บทที่ 8

            “หรือว่าสมองของคุณพัชร์จะมีปัญหา”

            “สมองเอ็งนะสิที่มีปัญหานังอ้อ”

            “ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้แล้วทำไมคุณพัชร์ถึงทำเหมือนจำพวกเราไม่ได้ละแม่ ฉันสันนิฐานว่าคุณพัชร์อาจจะสะดุดล้มหัวฟาดพื้นอย่างแรง พอฟื้นขึ้นมาก็เลยความจำเสื่อม”

            “พอเลยเลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว และก็รีบไปช่วยแม่เองเตรียมอาหารเย็นให้คุณกฤษกับคุณพัชร์โน่นไป” อานนท์เอ่ยปรามลูกสาวของตนเอง

            “ฉันไม่ได้พูดเพ้อเจ้อนะพ่อ ลองคิดดูสิถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้ ทำไมคุณพัชร์ถึงทำราวกับว่าไม่เคยรู้จักพวกเรามาก่อนล่ะ ทั้งที่เธอเองก็เคยมาค้างที่นี่กับคุณการันต์ตั้งหลายครั้ง จิกหัวใช้พวกเราหรือก็บ่อย ถ้าไม่เป็นเพราะความจำเสื่อมแล้วจะเป็นเพราะอะไร”

            “ก็จริงของมันนะ” จุรีเริ่มมีความคิดเห็นคล้อยตามคำพูดของลูกสาว

            “อย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลเหล่านี้เลย คนที่สมองมีปัญหานะคือมันไม่ใช่คุณพัชร์ พักเรื่องนี้ไว้ก่อนและไปเตรียมอาหารเย็นให้เจ้านายได้แล้ว”

            “ฉันจะพูดอะไรหรือทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจพ่อสักที”

            “ก็เอ็งมันชอบพูดจาเพ้อเจ้อและชอบยุ่งเรื่องของเจ้านาย ข้าก็เลยต้องพูดเตือนสติเอ็งบ่อย ๆ”

            อ้อแอบหันไปเบ้ปากโดยไม่ให้พ่อเห็นก่อนจะเดินตามแม่เข้าไปในครัว เพื่อเตรียมอาหารมื้อเย็นให้ เจ้านายทั้งสอง

            สองหนุ่มสาวต่อปากต่อคำกันโดยลืมนึกไปว่ายังมีอีกสามคนยืนอยู่ในที่นั้นด้วย

            กฤษฎาเดินทางออกจากเกาะแต่เช้าตรู่ เพื่อเดินทางไปสนามบินสุวรรณภูมิให้ทันเวลาที่ไฟร์ทของแม็ค ไม่เคิล คีนน์ซึ่งเป็นเพื่อนรักของเขาจะลงจอด เขาไปถึงที่นั่นก่อนเวลาที่เครื่องของแม็คจะแลนดิ้งเกือบสองชั่วโมง ในขณะนั้นเองฌอห์น เดชาวัตเพื่อนสนิทอีกคนของเขาก็ได้เดินทางมาถึงที่สนามบินเช่นกัน ทั้งคู่ชักชวนกันไปรอรับแม็คที่ช่องของผู้โดยสารขาออก ทันทีที่รู้ว่าเครื่องของแม็คได้ลงมาจอดที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และก็ต้องยืนรออยู่นานกว่าจะเห็นเพื่อนรักเข็นกระเป๋าสัมภาระเดินออกมาตามช่องทางนั้น ไม่เหนือความคาดหมายที่เห็นเพื่อนคนนี้ยิ้มโปรยเสน่ห์ให้สาว ๆ มาตลอดทาง กฤษฎาและฌอห์นเคยเห็นการกระทำเหล่านี้ของเพื่อนรักมาจนชินตา เรียกได้ว่าเป็นนิสัยส่วนตัวของแม็ค ซึ่งได้ชื่อว่าเพลย์บอยหนุ่มตัวพ่อของอเมริกาเลยก็ว่าได้

            “ยิ้มโปรยเสน่ห์มาแต่ไกล”

            “ไอ้แม็คมันก็เป็นแบบนี้แหละนายยังไม่ชินอีกเหรอวะกฤษ”

            “ไม่ใช่ไม่ชิน แต่เราไม่ได้เจอมันมาปีกว่าฉันก็เลยนึกว่านิสัยของมันจะเปลี่ยนไป ที่ไหนได้มันยังคงชอบโปรยเสน่ห์ให้สาวน้อยสาวใหญ่หลงใหลได้ปลื้มเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง”

            “เสือมีหรือจะทิ้งลาย”

เมื่อดวงตาซุกซนขี้เล่นของเพลย์บอยหนุ่มรูปหล่ออย่างแม็ค เหลือบเห็นเป้าหมายที่ยืนห่างไปไม่กี่สิบเมตร เขาก็ไม่รอช้ารีบเข็นกระเป๋าสัมภาระตรงไปทางนั้นทันที

“ไฮ! ไม่คิดว่านายสองคนจะมารับไอจริง ๆ”

พูดจบแม็คก็สวมกอดเพื่อนรักทั้งสองด้วยความคิดถึง เพราะครั้งสุดท้ายที่เจอกันก็ปีกว่ามาแล้ว

“ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น ฉันบอกว่าต้องมาก็ต้องมาสิวะ”

            “เพื่อนาย เราสองคนถึงยอมโดดงาน ถ้าไม่มีของฝากติดไม้ติดมือมาให้มีเคือง”

            สองหนุ่มกฤษฎาและฌอห์นเออออห่อหมก คนเพิ่งมาถึงไหวไหล่ไม่ได้ใส่ใจกับการทวงของฝาก ชายหนุ่มยังคงยิ้มได้ตลอดเวลา ก่อนจะหันไปขยิบตาเก๋ไก๋ให้กับแอร์โฮสเตสสาวสวยของสายการบินที่เพิ่งแยกกันเมื่อครู่ ฌอห์นหันไปเอ่ยชวนเแม็คและกฤษให้รีบเดินทางกลับที่พัก เพราะเกรงว่าถ้าขืนชักช้ารถอาจจะติดหนัก เมื่อได้ยินคำเตือนของฌอห์น แม็ครีบเข็นรถขนกระเป๋าสัมภาระของเขาไปยังลานจอดรถที่อยู่อาคารถัดไป

            “ขอบใจนายสองคนมากที่สละเวลามารับไอ”   

            แม็คเอ่ยขึ้นเมื่อรถคันหรูแล่นออกจากสนามบินมาได้สักพัก โดยมีฌอห์นทำหน้าที่คนขับ

            หลังจากนั้นไม่นานรถของสามหนุ่มก็แล่นมาจอด หน้ารั้วอันลอยสีเงินที่เข้ากับตัวบ้านหลังใหญ่สีขาว ซึ่งเป็นสไตล์โมเดิร์นประยุกต์แบบสองชั้น ตกแต่งด้วยกระจกเป็นส่วนใหญ่เพื่อเพิ่มความโปร่งแสงและลดการใช้พลังงาน ในเวลากลางวันจึงแทบไม่ต้องเปิดไฟ มีส่วนหย่อมและน้ำผุเล็ก ๆ หน้าบ้าน และอาคารจอดรถที่จอดได้ถึงสามคัน

            “บ้านนายน่าอยู่มากเลยว่ะฌอห์น” แม็คเอ่ยปากชมจากใจทันทีที่เห็นตัวบ้านและบรรยากาศโดยรอบ

            สามหนุ่มช่วยกันขนกระเป๋าสัมภาระของแม็คเข้าบ้าน จากนั้นกฤษฎาก็ไปยกกล่องอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่เพื่อนหนุ่มสั่งเอาไว้ก่อนบินมาเมืองไทย เข้ามาในห้องที่กฤษฎาสั่งทำพิเศษเปิดปิดด้วยการสแกนนิ้วมือ แม็คขอบใจเพื่อนที่ช่วยจัดเตรียมอุปการณ์ทุกอย่างที่เขาต้องการไว้ให้ ก่อนจะชักชวนแกมบังคับให้เพื่อนรักทั้งสองไปเลี้ยงต้อนรับเขา ถือเป็นการไปเปิดหูเปิดตาและพักผ่อนไปในตัว แถมยังพูดดักคอเพื่อนว่าเพียงแค่คืนนี้คืนเดียวคงจะไม่ทำให้ธุรกิจของเพื่อนรักทั้งสองคนถึงกับล่มจม ที่ต้องพูดเช่นนี้ก็เพื่อปิดประตูการปฏิเสธของสองหนุ่ม ฌอห์นและกฤษฎาหันไปมองหน้ากันก่อนจำต้องพยักหน้าอย่างจำใจ

            “แต่แค่คืนนี้เท่านั้นนะแม็ค”

            คำพูดของกฤษฎายังไม่เท่าดวงตาคู่คมที่ดูเหมือนเจ้าตัวมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ แต่กระนั้นมันก็ไม่ใช่กงการอะไรของเขา เพราะเรื่องส่วนตัวบางอย่างคนเราก็ไม่อยากให้คนอื่นก้าวก่าย สามหนุ่มตกลงกันเรื่องเวลาและสถานที่เที่ยวที่จะไปดื่มฉลองกันในค่ำคืนนี้ เมื่อตกลงได้เรียบร้อยแม็คก็เดินลากกระเป๋าขึ้นชั้นบนทิ้งให้สองหนุ่มเพื่อนรักนั่งคุยกันตามลำพัง