เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป

“หม่ำๆๆ”เด็กชายในวัยเก้าเดือนสวมชุดจัมพ์สูทเพนกวินสีฟ้าอ่อน กวักมือไปมาเมื่อเขาได้กลิ่นหอมๆ ของอาหารโปรดลอยมาเตะจมูกเมนูวันนี้เป็นข้าวบดปลาทูฟักทอง เพิ่มต้นหอมซอย ดูน่ารับประทาน ขณะที่ร่างบางในชุดนอนลายหมีสีชมพู เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยข้าวขนาดเล็ก เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง แล้วถอนหายใจยาวอนันตญา ไมยราศวร หรือ แอริน คุณแม่มือใหม่ในวัยยี่สิบสามปี รูปร่างผอมบาง ผิวขาว ดวงตากลม จมูกเล็ก ริมฝีปากเป็นกระจับ ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถึงกลางหลังเธอไม่รู้ว่าต้องทำอะไรก่อนดีในช่วงเวลาเร่งรีบเช่นนี้ อุตส่าห์ตื่นตั้งแต่ตีห้ามาเตรียมข้าวเช้า พาเจ้าตัวเล็กอาบน้ำประแป้งหอมๆ เพื่อจะไปให้ทันนัดลูกค้าเวลาเก้าโมงครึ่ง แต่มันก็ไม่เป็นไปตามแผนอยู่ดีทุกอย่างในชีวิตของเธอรวนไปหมด ตั้งแต่ไอ้ต้าวก้อนน้อยถือกำเนิด แต่ถึงอย่างนั้นลูกก็คือความสุขทั้งหมดของเธอเป็นเพราะความผิดพลาดในคืนนั้นคืนเดียว กลับทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาลย้อนกลับไปในวันที่แอรินสอบเสร็จ วิชาตัวสุดท้ายของเทอม และเป็นภาคเรียนสุดท้ายของการเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4ในวันนั้นแอรินกับเพื่อนสนิทอีกสองคนนัดแนะไปเลี้ยงฉลองกันที่ผับแห่งหนึ่ง จำได้ว่าพวก

เผลอจ้องรอยสักของคนตรงหน้าอยู่นาน โดยไม่รู้ตัวเองเลยว่านั่นคือการเสียมารยาทแต่ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ได้เอ่ยอันใด เขาจ้องมองหญิงสาวกลับด้วยความคลับคล้ายคลับคลา ว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่คิดเท่าไรก็ยังคิดไม่ออกกวาดตามองการแต่งตัว สภาพเนื้อตัวมอมแมม อีกทั้งเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มือขวามีเลือดติด ให้เดาว่าคงหนีใครมาอย่างแน่นอนเห็นทีคงให้คนเก็บกวาดอีกตามเคยแต่สะดุดตามากที่สุดก็คงเป็นเจ้าตัวเล็กกำลังจ้องเขาตาแป๋ว ดวงตาสีควันบุหรี่ ผมดำขลับ ผิวขาว ปากคาบจุกนม หน้าตาละม้ายกับตนในวัยเด็ก ราวพิมพ์เดียวกันอย่างไรอย่างนั้น“ขอโทษนะคะ”“เดินก็หัดดูทางให้ดีๆ หน่อย เธอตัวคนเดียวก็ว่าไปอย่าง” ร่างสูงตำหนิด้วยสีหน้าเรียบเฉยส่วนคนโดนต่อว่าถึงกับหน้าเหลอหลา เหลียวมองด้านหลังว่ามีใครตามเธอมาหรือไม่ พอดูดีแล้วว่าภวินท์ไม่ได้ตามมา หญิงสาวก็เป่าปากอย่างโล่งอก“ยุ่ง” เธอตอบสั้นๆไม่จำเป็นต้องมีมารยาทสำหรับคนแปลกหน้า คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นไม่พอใจ เอาลูกพาดบ่าให้หันหน้าไปทางด้านหลัง ก่อนที่เธอเดินชนไหล่กว้างแล้วรีบจ้ำอ้าว หนีไปจากตรงนี้เสียก่อนขณะเจ้าของดวงตาคมมองตามหลังคนตัวเล็กไป ยิ่งเจ้าหนูพีพีกำลังจ้องมองเขาต

เจ้าของดวงตากลมกะพริบถี่ เงยหน้ามองป้ายไฟสีขาวเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เขียนว่า Thunder Host ตัวเบ้อเร่อติดอยู่หน้าร้าน เรียกแขกให้เลี้ยวพวงมาลัยเข้ามาเที่ยวกันเป็นจำนวนมากทั้งลูกค้าที่เป็นผู้หญิงหรือแม้กระทั่งชายต่างพากันเดินเข้าร้านกันให้ควั่ก จุดประสงค์ก็คือการซื้อความสุขจากเด็กผู้ชายมากหน้าหลายตา ที่กำลังยืนเรียงรายอวดใบหน้าหล่อเหลา อยู่หน้าบนเวทีนี่เป็นครั้งแรกที่แอรินเที่ยวบาร์โฮสต์ ซึ่งเธอพอจะรู้กติกามาบ้าง ว่าถ้าอยากให้เด็กคนหนึ่งมานั่งกับพวกเธอต้องประมูลดื่มสู้กันตอนนี้มิกกิ สาวลูกครึ่งญี่ปุ่นตัวเล็กผมยาวถึงกลางหลัง ตัดผมหน้าม้า ดวงตากลมโต ในชุดเดรสสีชมพู มาสมทบกับพวกเธอด้วยสามสาวเลือกนั่งอยู่ตรงมุมสุด ซึ่งที่ตรงนี้ผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่าน หนำซ้ำยังเห็นเวทีได้อย่างชัดเจนอีกต่างหาก ทำเลทองขนาดนี้แน่นอนว่าปิ่นยอมที่จ่ายเพิ่มเพื่อแลกกับความเป็นส่วนตัว“ไม่คิดว่าแกจะลากยัยแอร์มาด้วยได้นะปิ่น” มิกกิตะโกนแข่งกับเสียงเพลง ซึ่งนั่นก็ทำให้แอรินกับปิ่นหัวเราะเบาๆ“ก็แน่สิยะ ตอนนี้ฉันอยู่ในช่วงอกหักอยู่นะ ยังไงก็ต้องหาคนมาดามใจ อย่างเช่นเด็กหล่อๆ สักคน” ปิ่นเอ่ยพลางกระดกแก้วไวน์จนหมดแก้

“เธอนี่มันความจำสั้นจริงนะ”ทันทีที่ร่างสูงพูดจบ คิ้วเรียวสวยของคนตรงข้ามก็ถึงกับขมวดแน่นในทันทีเมื่อกี้เขาด่าเธอความจำสั้นอย่างนั้นหรือ?“เมื่อกี้คุณพูดว่าไงนะคะ” แอรินถามย้ำ ทำเอาธันวาถึงกับเหยียดยิ้มออกมา ปามวนบุหรี่ที่เหลือเกือบครึ่งทิ้งลงพื้น ก่อนจะใช้รองเท้าหนังราคาแพงบดขยี้เพื่อดับไฟแอรินรู้สึกประหม่าเมื่อจ้องมองเข้าไปในดวงตาดุคู่นั้น ธันวาในตอนนี้ ช่างแตกต่างกับคนที่เอนเตอร์เทรนแขกคนเมื่อครู่ลิบลับ ทำเอาร่างบางหวาดกลัวคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก“เธอเป็นพวกคนที่พูดครั้งเดียวไม่รู้เรื่องสินะ” ชายหนุ่มก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็อยู่ในระยะประชิด จนแอรินเผลอถอยหลังหนี ตัวแนบชิดกับกำแพงอย่างไม่รู้ตัว“ฉันเป็นแขกนะ คิดจะเสียมารยาทหรือไง ถ้าเรื่องนี้ถึงหูเจ้าของร้าน ว่าคุณกำลังคุกคามฉัน คุณโดนไล่ออกแน่ๆ”แอรินพูดขู่ออกไป เพื่อหวังให้ธันวาถอยออกไปเสียก่อน ซึ่งคำขู่ของเธอกลับไม่เป็นผล หนำซ้ำเจ้าของร่างสูงกลับยกแขนสองข้าง เพื่อเป็นปราการไม่ให้แอรินหนีไปไหนได้“ออกไปนะ ฉันจะแจ้งตำรวจ” เมื่อเห็นท่าทีว่าธันวาไม่ยอมหยุด เธอจึงใช้ไม้ตายโดยการบอกว่าจะแจ้งความ ซึ่งก็ได้ผล ธันวาหยุดการกระทำพร้อมกับจ

เจ้าของร้านธันเดอร์โฮสต์ประกาศฐานะ ทำเอาหญิงสาวทั้งสามถึงกับอึ้งไปเมื่อกี้เขาพูดอะไรนะ เจ้าของร้านอย่างนั้นหรือ?แอรินนิ่งคิด ร้านธันเดอร์โฮสต์ตั้งอยู่ในใจกลางเมือง ใครๆ ก็รู้ว่าที่ดินแถบย่านนี้มีมูลค่าสูงลิ่ว แถมทั่วทั้งลานจอดรถมีแต่รถหรูราคาแพงจอดเรียงราย นั่นแสดงถึงความนิยมในหมู่คนมีฐานะเป็นอย่างมากขณะที่แอรินยังคงตะลึงงันกับคำพูดของธันวาเมื่อครู่ ร่างสูงที่เห็นท่าทีของเธอกลับนึกขัน อมยิ้มพร้อมกับใช้สายตาอย่างขำขันราวกับเธอเป็นตัวตลกอย่างไรอย่างนั้น ทำให้เธอไม่พอใจเขาเป็นอย่างมากธันวา อิสระภักดี นอกเหนือจากจะเป็นเจ้าของร้านโฮสต์แสนใหญ่โต ตระกูลของเขายังทำธุรกิจโรงแรมซึ่งมีอยู่หลายสาขา กระจายอยู่ตามจังหวัดที่เป็นแห่งท่องเที่ยว สร้างรายได้มหาศาล เรียกได้ว่ารวยระดับพันล้านเลยก็ว่าได้คำถามคือ...ทำไมเจ้าของร้านมาดนิ่งต้องมาสวมบทบาทเป็นโฮสต์เบอร์หนึ่งของร้าน นั่นก็คงต้องย้อนกลับไปเมื่อช่วงหัวค่ำผู้จัดการสาวเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องทำงานของเขาด้วยความร้อนใจ ก่อนที่ธันวาจะเปิดประตูมาเจอ เห็นสีหน้าของหญิงสาวที่ดูไม่สู้ดีนักจึงซักถามเหตุการณ์ทั้งหมดกับเธอกฎเหล็กของการทำงานธันเดอร์โฮสต์คลั