บทที่ 4 พูดจริงทำจริง - 75%

“สวัสดีครับ ถ้าไม่รังเกียจ ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับ” เขายิ้มให้อย่างสุภาพ นลินทราจึงพยักหน้าให้เขา

“เชิญค่ะพี่ก้าว ยายพลอย แกรู้จักพี่ก้าว กวินภพอยู่แล้วเนอะ น้าจินนี่เล่าให้ฟังแล้วใช่รึเปล่า” ประโยคหลังนลินทราหันไปคุยกับพลอยพัดชา

“เล่าให้ฟังแล้วละ รู้ว่าเคยแสดงอะไรมาบ้าง แต่ยังไม่เคยคุยกัน”

พลอยพัดชาตอบไปตามตรง เพราะหญิงสาวเคยเห็นเขาแค่ในโทรทัศน์ และโฆษณาบางตัวเท่านั้น

“คุณพลอยจำผมได้ด้วย ผมดีใจนะเนี่ย” กวินภพยิ้มกว้าง สีหน้ามีแววขัดเขินเล็กน้อย

นลินทราลอบสังเกตท่าทางที่กวินภพมีต่อพลอยพัดชาอยู่เงียบ ๆ เท่าที่เธอรู้มา พระเอกหนุ่มคนนี้ไม่ค่อยมีข่าวเสื่อมเสียหรือข่าวซุบซิบให้ได้ยินสักเท่าไร เขาเป็นนักแสดงที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย แต่สิ่งที่เธอติดใจมีเพียงอย่างเดียวคือเธอไม่รู้สาเหตุที่จู่ ๆ ชายหนุ่มก็เปลี่ยนผู้จัดการส่วนตัวที่เคยล่มหัวจมท้ายกันมาตั้งแต่เข้าวงการใหม่ ๆ แล้วมาอยู่กับจินตวาตี เพราะตอนถามจินตวาตี อีกฝ่ายก็บอกเพียงว่าหมดสัญญากับคนเก่า และคนเก่าไม่ต้องการทำงานเป็นผู้จัดการให้แล้ว

“ก็ต้องจำได้สิคะ แหม...คุณก้าวออกจะดัง ใครไม่รู้จัก หรือไม่เคยเห็นก็คงเชยแย่” พลอยพัดชายิ้มให้อย่างเป็นมิตร ไม่นำพากับสายตาของเพื่อนสนิทที่เหล่มองมาราวกับต้องการเตือนอะไรบางอย่าง

พลอยพัดชามองชายหนุ่มด้วยความชื่นชม วันนี้กวินภพสวมกางเกงชายหาดยาวแค่เข่ากับเสื้อยืดสีขาวและมีเสื้อฮาวายลายแสบสันคลุมทับ เขาทำผมด้านหน้าตั้งขึ้นดูแล้วเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นอายุไม่ถึงยี่สิบปี ใบหน้าหมดจดของเขาชวนมองขนาดนี้ แล้วจะให้เธอทำหยิ่งเพื่ออะไรกัน ใครบ้างไม่ชอบของสวย ๆ งาม ๆ เธอก็แค่ชอบมองคนหล่อ ใช่ว่าเธอจะไปเป็นแฟนกับเขาเสียเมื่อไร

“แล้วตอนนี้คุณก้าวกำลังจะมีงานอะไรหรือคะ”

พลอยพัดชาชวนกวินภพคุยเพราะดูเหมือนชายหนุ่มจะประหม่าไม่น้อยเวลาที่อยู่ต่อหน้าตน

“ตอนนี้ก็กำลังจะมีละครเรื่องหนึ่งครับ เล่นกับคุณนิ้งด้วย” พูดถึงตรงนี้ เขาก็หันไปยิ้มให้นลินทรา

“แล้วก็กำลังจะเซ็นสัญญาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้วันมิลค์” กวินภพพูดไปยิ้มไป สายตาที่มองพลอยพัดชาดูอ่อนเชื่อมมากกว่าปกติจนคนที่แอบสังเกตอย่างนลินทราได้แต่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

“โอ้โห วันมิลค์ด้วย ดีจัง ขอให้งานเข้าปัง ๆ นะคะ” พลอยพัดชาฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะมองเลยด้านหลังของเขาไปพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม กวินภพจึงหันไปมองด้านหลังของตน

ทีมงานจัดเลี้ยงคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกพลอยพัดชาที่โต๊ะ

“คุณพลอยคะ ได้เวลาแล้วค่ะ”

“โอเคค่ะ เดี๋ยวขอตัวไปจัดเซอร์ไพรส์ให้น้าสาวสุดที่รักก่อนนะจ๊ะ ขอตัวก่อนนะคะคุณก้าว” พลอยพัดชาลุกขึ้นแล้วเดินตามทีมงานคนนั้นไปทันที

คล้อยหลังพลอยพัดชาแล้ว นลินทราจึงเป็นฝ่ายชวนกวินภพคุยบ้าง เพราะไหน ๆ ก็ต้องนั่งอยู่กับเขาแค่สองคนในโต๊ะ

“เป็นไงบ้างคะคุณก้าว น้าจินนี่ป้อนงานให้เยอะเลยละสิ”

“สำหรับผมแล้วก็ถือว่าเยอะพอสมควรเลยครับ พี่จินนี่คอนเนกชันเยอะมากจริง ๆ คิดไม่ผิดเลยที่ย้ายมาอยู่กับพี่เขา” กวินภพตอบด้วยท่าทีสุภาพ แววตาที่มองนลินทราก็เหมือนมองเพื่อนหรือคนรู้จักทั่วไป ไม่ได้หวานเชื่อมเหมือนตอนคุยกับพลอยพัดชา

“ใช่ค่ะ น้าจินนี่เขารู้จักคนเยอะ มาอยู่กับแกรับรองเลยว่าคำว่าไม่มีงานน่ะแทบเป็นไปไม่ได้” เว้นเสียแต่ว่านักแสดงคนนั้นจะทำตัวแย่จนผู้จัดละครเบื่อหน่ายและแบนดาราคนนั้น

“จริงครับ”

“นิ้งแอบได้ยินมาว่าคุณก้าวมีปัญหากับผู้จัดการคนเก่า เรื่องนี้จริงรึเปล่าคะ” นลินทราเข้าเรื่องทันที ใครจะหาว่าเธอยุ่งเรื่องชาวบ้านก็ช่าง แต่ในเมื่อผู้ชายคนนี้สนใจเพื่อนสนิทของเธอ ดังนั้นจึงต้องซักประวัติกันสักหน่อย จะได้รู้ว่าข่าวลือเรื่องที่ตนได้ยินมากับเรื่องที่ออกจากปากของคนต้นเรื่องนั้นต่างกันแค่ไหน

“ก็...ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันหรอกครับ พี่ปลาเขาแค่จะกลับบ้านไปดูแลพ่อแม่ที่ต่างจังหวัดน่ะ ความจริงพี่เขาคุยกับผมมาสักพักแล้วละว่าจะกลับไปอยู่บ้าน แต่เขาจะเคลียร์งานของผมให้หมดก่อน ถึงได้ไปคุยกับพี่จินนี่เอาไว้ล่วงหน้าก่อนที่จะหมดสัญญากัน”

“อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ” นลินทราพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้บาง ๆ

“ว่าแต่ คุณนิ้งรู้จักคุณพลอยมานานรึยังครับ ผมเห็นคุณนิ้งก็เรียกพี่จินนี่ว่าน้าเหมือนคุณพลอยเลย”

“นิ้งกับพลอยเรียนมหา’ลัยมาด้วยกันค่ะ สนิทกันตั้งแต่ตอนนั้นเลย ที่นิ้งมาเป็นดาราได้ก็เพราะยายพลอยเป็นเจ๊ดันให้นิ้งน่ะ”

นลินทราตอบไปตามตรง เพราะบรรดาเด็กในสังกัดของจินตวาตี มีเธอเพียงคนเดียวที่เรียกอีกฝ่ายว่าน้าตามพลอยพัดชา นอกนั้นจะเรียกว่าพี่จินนี่กันทุกคน

จู่ ๆ เสียงเพลงก็เงียบลงไป จึงทำให้ทั้งสองคนหยุดคุยแล้วหันไปมองด้านหน้าของสระว่ายน้ำ ซึ่งขณะนั้นเริ่มมีการให้ของขวัญและกล่าวคำอวยพรกันตามลำดับอาวุโส จนกระทั่งมาถึงคนสุดท้าย เป็นสาวสวยเซ็กซี่ในชุดบิกินี แต่มีผ้าคลุมสะโพกเอาไว้เดินถือกล่องสีม่วงออกมาจากในตัวบ้าน ท่าทางเยื้องย่างราวกับนางงามบวกกับรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้น สะกดสายตาของทุกคนได้เป็นอย่างดี

และเพราะงานนี้มีคนดังหลายคนไปร่วมงาน จึงต้องมีการถ่ายรูป การไลฟ์สดจากดาราหลายคนเพื่อให้แฟนคลับของตนได้ร่วมติดตามไปด้วย รวมถึงสื่อมวลชนที่อยากเข้ามาเก็บภาพไปทำข่าว จึงเลี่ยงไม่ได้เลยที่ภาพหลายภาพจะมีพลอยพัดชาอยู่ในนั้น ตอนนี้หน้าเฟซบุ๊กของหญิงสาวจึงมีแต่รูปที่ถ่ายกับดาราหลายคน และดาราเหล่านั้นพากันแท็กชื่อของพลอยพัดชาจนหญิงสาวแทบไม่ต้องโพสต์ด้วยตัวเอง

ธามเลื่อนดูรูปเหล่านั้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันมุ่น โดยเฉพาะภาพที่พลอยพัดชาถ่ายกับนักแสดงหนุ่มหล่อหลายต่อหลายคน และนักแสดงหนุ่มเหล่านั้นต่างพากันชื่นชมเธอกันทุกภาพ และที่สำคัญคือหญิงสาวใส่แค่บิกินีเดินเตร่ไปทั่วงาน แม้จะมีผ้าคลุมสะโพกเอาไว้ก็เถอะ

ดูแต่งตัวเข้า คนอื่นไม่เห็นเขาจะโป๊ขนาดนี้เลย!

“สวัสดีค่ะทุกคน พลอยเองนะคะ” พลอยพัดชายิ้มกว้างพลางมองไปรอบงานให้ครบทุกคน ก่อนจะหันไปมองจินตวาตีที่ยืนอยู่ข้างตนแล้วพูดต่อ

“ของขวัญที่พลอยจะให้น้าจินนี่ชิ้นนี้เนี่ย พลอยใช้เวลาทำหลายเดือนมากกว่าจะได้ที่ถูกใจ ซึ่งพลอยคิดว่าของขวัญชิ้นนี้เหมาะกับน้าจินนี่ที่สุดแล้ว เพราะน้าจินนี่เป็นทั้งพ่อและแม่ เป็นพี่สาว เป็นเพื่อน พูดง่าย ๆ เลยก็คือน้าจินนี่เป็นทุกอย่างในชีวิตพลอยจริง ๆ ตั้งแต่พ่อกับแม่ของพลอยจากไป ก็มีแต่น้าจินนี่ที่คอยอยู่เคียงข้างพลอยเสมอ เพราะฉะนั้นพลอยจึงขอยกให้น้าจินนี่เป็นที่หนึ่งในชีวิตของพลอยค่ะ”

พลอยพัดชาพูดจบ จินตวาตีก็น้ำตาอาบสองแก้มไปแล้ว หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความปลื้มปริ่ม ยิ่งเห็นของขวัญที่อยู่ในมือของหลานสาวสุดที่รัก รอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม

“โถ...ยายเด็กน้อยของน้า” จินตวาตีโผเข้ากอดหลานสาวจนน้ำตาเปียกหัวไหล่ของอีกฝ่าย

“น้าจินนี่ดีกับพลอยขนาดนี้ มงต้องลงแล้วค่ะ”

พลอยพัดชาพูดไปน้ำตาก็เริ่มคลอขึ้นมาเช่นกัน หญิงสาวกะพริบตาหลายครั้งเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมาแล้วบรรจงใส่มงกุฏให้ผู้เป็นน้า ตามด้วยสายสะพายที่มีข้อความว่า ‘สวย รวย เริ่ด’

“น้าจินนี่เกิดวันจันทร์ พลอยก็เลยเลือกบุษราคัมมาประดับมงกุฏคู่กับเพชร สีเหลืองเรืองรองแบบนี้งานจะได้เข้าเยอะ ๆ และทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็จะได้ปัง ๆ ไปด้วยกันนะคะ”

พลอยพัดชาพูดจบ ดารานักแสดงในสังกัดของจินตวาตีทุกคนก็พากันปรบมือโห่ร้องด้วยความดีใจ จากนั้นก็มีนักแสดงสาวคนหนึ่งตะโกนถามขึ้นว่า