1...ชะตาลูกหมาตัวน้อย (2)

แม้บนเวทีจะมีสาวงามถึงสองคนฟ้อนด้วยท่วงท่าลีลาเดียวกันอย่างพร้อมเพรียงราวกับเป็นคนเดียวกัน ทว่ามีเพียงหนึ่งเดียวที่ตรึงสายตาของเปรมินทร์ให้มองตามทุกการร่ายรำของเธอ คนที่เขาเห็นเธอเป็นเหมือนนางฟ้านั่นเอง

หญิงสาวกำลังฟ้อนอย่างอ้อนช้อยงดงาม โดยมีมาลัยคล้องอยู่ในนิ้วของมือข้างหนึ่ง เปรมินทร์ไม่เคยรู้หรือสนใจเกี่ยวกับนาฎศิลป์ใดๆ ทว่าชายหนุ่มกลับรู้ว่าสิ่งที่เธอกำลังแสดงเรียกว่า ‘ฟ้อนมาลัย[1]’ จากเจ้าแม่ของเขาเอง เพราะท่านกระซิบกระซาบกับแม่เลี้ยงตั้งแต่มีการรำอวยพรวันเกิดในชุดแรกว่าเป็นมาธาวี หรือ สอง ลูกสาวคนเล็กรำเปิดงาน เขานั่งหลังผู้เป็นแม่จึงได้ยินชัด ซึ่งเจ้าแม่ของเขาก็ชมไม่ขาดปากว่ารำสวย มืออ่อน ตัวอ่อน หน้าตาก็สวยน่ารักน่าเอ็นดูสมกับเป็นนางรำ เมื่อเพลงใหม่ดังขึ้นท่านก็อุทานชื่อการแสดงเบาๆ ด้วยความยินดี นั่นทำให้เขารู้ว่าการฟ้อนของนางฟ้าคนสวยชื่ออะไร

“หนูสองคนนี้ก็รำเก่งเชียว สวยทั้งคู่เลย แม่เลี้ยงจ้างมาจากที่ไหนคะ ฉันชอบ เผื่อมีงานจะได้ติดต่อบ้าง”

ชายหนุ่มเห็นเจ้าแม่ของเขาหันไปถามแม่เลี้ยงอีกครั้ง

“อุ๊ย...ไม่ได้จ้างมาจากที่ไหนหรอกค่ะเจ้า หนูสองคนนี้เป็นเพื่อนลูกสองค่ะ เขาเรียนด้วยกัน ลูกสองก็พามาช่วยกันน่ะค่ะ”

“แต่คุณแม่ก็จ่ายเงินนะคะ ไม่งั้นคงไม่มีใครยอมมาฟรีๆ หรอกค่ะเจ้า”

เสียงราบเรียบของสาวรูปร่างโปร่งระหงในชุดราตรีสวยหรูที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาดังแทรกขึ้น แม้พยายามไม่ให้ดูเสียมารยาทที่พูดแทรกผู้ใหญ่ ราวกับตั้งใจอธิบายกับเจ้าแม่ของเขา แต่เปรมินทร์จับได้ถึงน้ำเสียงไม่ค่อยชอบใจได้จากมาลินี ลูกสาวคนโตของพ่อเลี้ยงศรากับแม่เลี้ยงมารตี

“แม่ก็ให้เป็นน้ำใจกัน ที่จริงเด็กๆ ก็จะไม่รับหรอก แต่แม่ขอให้รับไว้เอง”

แม่เลี้ยงมารตีหันมาพูดเสียงหวานกับลูกสาวแล้วหันไปยิ้มกับเจ้าแม่ของเขาที่พยักหน้าเข้าใจ ทำเอามาลินีกอดอกหน้านิ่งแต่เห็นชัดถึงความไม่พอใจ ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่ไม่ค่อยชอบการแสดงของน้องสาวกับเพื่อนๆ นัก เพราะพ่อเลี้ยงศราก็พูดคุยกับผู้หลักผู้ใหญ่ถึงลูกสาวคนเล็กอย่างภาคภูมิ ทุกคนต่างเห็นด้วยกับการแสดงที่งดงามอ่อนช้อยสมกับการเลี้ยงฉลองใหญ่ให้กับพ่อเลี้ยงยิ่งนัก

เมื่อจบการฟ้อนเสียงปรบมือดังอย่างกึกก้อง หนึ่งในนั้นก็มีเปรมินทร์ด้วย แม้ชายหนุ่มจะไม่เคยซึมซับความงดงามของการร่ายรำเลยสักครั้ง หากแต่ครั้งนี้เขากลับไม่มองไปทางอื่นได้เลย ทั้งยังรู้สึกได้ว่านี่เป็นการแสดงที่ตรึงตาตรึงใจอย่างมากมายกว่าครั้งไหน

พิธีการหลักบนเวทีใช้เวลาไม่นาน หลังจากพ่อเลี้ยงศรากล่าวขอบคุณแขกบนเวทีก็บรรเลงเพลงคลอบรรยากาศสลับกับนักร้องบ้างเล็กน้อย ส่วนแขกก็พูดคุยทานอาหารกันตามอัธยาศัย

“มาทางนี้เถอะค่ะพี่มินทร์ หนึ่งเห็นพี่มินทร์ยังไม่ได้ทานอะไรเลย เดี๋ยวหนึ่งหาอะไรอร่อยๆ ให้ทานดีกว่านะคะ”

แขนกำยำถูกคว้าหมับจากมาลินี เมื่อเจ้าปัทมาดาราอยากพบมาธาวีเพราะตั้งแต่มาถึงยังไม่ได้เจอกัน เนื่องจากหญิงสาวต้องเตรียมตัวอยู่หลังเวทีตลอด แม่เลี้ยงมารตีบอกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วคงออกมาไหว้ผู้ใหญ่

“เราไม่รอไปพร้อมน้องสองเหรอ น้องสองก็น่าจะยังไม่ได้ทานอะไรเหมือนกันนะครับ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ”

คำถามของเขาได้รับคำตอบแบบสะบัดๆ เปรมินทร์นึกระอา เจ้าแม่เคยพูดว่าถ้าเป็นไปได้อยากให้เขาเป็นฝั่งเป็นฝากับลูกสาวคนใดคนหนึ่งของครอบครัวนี้ แม้จะไม่ใช่เรื่องที่ตกลงกันอย่างจริงจัง แล้วก็ขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของทั้งสองฝ่าย แต่เขาไม่เคยมองสองสาวเป็นอย่างอื่นมากกว่าน้องสาว

ทว่าราวกับเป็นความซวยหรือโชคชะตาก็ไม่รู้ที่มักจะต้องได้เรียนที่เดียวกันกับมาลินีเสมอ ทั้งมัธยมและตอนไปเรียนต่ออเมริกาก็ยังอยู่ในรัฐเดียวกัน ทำให้อีกฝ่ายพบเจอขอความช่วยเหลือจากเขาบ่อยครั้งจนหลายคนเข้าใจว่ากำลังคบหากันอยู่ แถมมาดนางพญาของมาลินียังทำให้ไม่มีหนุ่มคนไหนเข้าหน้าติด เขาไม่แน่ใจว่าเธอสนใจการพูดคุยของผู้ใหญ่สักแค่ไหน แต่ก็สนิทสนมกับเขามากกว่าน้องสาว

“ยัยสองเขามีเพื่อนมาด้วย พี่มินทร์ไม่ต้องไปห่วงเขาหรอกค่ะ ยังไงพวกเขาก็หาทานกันได้ ไปกับหนึ่งดีกว่า หนึ่งก็ยังไม่ได้ทานอะไรเหมือนกัน”

เปรมินทร์จำต้องไปพร้อมกับมาลินี เจ้าแม่ของเขากับพ่อไปนั่งโต๊ะสำหรับแขกวีไอพีและมีคนดูแลเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มจึงไม่อาจปฏิเสธได้ ทั้งคู่คุยกันค่อนข้างนานเพราะหญิงสาวปรึกษาเรื่องงานเลขาผู้ว่าที่เธอเพิ่งเข้าไปทำ หลังจากสอบตั้งแต่เรียนจบกลับมาใหม่ๆ มองผิวเผินคงไม่มีใครคิดว่าทั้งคู่คุยเรื่องซีเรียส ราวกระหนุงกระหนิงกันเพียงสองคน กระทั่งครอบครัวของเขาจะกลับนั่นแหละชายหนุ่มจึงแยกตัวออกไป

เมื่อลาผู้ใหญ่เรียบร้อยแล้วพ่อกับเจ้าแม่เขาก็กลับรถที่มาส่งพ่อโดยมีคนขับรถให้ ส่วนตัวเขากลับคันที่ตนขับมาพร้อมเจ้าแม่เอง ทว่าก่อนจะขึ้นรถเปรมินทร์ก็ต้องหยุดนิ่ง แล้วเดินยังตรงพุ่มไม้ไม่ไกลนักเพราะมีเสียงเบาๆ ดังมาจากตรงนั้น เมื่อก้มลงสังเกตสายตาคมก็เห็นร่างเล็กขยุกขยิก เขาเพ่งมองแล้วรู้สึกคุ้นตา จึงเอื้อมมือไปจับมัน หากก็ลำบากสักหน่อยเพราะพุ่มไม้ดอกเตี้ยนี้มีหนาม พอจับขึ้นมาได้มันก็ร้องไม่หยุด เปรมินทร์พิศดูไปมาแล้วก็รู้ว่าตนเคยเห็นมันที่ไหน

เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนของสาวสวยคนนั้น ตอนนี้เหมือนจะได้รับการชำระล้างความสกปรกเรียบร้อยแล้ว แต่ก็มีโคลนปะปนกับเลือดติดอยู่ส่วนขาและลำตัวของมันบ้าง สงสัยเจ้านี่คงเดินเล่นจนหลงมาติดอยู่ในพุ่มไม้นี่

ชายหนุ่มมองมันแล้วหันกลับไปด้านใน คนงานกำลังวุ่นวายกับงานเลี้ยง แม้ตอนนี้แขกเริ่มจะทยอยกลับกันแล้วก็ตาม หากเอามันไปส่งคืนเขาก็ไม่รู้ว่าจะฝากไว้กับใครดี จะให้ตามหาสาวใช้คนนั้นหรือนางรำคนสวยก็คงใช้เวลานาน

‘ก้อยยังไม่รู้เลยค่ะว่าจะเอายังไงกับมันดี เอาขึ้นเครื่องกลับด้วยคงไม่ได้ แต่ถึงจะหาทางพามันไปด้วยได้ ที่หอก็ไม่ให้เลี้ยงสัตว์อยู่ดี’

เมื่อนึกถึงสิ่งที่หญิงสาวพูด เปรมินทร์ก็จ้องเจ้าตัวเล็กผอมเห็นกระดูกน่าเกลียดจนเขาถือได้ด้วยมือข้างเดียวอย่างใช้ความคิด ก่อนจะพูดขึ้น

“แก...จะเรียกฉันว่าพี่หรือพ่อดีล่ะ”

[1] ฟ้อนมาลัย หรือลาวดวงดอกไม้ เป็นการแสดงที่นำมาจากการแสดงละครพันทางเรื่องพระยาผานอง ซึ่งกรมศิลปากรปรับปรุงขึ้นแสดง ณ โรงละครแห่งชาติเมื่อพุทธศักราช ๒๕๐๑ โดย อาจารย์มนตรี ตราโมท เป็นผู้แต่งทำนองเพลงและบทร้องท่านผู้หญิงหม่อมแผ้ว สนิทวงศ์เสนีย์ เป็นผู้ประดิษฐ์ท่ารำฟ้อนชุดนี้ออกเป็นเพลงซุ้ม ซึ่งเป็นเพลงลาวชั้นเดียวปัจจุบันใช้แสดงในโอกาสงานมงคล หรืองานเบ็ดเตล็ดทั่วไป

=====