินนี่ จินตวาตี ซึ่งจะมีงานปาร์ตีที่บ้านใหญ่ในช่วงหัวค่ำ งานนี้มีบรรดาดารานักแสดง รวมถึงคนในวงการบันเทิงที่สนิทชิดเชื้อไปร่วมงานกันมากมาย ซึ่งพลอยพัดชาก็ต้องไปร่วมงานให้ได้ เพราะผู้เป็นน้าลั่นวาจาเอาไว้ทุกปีว่าต่อให้เธอป่วยจนลุกจากเตียงไม่ไหว ก็ต้องถ่อสังขารไปทั้งเตียงและเสาน้ำเกลือ

ธีมของงานคือเซ็กซี่ออนเดอะบีช จินตวาตีเนรมิตสวนและสระว่ายน้ำให้เป็นเกาะสวาทหาดสวรรค์ ฉะนั้นผู้ที่ไปร่วมงานก็ต้องแต่งตัวให้เข้ากับการไปเที่ยวทะเล ซึ่งแน่นอนว่างานนี้ต้องมีบิกินีแน่นอน

“พี่กลับก่อนนะคะ ต้องกลับไปเตรียมตัวสักหน่อย”

พลอยพัดชาบอกกับพนักงานในร้านหลังจากที่นำมงกุฏห่อใส่กล่องของขวัญและผูกโบว์เรียบร้อยแล้ว

หญิงสาวเดินออกจากร้านเพื่อไปขึ้นรถที่จอดไว้ในโรงแรม เมื่อมาถึงรถ เธออดเหลือบมองไปทางรถยุโรปสีดำที่จอดเยื้องกันอยู่อีกฝั่งไม่ได้ เพราะตั้งแต่วันที่ไปเจอกันโดยบังเอิญที่ร้านอาหารวันนั้น ตอนนี้ผ่านมาสามวันแล้วเธอก็ไม่ได้เจอหน้าธามอีกเลย เพราะเธอมีธุระต้องไปจันทบุรีเพื่อคุยเรื่องพลอยกับผู้จัดการฝ่ายผลิตทางนั้น

แต่พลอยพัดชาก็ได้ยินพนักงานในร้านมาบอกเหมือนกันว่าเขามาถามหาเธอที่ร้านเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา

“เชอะ! มาถามหาทำไม รำคาญเรานักไม่ใช่หรือ บอกไว้เลยนะว่าคนอย่างพลอยพัดชา พูดคำไหนคำนั้นย่ะ ฉันไม่ใจอ่อนอีกแล้วจะบอกให้”

หญิงสาวบ่นพึมพำคนเดียวพลางปลดล็อกรถ ขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูฝั่งคนขับนั้น จู่ ๆ ก็มีมือของใครบางคนมาดันประตูให้ปิดไว้ตามเดิม ด้วยความตกใจ พลอยพัดชาจึงหันไปมองคนที่กระทำการอุกอาจในสถานที่จอดรถของโรงแรมหรูแห่งนี้ทันที และเมื่อหันไปก็พบว่าตนตกอยู่ในวงแขนของธามเสียแล้วเพราะเขาใช้แขนทั้งสองข้างยันประตูรถเพื่อกักเธอไว้ตรงกลาง

“พะ พี่ธาม!” พลอยพัดชาตกใจจนก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายเต้นกระหน่ำ เขาเดินมาจากทางไหนทำไมเธอไม่เห็น ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเดินของเขาด้วยซ้ำ...เป็นผีหรือไง ตาบ้า!

“จะกลับแล้วหรือ ยังไม่เลิกงานเลยนี่”

เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย แต่เพราะตัวเขาสูงใหญ่กว่าเธอพอสมควร ซ้ำยังมากักเธอเอาไว้แบบนี้จึงทำให้รู้สึกเหมือนกำลังโดนเขาคุกคามอย่างไรอย่างนั้น อีกทั้งใบหน้าของเขากับเธอยังอยู่ห่างกันแค่หนึ่งฟุตกว่า ๆ จึงช่วยไม่ได้เลยที่เธอจะสมองตื้อไปชั่วขณะ

“ชะ ใช่ พี่ธามมีอะไรรึเปล่า”

พลอยพัดชาพยายามตั้งสติกับเสน่ห์อันแสนล้นเหลือของเขา ตั้งแต่วันที่เจอกันในร้านอาหารเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เธอรู้สึกว่าธามเปลี่ยนไป แม้ลักษณะการพูดและน้ำเสียงจะคงเดิม แต่ท่าทีที่ปฏิบัติกับเธอ รวมถึงสีหน้าและแววตาของเขากลับแฝงความร้อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จึงทำให้เธอรับมือเขาไม่ถูก ไหนจะรอยยิ้มมุมปากนั่นอีก มันช่าง...กร้าวใจชะมัด!

“หายไปไหนมาหลายวัน เดี๋ยวนี้ไม่เห็นหน้าเห็นตา”

เขาจ้องตาเธอนิ่ง จนเธอต้องหลุบตาลงมองกระดุมเสื้อเขาแทน จากนั้นก็ใช้นิ้วดันอกเขาให้ห่างออกไป อยู่ใกล้มากแบบนี้ไม่ไหว หัวใจเธอจะวายตายอยู่แล้ว

“ไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย พลอยก็ทำงานของพลอยน่ะสิ ไม่ได้อยู่ว่างทำตัวลอยไปลอยมาเหมือนที่ใครบางคนพูดไว้สักหน่อย” เมื่อเริ่มตั้งหลักได้ พลอยพัดชาจึงกล้าต่อปากต่อคำกับธามมากขึ้น

ธามถอนหายใจแผ่ว แววตาที่มองเธอลดดีกรีความร้อนแรงลงบ้างแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมเอาแขนออกไป จากนั้นเขาก็หลุบตาลงมองถุงของขวัญในมือ ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูด

“ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้ว พลอยก็ขอกลับบ้านก่อนละกัน” ไม่พูดเปล่า แต่เธอยังใช้นิ้วดันแขนของเขาออกไปด้วย แต่ไม่ว่าจะดันออกไปอย่างไรแขนทั้งสองข้างก็ยังนิ่งไม่ขยับ เขายังกักตัวเธอเอาไว้อยู่เหมือนเดิม จนเธอเริ่มอารมณ์เสียเพราะรู้ดีว่าที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะต้องการแกล้งเธอเล่นเท่านั้น

“ตกลงพี่จะเอายังไงเนี่ย เอาแขนออกไปสิพลอยจะกลับบ้าน”

ตอนนี้บ่ายสี่โมงแล้ว เธอต้องไปให้ทันก่อนงานเริ่มคือประมาณหกโมงเย็นเพราะต้องเตรียมจัดเซอร์ไพรส์ให้ผู้เป็นน้า ไหนจะต้องแต่งตัวแต่งหน้าให้งามพริ้งเฉิดฉาย แต่เขากลับมาแกล้งดักเธอเอาไว้ ถ้างานนี้เธอสวยไม่พอ เขาจะรับผิดชอบไหม!

“แน่จริงก็เอาแขนพี่ออกให้ได้สิ มีวิธีดี ๆ ไหมล่ะ”

เขายักคิ้วข้างหนึ่งให้เธออย่างท้าทาย จนเธอนึกอยากเอากระเป๋าฟาดหน้ายียวนนั่นสักที แต่ก็เสียดายกระเป๋าดี ๆ จะพังเพราะหน้าหนา ๆ ของเขา

“พี่มาแกล้งพลอยทำไมเนี่ย” พลอยพัดชาหน้าง้ำ อยากพูดต่อไปอีกว่าตนอุตส่าห์ไม่ไปให้เขาเห็นหน้าตามที่ต้องการแล้ว เขายังไม่พอใจอีกหรือ

“ไม่ได้แกล้งอะไรสักหน่อย แล้วนี่จะไปไหน” เขาบุ้ยหน้าไปทางกล่องของขวัญที่อยู่ในถุง

“ก็กลับบ้านไง วันนี้วันเกิดน้าจินนี่ พลอยต้องรีบกลับไปเตรียมงานให้น้า แต่พี่มาขวางไว้อย่างนี้ทำให้พลอยเสียเวลานะเนี่ย”

“โอเค ปล่อยก็ได้”

เขายอมปล่อยแขนที่กักตัวเธอไว้แต่โดยดี พลอยพัดชาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะการใกล้ชิดกับผู้ชายคนนี้นาน ๆ ช่างไม่เป็นผลดีต่อหัวใจเอาเสียเลย

ธามเปิดประตูให้พลอยพัดชาแล้วพยักพเยิดให้เธอขึ้นไปนั่งบนรถ หญิงสาวรู้สึกระแวงขึ้นมาทันทีเพราะตั้งแต่รู้จักกันมาหลายปี ชายหนุ่มไม่เคยปฏิบัติกับตนอย่างนี้มาก่อน แต่สุดท้ายเธอก็ยอมขึ้นรถจนได้

ครั้นพอเข้ามานั่งหลังพวงมาลัย แทนที่ธามจะปิดประตูรถให้ ชายหนุ่มกลับยื่นศีรษะเข้ามาในตัวรถแล้วจัดการคาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างหน้าตาเฉย และตอนที่เขากำลังจะนำเข็มขัดเข้าล็อกนั้น จู่ ๆ ธามก็หันหน้ามาหาเธอ จึงทำให้ใบหน้าระหว่างเธอกับเขาอยู่ห่างกันแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอันเป็นกลิ่นประจำตัวของเขาที่เธอเคยคิดว่าเป็นกลิ่นที่เซ็กซี่ที่สุดลอยเอื่อยมาเข้าจมูก จนเธอนึกอยากฝังหน้าลงไปที่ซอกคอของเขาเพื่อสูดดมให้เต็มปอด

ด้วยความตกใจกับความคิดของตน พลอยพัดชาจึงเอียงตัวมาอีกด้านเพื่ออยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุด หัวใจเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าเขาจะได้ยินเพราะอยู่ใกล้กันเกินไป

“พะ พลอยทำเองดีกว่า” ตาบ้านี่! แค่คาดเข็มขัดให้แค่นี้ก็โอ้เอ้อยู่ได้ คนเขาหัวใจจะวายตายอยู่แล้วไม่รู้เสียบ้างเลย

“เสร็จแล้ว” เสียงทุ้มของเขาแผ่วเบาราวกระซิบ เขายิ้มให้เธอบาง ๆ ก่อนจะยอมถอยออกไปจากรถ แต่ยังเปิดประตูค้างอ้ากว้างไว้อย่างนั้น หญิงสาวจะดึงมาปิดเองก็ไม่ได้ เพราะร่างสูงโปร่งของเขายืนขวางเอาไว้อยู่

“พรุ่งนี้มาหาพี่ที่ออฟฟิศด้วยละ” เขาพูดจบก็ปิดประตูให้แต่โดยดี ก่อนจะเดินไปยืนอยู่ตรงทางเข้าโถงหน้าลิฟต์ของโรงแรม

พลอยพัดชายื่นนิ้วอันสั่นเทาไปกดปุ่มสตาร์ตรถอย่างไม่รีรอพร้อมกับกดล็อกรถทันทีเช่นกัน เพราะกลัวว่าธามจะพรวดพราดเข้ามาทำให้ใจสั่นอีกรอบ หญิงสาวพยายามสะกดความตื่นตระหนกเอาไว้ในใจ และปั้นหน้านิ่งเฉยให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ แม้ว่าเมื่อครู่ชายหนุ่มจะทำให้เธอหวั่นไหวแทบตาย แต่เธอก็ต้องแสดงออกไปให้ได้ว่าเขาไม่มีอิทธิพลอะไรต่อหัวใจของเธออีกแล้ว