ตอนที่4.

ตอนที่4.

“มีอะไรวะ..”

“ฉันต้องได้ผู้หญิงคนนั้น” รามย้ำชัดเจน

“เฮ้ย.. ร้านฉันไม่ได้มีบริการแบบนั้นนะเว้ยไอ้ราม นายอย่าทำแบบนั้นกับพนักงานฉันนะ ร้านฉันทำมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายไม่เคยทำอะไรแบบนั้นไม่ได้มีการขายอะไรแอบแฝงนอกจากอาหาร นายก็รู้นี่หว่าอย่าหาเรื่องปวดหัวมาให้ฉันน่าราม..”

คราวนี้ธีร์เริ่มหน้ายุ่งจริงจังและเริ่มไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้วและพอดีกับที่เหมือนฝันเข้ามาพร้อมเครื่องดื่มของธีร์และไวน์ขวดใหม่ 

“เครื่องดื่มของคุณธีร์ได้แล้วค่ะ หากไม่มีอะไรแล้วฝันขอออกไปรับออเดอร์ลูกค้าคนอื่นนะคะ”

“เดี๋ยวสิ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอหน่อย..”

รามลุกขึ้นเรียกเธอไว้ เหมือนฝันหยุดนิ่งมองเขาหน้าตาตื่นๆ ธีร์เริ่มเห็นเค้าลางความยุ่งยากทำท่าจะเดินเข้ามาห้ามไม่ให้รามพูดอะไรที่เป็นการดูถูกพนักงานของตน 

“รามฉันว่า..”

“นายไม่ต้องพูดหรอกธีร์ฉันเข้าใจ แต่นี่เป็นการเสนองานใหม่ให้เธอ..” รามตบบ่าเพื่อนเบาๆ แล้วมองหญิงสาวที่มองเขานิ่งอย่างหมายมาด

“ลาออกจากที่นี่ซะแล้วมาเป็นผู้หญิงของฉัน เธออยากได้อะไรฉันจะให้ทุกอย่าง..” รามพูดช้าๆ ด้วยภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำซึ่งทั้งเหมือนฝัน ธีร์และทอมต่างนิ่งงันไปกับคำพูดของเขา

“ราม..” ธีร์หน้าเสียมองเพื่อนรักอย่างไม่เข้าใจมากขึ้น แต่สำหรับเหมือนฝันนั้นรู้สึกราวกับว่าเธอถูกตบหน้ากลางตลาดสดเลยทีเดียว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ มองผู้ชายที่เธอคิดชื่นชมในใจว่าเขาหล่อเหลาสง่างามอย่างผิดหวังและกราดเกรี้ยวอยู่ในใจ

แม้จะเคยมีลูกค้าชายหลายคนที่มักมองเธอด้วยแววตากะลิ้มกะเหลี่ยแต่ไม่มีใครพูดจาหมิ่นเกียรติเธอถึงขนาดนี้ ด้วยว่าร้านอาหารแห่งนี้มีชื่อเสียงและเป็นร้านอาหารเก่าแก่ซึ่งผู้ที่มารับประทานอาหารส่วนใหญ่จะมาเป็นครอบครัวและค่อนข้างจะมีฐานะและหน้าตาทางสังคมที่ดี เรียกได้ว่าเป็นร้านอาหารของเหล่าไฮโซหรือร้านอาหารผู้ดีก็ว่าได้ ตั้งแต่ทำงานที่นี่มากว่าหกเดือน เธอไม่เคยรู้สึกต่ำต้อยที่ได้ทำงานเป็นเพียงพนักงานเสิร์ฟ แต่ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าเหลือเกิน ซ้ำน้ำเสียงของเขาก็เป็นเหมือนการออกคำสั่งเสียมากกว่าการยื่นข้อเสนอ

“ถ้าหากดิฉันจะลาออกจากที่นี่ก็คงไม่ใช่เพราะจะไปเป็นผู้หญิงของคุณหรอกค่ะมิสเตอร์..” เหมือนฝันพูดยาวที่สุดตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้

“แล้วเธอจะลาออกจากที่นี่เพราะอะไรล่ะ” รามยิ้มเยาะแล้วเดินมาตรงหน้า แม่สาวเสิร์ฟของเขา

“ก็จะลาออกเพราะเจอลูกค้าอย่างคุณนี่ล่ะค่ะ” หญิงสาวเชิดหน้าตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นแล้วมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ รามยิ้มบางๆ แล้วมองหน้าหญิงสาวอย่างพิจารณา

ใบหน้าเรียวนวลใสแต่งแต้มเครื่องสำอางบางๆ ดูอ่อนวัย ดวงตากลมโตดำขลับวาววับด้วยความฉุนเฉียว ขนตางอนโดยไม่ต้องปัดมาสคาร่าแก้มสาวสุกปลั่งทั้งจากบลัชออนและ ความโกรธก็ทำให้ใบหน้าที่ดูแสนธรรมดานั้นน่ามองไปอีกแบบ ซึ่งรามเองไม่เคยเห็นผู้หญิงที่โกรธแล้วสวยน่ารักแบบเจ้าหล่อนมาก่อนเลย ยิ่งริมฝีปากระเรื่อเคลือบลิปสติกสีชมพู่อ่อนใสแวววาวที่เม้มสนิทนั้นก็มีเสน่ห์ยวนยั่วให้เขาอยากลิ้มลองอีกครั้งว่ามันจะหวานแค่ไหน

โดยรวมแล้วเหมือนฝันดูธรรมดามากเมื่อเทียบกับหญิงสาวที่เขาเคยควง ทั้งรูปร่างหน้าตาและความสูง เพราะเธอตัวเล็กเหลือเกินเมื่อยืนเทียบกัน เธอสูงเพียงแค่บ่ากว้างของเขาเท่านั้นเอง แล้วยิ่งนึกถึงสถานะของเธอตอนนี้ยิ่งกว่าลูกไก่ในกำมือไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรู้หรือเปล่า ลูกไก่ตัวน้อยจะบีบก็ตายจะคลายก็ไปไหนไม่รอด.. ชายหนุ่มคิดอย่างกระหยิ่มใจอยู่คนเดียว...

“รามฉันว่าพอแค่นี้เถอะ ฝันไปรับออร์เดอร์ข้างนอกไปเดี๋ยวฉันจะให้คนอื่นมาทำหน้าที่ห้องนี้แทนเธอ”

“ค่ะคุณธีร์”

“ฉันให้เธอสิบล้าน แลกกับการเป็นผู้หญิงของฉันระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้นเหมือนฝัน เธอลองคิดดูนะ เธอหาเงินมากว่าหกเดือนแล้วยังได้เงินไม่ถึงครึ่งล้านเลย แลกกับการเป็นผู้หญิงของฉัน แค่นอนกับฉันครั้งสองครั้งได้สิบล้าน หรือหากลีลาเด็ดๆ ฉันอาจจะมีเงินทุนให้เธอไปทำทุนและดูแลพ่อเธอนะ..”

รามยังคงตื้อไม่เลิกเหมือนฝันหันกลับมามองหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน และลางสังหรณ์บางอย่างก็บอกเธอว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาหรือว่าเขาจะเป็น..

“มาเป็นผู้หญิงของราม คาเมรอน ชีวิตคุณหนูตกยากอย่างเธอจะเปลี่ยนไปชนิดหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว”

“อ้อ.. ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว แต่ฉันว่าคุณเอาหน้ามือหลังมือของฉันไปก่อนก็แล้วกัน..”

เพียะๆ พูดจบเหมือนฝันก็ฟาดฝ่ามือลงบนแก้มของรามทันทีรัวๆ สองทีซ้อนทั้งหน้ามือหลังมืออย่างที่เธอว่าจริงๆ รามหันไปตามแรงตบของแม่สาวตัวเล็กที่ตนคิดว่าเธอคือลูกไก่ในกำมือ แต่ฝ่ามือเล็กๆ ทำให้เขารู้สึกชาไปทั้งใบหน้าเห็นดาววิบวับพราวระยับเลยทีเดียว...

“นี่เธอ..”

“ฝันขอลาออกนะคะคุณธีร์ ขอบคุณที่ให้ความเมตตาฝันมาตลอดค่ะ...”

โดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาตเหมือนฝันวิ่งออกมาจากห้องนั้นทันที ท่ามกลางอาการตกตะลึงของธีร์กับทอมรวมไปถึงโทนี่ซึ่งเปิดประตูเข้ามาเจอฉากเด็ดพอดี...