บททั้งหมดของ เพลิงพ่ายพิศวาส: บทที่ 1 - บทที่ 10

อาการเคลื่อนไหวโคลงเคลงไปมาเบา ๆ ของอะไรสักอย่างทำให้ณิชชาพัขร์รู้สึกตัวตื่น เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ และมองไปโดยรอบก่อนจะสะบัดศีรษะชองตนเองแรง ๆ เมื่อต้องพบกับบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย “ที่นี่คือที่ไหน!? เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือว่าจะฝันไป” ณิชชาพัชร์พึมพำออกมาพร้อมกับหยิกแขนตัวเองไปด้วย เมื่อรู้สึกเจ็บจึงรู้ว่าตนเองนั้นไม่ได้ฝัน แต่ไอ้อาการไหวโยกไปโยกมานี่ล่ะมันคืออะไร เธอก้าวลงจากเตียงเพื่อเดินตรงไปแหวกม่านออกดู และก็ต้องตกใจเมื่อเห็นน้ำทะเลไกลสุดตา หญิงสาวพยายามที่จะทบทวนว่าถูกนำตัวมาที่นี่ได้อย่างไร และเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก จำได้แค่เพียงว่าพี่ภาขอร้องให้เธอไปร่วมงานปาร์ตี้แห่งหนึ่งแทนเธอ ในตอนแรกหญิงสาวก็ปฏิเสธแต่สุดท้ายก็ทนเสียงรบเร้าของพี่สาวไม่ไหว จึงยอมไปร่วมงานปาร์ตี้ตามที่เธอขอร้อง และดื่มเครื่องดื่มไปเพียงหนึ่งแก้วจากนั้นก็ไม่รู้เรื่องอีกเลย มารู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตนเองนั้นถูกพาตัวมาอยู่บนเรือลำนี้ โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร มีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ‘ใครเป็นคนจับตัวเรามาที่นี่และเขาต

เมื่อณิชชาพัชร์เดินกลับลงมาด้านล่างและตามไปสบทบกับชายหนุ่มที่โต๊ะอาหาร เธอพบจานสเต็กเนื้อพร้อมกับสลัดผักและที่จะขาดไม่ได้เลยคือไวน์แดงที่เขาจัดเตรียมไว้ หญิงสาวนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่มก่อนจะลงมือทานอาหารที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ด้วยความหิว ต่างคนต่างทานกันเงียบ ๆ สุดท้ายณิชชาพัชร์ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นซะเอง “คุณจะพาฉันไปไหน” “ไม่จำเป็นต้องถามไปถึงที่นั่นเมื่อไรคุณก็จะรู้เอง” กฤษฎาตอบโดยมิได้เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย ณิชชาพัชร์ตัดสินใจถามเขาถึงสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของเธอ “คุณบอกฉันได้ไหมว่าการันต์คือใครและมีความสัมพันธ์อย่างไรกับคุณ ที่สำคัญเขาเกี่ยวข้องอะไรกับฉัน” คำถามของหญิงสาวมีผลทำให้กฤษฎาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เกลียดชัง ถ้าสายตาของเขาฆ่าคนได้เธอก็คงมอดไหม้เป็นจุณไปแล้ว “นี่คุณมั่วผู้ชายไม่เลือกหน้าจนจำไม่ได้เลยเหรอว่าเคยนอนกับใครไว้บ้าง สำส่อนไม่เลือกเลยสินะว่าใครเป็นใคร ขอเพียงให้เป็นผู้ชายก็พร้อมที่จะแก้ผ้าเสนอตัวให้เขาหมด” “ฉันถามคุณดีดีทำไมคุณต้องด่าฉันด้วยถ้อยคำที่หยาบคายแบบนี้ด้

พัชราภาสังเกตเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของบิดามารดา ด้วยไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของชายหนุ่มว่าอย่างไรดี ทั้งที่มันเป็นคำถามง่าย ๆ ทำให้เธอเป็นคนเฉลยข้อซักถามนั้นซะเองด้วยคำพูดที่ระคายหู “ทำไมคุณพ่อคุณแม่ไม่ตอบเขาไปตามตรงละคะว่าพัชร์หายตัวไปตั้งแต่เมื่อสามวันก่อน ไม่รู้ว่านัดแนะกับผู้ชายและหนีไปอยู่ด้วยกันหรือเปล่า” “ภาทำไมพูดถึงน้องแบบนั้นละลูกไม่น่ารักเลย” “ไม่แน่เหมือนกันนะคะแม่ บางทีพัชร์อาจจะหนีตามผู้ชายไปจริง ๆ ก็ได้” “พัชร์ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก” “คุณพ่อมั่นใจได้ยังไงกันคะว่าพัชร์จะไม่ทำตัวเหลวไหลแบบนั้น” “เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาพัชร์ไม่เคยทำอะไรให้พ่อแม่หนักใจ มีแต่เรานั่นแหละที่คอยแต่จะสร้างปัญหาให้พ่อแม่ตลอดเวลา” “ใครจะรู้เห็นพัชร์เป็นคนเงียบ ๆ แบบนี้ บางทีอาจจะทำอะไรที่พวกเราคาดไม่ถึงก็ได้นะคะ อย่างเช่นการหนีไปอยู่กับผู้ชายตามลำพังโดยไม่บอกใคร” “ฉันสั่งให้แกหุบปาก” สรรพนามที่บิดาใช้เรียกตัวเธอเปลี่ยนไป ทำให้พัชราภารู้ดีว่าบิดากำลังโกรธที่เธอไปพูดจาให้ร้ายลูกสาวสุดที่รัก หญ

ในช่วงจังหวะนั้นเองที่ณิชชาพัชร์เดินออกมาจากห้อง พร้อมกับสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ชายหนุ่มเตรียมไว้ให้ ทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองเธอ กฤษฎามองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาดูแคลน เมื่อเห็นว่าหญิงสาวจงใจนุ่งผ้าถุงซะสั้นขึ้นมาเหนือเข่ามากมาย ณิชชาพัชร์ขาดความมั่นใจเมื่อเห็นสายตาของทุกคนที่มองมาที่เธอ “ถ้าจะนุ่งสั้นขนาดนี้แก้ผ้าดีกว่าไหม” “ฉันไม่เคยนุ่งผ้าถุงมาก่อนแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าควรจะนุ่งสั้นหรือยาว” “แต่นี่มันสั้นมากไปค่ะคุณพัชร์” “ต้องนุ่งยาวกว่านี้สินะ” ณิชชาพัชร์จับผ้าถุงที่เธอพับไว้ที่เอวเพื่อปล่อยชายผ้าถุงให้ยาวลงมาแทบเท้า “แบบนี้ใช่ไหม” “ใช่ค่ะแต่คุณพัชร์ต้องเดินระวัง ๆ หน่อยนะคะ ไม่เช่นนั้นจะสะดุดหกล้มได้” “นั่นสิฉันก็กลัวว่ามันจะหลุดอยู่เหมือนกัน” “นั่งสิ” ณิชชาพัชร์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวที่ใกล้ที่สุด กฤษฎาเองก็เดินไปนั่งไขว่ห้างที่โซฟาตรงข้าม พร้อมกับแนะนำให้หญิงสาวรู้จักกับสองสามีภรรยาที่มีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยบนเกาะแห่งนี้ “น

ในค่ำคืนนั้นแม็ค ฌอห์น และกฤษฎาพากันมาที่ผับชื่อดังแห่งหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยเหล่าผีเสื้อราตรีที่ชื่นชอบการเที่ยวกลางคืน เสียงเพลงอาร์แอนด์บีดังกระหึ่มพอ ๆ กับแสงไฟจากดิสโกบอลที่หมุนวนสะท้อนแสงกับไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วผับ และทันทีที่สามหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปในผับ พวกเขาต่างก็ตกเป็นเป้าสายตาของสาว ๆ ที่อยู่ในผับแห่งนั้นซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติ แน่นอนว่าความหล่อเหลาของหนุ่มอเมริกันจ๋าอย่างแม็ค และหนุ่มลูกผสมอเมริกันเกาหลีไทยอย่างฌอห์น หรือแม้แต่หนุ่มหล่อสายเลือดไทยอย่างกฤษฎา ที่พกพาโครงสร้างสูงใหญ่ราวกับนายแบบติดตัวมาด้วยนั้น จะต้องเป็นจุดสนใจเรียกสายตาของสาวแท้สาวเทียมให้พร้อมใจกัน หันกลับมามองที่พวกเขาด้วยความสนใจโดยมิได้นัดหมาย “ไปแด๊นซ์เรียกเหงื่อกันหน่อยมะ” แม็คเอ่ยชวนแต่สองหนุ่มกลับส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย “นาน ๆ ได้เจอกันสักทีช่วยทำหน้าให้มีความสุขกันได้ไหมวะ โดยเฉพาะไอ้กฤษ” กฤษฎารู้สึกตัวรีบยกวิสกี้ในมือขึ้นดื่มเพื่อกลบเกลื่อน “ฉันก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอย่าใส่ใจเลย” “ก็ใครมันจะไปอารมณ์ดีได้ทั้งวันเหมือนนายล่ะแ