ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ

ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ

Oleh:  ซ่งอัสดงตะวันตกOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10
10 Peringkat. 10 Ulasan-ulasan
100Bab
9.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

[ดราม่าก่อนค่อยหวาน+ตามง้อภรรยา+นางเอกเป็นนักวิจัยอัจฉริยะ] เธอนอนตกเลือดเจียนตายอยู่บนเตียงผ่าตัดเพราะภาวะตั้งครรภ์นอกมดลูก สามีกลับอยู่ในงานประมูลทุ่มเงินมหาศาลเพื่อเอาอกเอาใจเมียน้อย แต่งงานกันมาสี่ปี เธอพยายามทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตน แต่กลับไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนลงเลย จนกระทั่งเห็นว่าผู้หญิงคนที่เขาทะนุถนอมยิ่งกว่าอะไรคือลูกสาวของศัตรู เธอก็ตัดใจจากเขาอย่างเด็ดขาด ทิ้งเอกสารหย่าไว้หนึ่งฉบับแล้วจากไปทันที กลับมาทำงานที่ตัวเองเชี่ยวชาญอีกครั้ง เธอสร้างผลงานครั้งใหญ่จนเป็นที่ประจักษ์ทั่วเมืองไห่ กลายเป็นนักวิจัยอัจฉริยะที่คนใหญ่คนโตมากมายพากันแย่งตัว พอเห็นหนุ่มหล่อมากมายที่ห้อมล้อมรอบตัวเธอ ท่านประธานหน้านิ่งก็ทนอยู่เฉยไม่ไหวอีกต่อไป เขาสกัดผู้ชายเหล่านั้นด้วยตัวเอง แล้วกดตัวเธอชิดกับกำแพง “คุณนายฮั่ว การหย่าครั้งนี้ ฉันไม่เห็นด้วย!”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

青木玲奈(あおき れな)がA国の空港に着いたのは、すでに夜の九時を過ぎていた。

今日は彼女の誕生日だ。

携帯の電源を入れると、たくさんの誕生日メッセージが届いていた。

同僚や友人からのものばかり。

藤田智昭(ふじた ともあき)からは何の連絡もない。

玲奈の笑顔が消えかけた。

別荘に着いたのは、夜の十時を回っていた。

田代(たしろ)さんは彼女を見て、驚いた様子で「奥様、まさか……いらっしゃるなんて」

「智昭と茜(あかね)ちゃんは?」

「旦那様はまだお帰りになってません。お嬢様はお部屋で遊んでいます」

玲奈は荷物を預けて二階へ向かうと、娘はパジャマ姿で小さなテーブルの前に座り、何かに夢中になっていた。とても真剣で、誰かが部屋に入ってきたことにも気付かない様子。

「茜ちゃん」

茜は声を聞くと、振り向いて嬉しそうに「ママ!」と叫んだ。

そしてすぐに、また手元の作業に戻った。

玲奈は娘を抱きしめ、頬にキスをしたが、すぐに押しのけられた。「ママ、今忙しいの」

玲奈は二ヶ月も娘に会えていなかった。とても恋しくて、何度もキスをしたくなるし、たくさん話もしたかった。

でも、娘があまりにも真剣な様子なので、邪魔はしたくなかった。「茜ちゃん、貝殻のネックレスを作ってるの?」

「うん!」その話題になると、茜は急に生き生きとした。「もうすぐ優里おばさんの誕生日なの。これはパパと私からの誕生日プレゼント!この貝殻は全部パパと私が道具で丁寧に磨いたの。きれいでしょう?」

玲奈の喉が詰まった。何も言えないうちに、娘は背を向けたまま嬉しそうに続けた。「パパは優里おばさんに他のプレゼントも用意してるの。明日……」

玲奈の胸が締め付けられ、我慢できなくなった。「茜ちゃん……ママの誕生日は覚えてる?」

「え?何?」茜は一瞬顔を上げたが、すぐにまたビーズを見つめ直し、不満そうに「ママ、話しかけないで。ビーズの順番が狂っちゃう……」

玲奈は娘を抱く手を放し、黙り込んだ。

長い間立ち尽くしていたが、娘は一度も顔を上げなかった。玲奈は唇を噛み、最後は無言のまま部屋を出た。

田代さんが「奥様、先ほど旦那様にお電話しました。今夜は用事があるので、先に休んでくださいとのことです」

「分かりました」

玲奈は返事をし、娘の言葉を思い出してちょっと躊躇した後、智昭に電話をかけた。

しばらくして電話が繋がったが、彼の声は冷たかった。「今用事がある。明日にでも……」

「智昭、こんな遅くに誰?」

大森優里(おおもり ゆり)の声だった。

玲奈は携帯を強く握りしめた。

「何でもない」

玲奈が何か言う前に、智昭は電話を切った。

夫婦は二、三ヶ月も会っていない。せっかくA国まで来たのに、彼は家に帰って会おうともせず、電話一本でさえ、最後まで話を聞く気もなかった……

結婚してこれだけの年月が経っても、彼は彼女にずっとこうだった。冷淡で、よそよそしく、いつも面倒くさそうに。

彼女は実はもう慣れていた。

以前なら、きっともう一度電話をかけ直して、どこにいるのか、帰ってこれないのかを優しく尋ねていただろう。

今日は疲れているせいか、そうする気が突然失せていた。

翌朝目が覚めて、少し考えてから、やはり智昭に電話をかけた。

A国は本国と十七、八時間の時差がある。A国では今日が彼女の誕生日だった。

今回A国に来たのは、娘と智昭に会いたかったのはもちろん、この特別な日に三人で揃って食事がしたいと思ったから。

それが今年の誕生日の願いだった。

智昭は電話に出なかった。

しばらくして、やっとメッセージが届いた。

「用件は?」

玲奈:「お昼時間ある?茜ちゃんも連れて、三人で食事しない?」

「分かった。場所が決まったら教えて」

玲奈:「うん」

その後、智昭からは一切連絡がなかった。

彼は彼女の誕生日のことなど、すっかり忘れているようだった。

玲奈は覚悟していたつもりだったが、それでも胸の奥が痛んだ。

身支度を整え、階下に降りようとした時、娘と田代さんの声が聞こえてきた。

「お母様がいらっしゃったのに、お嬢様は嬉しくないのですか?」

「私とパパは明日、優里おばさんと海に行く約束してるの。ママが一緒に来たら、気まずくなっちゃうでしょう」

「それにママは意地悪よ。いつも優里おばさんに意地悪するもの……」

「お嬢様、玲奈様はあなたのお母様です。そんなことを言ってはいけません。お母様の心が傷つきますよ」

「分かってるけど、私もパパも優里おばさんの方が好きなの。優里おばさんを私のママにできないの?」

「……」

田代さんが何か言ったが、もう玲奈には聞こえなかった。

娘は自分が一手に育て上げた子。ここ二年、父娘の時間が増えてから、娘は智昭に懐くようになり、去年智昭がA国で市場開拓に来た時も、どうしても付いて行きたがった。

手放したくなかった。できれば側に置いておきたかった。

でも娘を悲しませたくなくて、結局認めた。

まさか……

玲奈はその場に凍りついたように立ち尽くし、血の気が引いた顔で、しばらく動けなかった。

今回仕事を後回しにしてA国に来たのも、娘との時間を少しでも多く持ちたかったから。

今となっては、その必要もないようだ。

玲奈は部屋に戻り、本国から持ってきたプレゼントを、スーツケースに戻した。

しばらくして田代さんから電話があり、子供を連れて出かけると言われ、何かあったら連絡してほしいとのことだった。

玲奈はベッドに座ったまま、心の中が空っぽになったような気がした。

仕事を後回しにしてまで駆けつけたのに、誰も彼女を必要としていない。

彼女が来たことは、まるで笑い話のようだった。

しばらくして、彼女は外に出た。

この見知らぬ、それでいて懐かしい国を、あてもなく歩き回った。

お昼近くになって、やっと智昭との昼食の約束を思い出した。

朝聞いた会話を思い出し、娘を迎えに帰るか迷っていた時、智昭からメッセージが届いた。

「昼は用事が入った。キャンセルする」

玲奈は見ても、少しも驚かなかった。

もう慣れていたから。

智昭にとって仕事でも、友人との約束でも……何もかもが妻である彼女より大切なのだ。

彼女との約束は、いつだって気まぐれにキャンセルされる。

彼女の気持ちなど、一度も考えたことがない。

落ち込むだろうか?

以前なら、たぶん。

今はもう麻痺して、何も感じない。

玲奈の心は更に霧の中にいるようだった。

はずんだ気持ちで来たのに、夫からも娘からも、冷たい仕打ちばかり。

気がつくと、以前智昭とよく来ていたレストランの前に車を停めていた。

中に入ろうとした時、智昭と優里、そして茜の三人が店の中にいるのが見えた。

優里は娘と仲睦まじく並んで座っていた。

智昭と話しながら、娘をあやしている。

娘は嬉しそうに足をぶらぶらさせ、優里とじゃれ合い、優里が食べかけたケーキに口をつけていた。

智昭は二人に料理を取り分けながら、優里から視線を離そうとしない。まるで彼女しか目に入っていないかのように。

これが智昭の言う『用事』。

これが、彼女が命を賭けて十月十日の苦しみを耐え、産み落とした娘。

玲奈は笑った。

その場に立ち尽くして、眺めていた。

しばらくして、視線を外し、踵を返した。

別荘に戻った玲奈は、離婚協議書を用意した。

彼は少女時代からの憧れだった。でも彼は一度も彼女を見つめてはくれなかった。

あの夜の出来事と、お爺様の圧力がなければ、彼は決して彼女と結婚などしなかっただろう。

以前の彼女は、頑張りさえすれば、いつか必ず彼に振り向いてもらえると信じていた。

現実は彼女の頬を、容赦なく叩いた。

もう七年近く。

目を覚まさなければ。

離婚協議書を封筒に入れ、智昭に渡すよう田代さんに頼み、玲奈はスーツケースを引いて車に乗り込んだ。

「空港へ」運転手に告げた。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

Anuluk Sangsri
Anuluk Sangsri
อัพเดทเร็วๆหน่อยอยากรุ้ตอนจบดีมั้ย คนรออ่านเยอะอยู่นะ
2026-05-10 04:04:51
0
0
Amporn Tinanop
Amporn Tinanop
รอนานมากค่ะ
2026-05-03 21:20:21
0
0
ลัดดา
ลัดดา
เมื่อไหร่จะมีตอนใหม่ เบื่อที่จะรอแล้วนะ เห็นทีคงยกเลิกการอ่านแล้ว
2026-04-30 17:09:21
0
0
wellvoe
wellvoe
โหอัพเดทครั้งสุดท้ายมีนาคม 26 เรื่องนี้โดนเทแล้วใช่ไหมเนี่ยรอเก้อไม่ได้อ่านต่อแล้วดิเนี่ย
2026-04-28 19:29:44
0
0
Krujaew Naka
Krujaew Naka
รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ
2026-03-30 01:10:14
0
0
100 Bab
บทที่ 1
โรงพยาบาล เมืองไห่“ตั้งครรภ์นอกมดลูก ถ้าท่อนำไข่แตกขึ้นมาอาจถึงตายได้เลยนะ การผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ ทำไมมีคุณมาแค่คนเดียวแบบนี้ล่ะ? แล้วสามีคุณอยู่ไหน? รีบโทรให้เขามาเซ็นเอกสารเดี๋ยวนี้!”ซ่งหว่านอดทนต่อความเจ็บปวดราวกับท้องถูกฉีกขาด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกเสียงรอสายดังอยู่นานปลายสายจึงมีเสียงเย็นชาดังขึ้น“มีอะไร?”“ซือเหนียน คุณยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ? ฉันปวดท้องมาก คุณช่วย...”“ไม่ว่าง!”เสียงไม่พอใจขัดขึ้นอย่างเย็นชา ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยคเสียอีก“ปวดท้องก็ไปหาหมอ ฉันยุ่งมาก!”“ซือเหนียน ใครโทรมาเหรอคะ?”เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากปลายสาย“แค่คนไม่สำคัญน่ะ”น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างมาก“ชอบอันไหนก็ถ่ายรูปส่งมา เดี๋ยวผมซื้อให้”เสียงตัดสายดัง ตู๊ด ก้องในหูของซ่งหว่านหัวใจของเธอราวกับถูกมีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อเห็นว่าใบหน้าเธอซีดเผือด ลมหายใจถี่ขึ้นหมอจึงรีบตะโกนสั่งว่า“เร็วเข้า! เตรียมห้องผ่าตัดทันทีเลย! คนไข้ต้องได้รับการผ่าตัดเดี๋ยวนี้!”ซ่งหว่านได้สติอีกครั้ง ก็นอนอยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้ว“ฟื้นแล้วเหรอ? เมื่อวานอาการคุณอันตรายมาก โชคดีที่ผ่าตัดทัน ไม่งั้น
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ซ่งหว่านกดโทร 1669 เพื่อขอความช่วยเหลือฉุกเฉินด้วยมือสั่นเทาจนกระทั่งได้ยินเสียงไซเรนของรถพยาบาล เธอถึงได้หมดสติเพราะทนไม่ไหวอีกต่อไปตอนที่ได้สติอีกครั้งก็เป็นวันต่อมาแล้วร่างกายเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางเต็มไปหมดหมอตำหนิเธอด้วยความโกรธระคนหงุดหงิด“ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าช่วงนี้ห้ามมีเพศสัมพันธ์น่ะ? สามีของเธอทนไม่ไหวขนาดนี้เลยเหรอ? เพิ่งจะผ่าตัดเสร็จแท้ๆ ยังคิดจะมีอะไรกับเธออีก! ไม่ได้เรื่องเลยนะ! แล้วเป็นไงล่ะ แผลฉีกขาดจนตกเลือดเลยเห็นไหม! ถ้าไม่ใช่เพราะส่งตัวมาโรงพยาบาลทันป่านนี้เธอไม่รอดแล้ว!”“ขอโทษค่ะคุณหมอ ทำคุณเดือดร้อนแล้ว”คุณหมอก้มหน้าลงมองเห็นดวงหน้าเล็กที่ซีดขาวและอิดโรยของซ่งหว่าน ในใจก็อดสงสารไม่ได้เธอจึงพยายามเก็บความหงุดหงิดเอาไว้“ฉันไม่ได้จะว่าหรอกนะ แต่สามีของเธอนี่มันไม่ใช่คนชัดๆ ไม่รู้จักเป็นห่วงทะนุถนอมร่างกายเธอบ้างเลย!”“รีบโทรแจ้งญาติของเธอเลยนะ บอกให้พวกเขามาอยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาล ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาฉันรับผิดชอบไม่ไหวหรอก”หมอพูดจบก็เดินออกไปซ่งหว่านรู้สึกขมปร่าในใจเธอไม่มีญาติที่ไหนให้โทรหาหรอกตอนที่อายุ 17 ปีพ่อแม่ของเธ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
หลายวันต่อมา ซ่งหว่านก็ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเธอหาห้องเช่าหลังหนึ่งจากบนอินเตอร์เน็ต มัดจำค่าเช่าสองแสนห้าหมื่นบาท และต้องจ่ายค่าเช่าห้องเป็นรายปีตอนที่ไปกดเงินจากตู้เอทีเอ็ม เธอถึงได้รู้ว่าในบัตรของตัวเองมียอดเงินเหลือเพียงไม่กี่พันบาทหรงเสวี่ยทนไม่ไหวจึงด่าสาดเสียเทเสียออกมาอีกครั้ง“ฮั่วซือเหนียน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองไห่ มีทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้าน แต่กลับขี้งกกับภรรยาของตัวเองเนี่ยนะ!”“เขาพร้อมจะโปรยเงินหลายร้อยล้านเพื่อเอาอกเอาใจนังเมียน้อยนั่น! ไหนจะทุ่มสุดตัวในงานประมูล ไหนจะบริจาคตึกอาคารให้โรงพยาบาล! ขนาดขอทานข้างถนนเขายังยอมให้เงินตั้งมากมาย แล้วทำไมถึงใจร้ายกับภรรยาของตัวเองยิ่งกว่าคนแปลกหน้าล่ะ!”“หว่านหว่าน หลายปีที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตยังไงเนี่ย?”หัวใจของซ่งหว่านปวดร้าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกฮั่วซือเหนียนคงเกลียดเธอจนเข้ากระดูกดำไปแล้วสินะเมื่อสี่ปีก่อนคุณย่าฮั่วเชิญเธอไปเป็นแขกที่คฤหาสน์ตระกูลฮั่วเย็นวันนั้นฝนตกหนักมากจนเธอไม่สามารถกลับบ้านได้ คุณย่าฮั่วจึงจัดห้องพักให้เธออยู่ติดกับห้องของฮั่วซือเหนียนฮั่วซือเหนียนออกไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ไม่ร
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ตอนที่เห็นภาพตรงหน้า ซ่งหว่านรู้สึกหนาวยะเยือกไล่จากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงหัวใจ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ที่แท้ ผู้หญิงที่ฮั่วซือเหนียนทะนุถนอมเหมือนไข่ในหินคนนั้น ก็คือซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน!ทำไมต้องเป็นซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนด้วยล่ะ ทำไมต้องเป็นลูกสาวของศัตรูของเธอด้วย!“ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ!”ซ่งหว่านพยายามควบคุมเสียงที่สั่นเครืออย่างสุดกำลัง“ฉันจะตัดเงินใช้จ่ายทั้งหมดของเธอ”เสียงของฮั่วซือเหนียนเย็นชา ห่างเหินราวคนแปลกหน้า“ฮ่า ๆ”ซ่งหว่านหัวเราะทั้งที่น้ำตาแทบจะเล็ดอยู่แล้วมันเสียดแทงเสียเหลือเกินเพื่อจะเอาอกเอาใจซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน เขาพร้อมจะทำได้ทุกอย่างจริงๆ“ช่างเถอะ ซือเหนียน”ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนทำเสียงออดอ้อน ควงแขนฮั่วซือเหนียนอย่างสนิทสนม“เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน พ่อแม่จากไปตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนตอนอยู่ในบ้านก็ชอบแย่งของฉันเป็นประจำอยู่แล้ว แค่เสื้อผ้าตัวเดียวเอง ยกให้เธอก็ได้ค่ะ”หรงเสวี่ยทนดูไม่ไหว จึงชี้หน้าซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนแล้วด่ากราด“ยัยมือที่สามหน้าไม่อาย! แย่งทุกอย่างไปจากหว่านหว่านยังไม่พอ ยังกล้าพูดจาบิดเบือนกลับดำเป็นขาวอีก เดี๋ยวฉันจะตบแกให้ปากฉีกเลยคอยดู!”สีหน้าฮ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ช่วงเช้าของวันต่อมาณ ห้องทำงานของประธานบริษัทหมิงรุ่ยไบโอเทคโนโลยีฝ่ายบุคคลนำเอกสารเข้ามาส่ง“ประธานสวี นี่คือเรซูเม่ของผู้สมัครที่มาสัมภาษณ์วันนี้ค่ะ”“วางไว้ตรงนั้นก่อน เดี๋ยวผมมีประชุม จะไม่เข้าร่วมการสัมภาษณ์แล้ว”“ได้ค่ะ”สวีจื่อหมิงกำลังจะลุกไปห้องประชุม สายตากลับเหลือบไปเห็นเรซูเม่แผ่นบนสุดโดยบังเอิญซ่งหว่านพอเห็นชื่อนี้ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหยิบเรซูเม่มาดูและเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในรูป หัวใจเขาพลันเอ่อล้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ปนด้วยความประหลาดใจเล็ก ๆเขาเป็นศิษย์เอกของศาสตราจารย์จาง และอายุมากกว่าซ่งหว่านเล็กน้อยตั้งแต่ตอนที่ไปศึกษาต่อต่างประเทศ เขาก็เคยได้ยินอาจารย์เล่าว่ารับศิษย์น้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉลาดหลักแหลมราวกับอัจฉริยะทุกครั้งที่อาจารย์โทรมาคุยเรื่องวิชาการ ก็มักจะเอ่ยชมศิษย์น้องคนนี้ไม่หยุดตอนแรกเขาสนใจข่าวของเธอ เพียงเพราะอยากรู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน ถึงได้เป็นที่ชื่นชมของอาจารย์นักแต่เมื่อเวลาผ่านไป เขากลับเผลอหลงรักศิษย์น้องคนนี้ ทั้งที่เคยเห็นเธอแค่ในรูปถ่ายเมื่อเรียนจบ เขาก็ตัดสินใจขึ้นเครื่องกลับประเทศโดยไม่ลังเลแต่ใครจะรู้ว่าข่าวแรกที่ไ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ลู่อิ๋นและเสิ่นเจวี้ยนเคยเห็นซ่งหว่านเพียงครั้งเดียวเท่านั้น คือในวันแต่งงานของฮั่วซือเหนียนพูดกันตามตรง เธอหน้าตาสวยมากทีเดียว แม้จะไม่ได้เจอกันมาหลายปี ทั้งสองก็ยังจำเธอได้ทันทีในฐานะเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของฮั่วซือเหนียน พวกเขาทั้งคู่ก็ไม่ชอบขี้หน้าซ่งหว่านเช่นกันลู่อิ๋นพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน“คุณชายฮั่ว บ้านนายไฟไหม้หรือเปล่า? เมียของนายถึงได้มาตามจับชู้ถึงที่นี่”ฮั่วซือเหนียนแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา“อย่างเธอน่ะ มีสิทธิ์ด้วยเหรอ?”คำพูดเย็นชาของฮั่วซือเหนียน รอยยิ้มหวานคล้ายสะใจของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน และคำพูดประชดประชันจากลู่อิ๋นกับเสิ่นเจวี้ยน ล้วนแทงใจดำของซ่งหว่านจนเจ็บจี๊ด“ขอโทษที ฉันเข้าผิดห้อง”เธอปิดประตูแล้วถอยออกไปทันทีท่าทีสงบของซ่งหว่านทำให้ลู่อิ๋นและเสิ่นเจวี้ยนแปลกใจเล็กน้อย“ผู้หญิงทั่วไปเห็นสามีอยู่กับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ไม่คิดจะโวยวายบ้างเหรอ? เธอดูเฉยเมยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ฮั่วซือเหนียน หรือว่าเธอไม่รักนายแล้ว?”“จะเป็นไปได้ยังไง? เธอรักคุณชายฮั่วจนจะเป็นจะตาย คงกลัวโดนไล่ออกตระกูลมากกว่า เลยไม่กล้าโวยวาย”นอกห้องซ่งหว่านสูดหายใจเข้าลึก ๆเธ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เช้าวันจันทร์ซ่งหว่านเพิ่งมาถึงบริษัทหมิงรุ่ยไบโอเทค ก็ได้รับสายจากทนายทันที“คุณซ่ง เช้าวันพุธคุณฮั่วมีเวลาว่าง ได้จองคิวจดทะเบียนหย่าในวันนั้นไว้แล้ว ขอให้คุณมาตรงเวลานะครับ”“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”หลังจากวางสาย ซ่งหว่านก็สูดหายใจเข้าลึก ๆวันพุธ อีกแค่สองวันเท่านั้น เธอก็จะได้ยุติความสัมพันธ์ในชีวิตสมรสอันอัดอั้นนี้แล้ว“ซ่งหว่านใช่ไหม?”เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเห็นซ่งหว่านจึงเชิญเธอเข้าไปด้านใน“ที่นั่งทำงานของคุณอยู่ทางนี้ หน้าที่หลักคือช่วยทีมวิจัยพัฒนายา ทำการทดลองบางอย่างและจัดระเบียบเอกสาร ช่วงนี้บริษัทมุ่งพัฒนายาต้านมะเร็งแบบกำหนดเป้าหมาย นี่คือเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการวิจัย คุณลองศึกษาข้อมูลเบื้องต้นดูก่อนนะคะ”ตำแหน่งที่ซ่งหว่านสมัครคือผู้ช่วยฝ่ายวิจัยและพัฒนายา ฝ่ายบุคคลยื่นเอกสารปึกหนาให้เธอการวิจัยและพัฒนายาเป็นกระบวนการที่ยาวนานและซับซ้อนหากเธออยากเริ่มงานได้เร็ว ก็ต้องรีบทำความเข้าใจรายละเอียดของโครงการให้ชัดเจนซ่งหว่านนั่งอ่านเอกสารที่โต๊ะทำงานโดยไม่คิดจะพักผ่อน จุดสำคัญเธอจะทำเครื่องหมายไว้เป็นพิเศษ และยังใส่ความเห็นกับมุมมองของตัวเองลงไปด้วยเธอไม่รู้ตั
Baca selengkapnya
บทที่ 8
เช้าวันถัดมาซ่งหว่านที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล แจ้งให้เธอหาเวลาไปตรวจสุขภาพเพื่อติดตามอาการบริษัทอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลนักหลังเลิกงาน ซ่งหว่านเดินไปเพียงสิบกว่านาทีก็ถึงทันทีที่มาถึงหน้าโรงพยาบาล เธอก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งที่คุ้นตาจอดอยู่โรลส์-รอยซ์ แฟนธอมรถประจำตัวของฮั่วซือเหนียนแม้เธอจะไม่เคยนั่ง แต่ก็จำได้ตั้งแต่แรกเห็นรถรุ่นนี้ทั่วทั้งเมืองไห่ก็มีอยู่แค่ไม่กี่คันเท่านั้นฮั่วซือเหนียนยืนพิงรถอยู่ ปลายนิ้วยาวคีบบุหรี่ที่จุดไว้ ควันสีขาวลอยออกจากริมฝีปากบาง แฝงทั้งความเกียจคร้านและความเย็นชาในคราวเดียวกันไม่ได้ตั้งใจจะอวดหล่อ แต่ก็ยังทำให้สาวน้อยที่เดินผ่านไปมาอดหันมองไม่ได้“ซือเหนียน!”เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนวิ่งออกมาจากอาคารผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลฮั่วซือเหนียนดับบุหรี่ในมืออย่างชำนาญ แล้วอ้าแขนโอบกอดเธอไว้ทันทีที่ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนวิ่งมาถึง“ช่วงที่ไปทำงานต่างจังหวัด คิดถึงฉันบ้างไหมคะ?”ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนเอ่ยเสียงอ้อนอย่างเป็นธรรมชาติ“เธอคิดว่ายังไงล่ะ?”ฮั่วซือเหนียนไม่ได้ตอบตรงๆพอซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนเปิดประตูที่นั่ง
Baca selengkapnya
บทที่ 9
รอบข้างไม่มีที่ให้หลบฝนเลยสักแห่ง ซ่งหว่านได้แต่ยกกระเป๋าขึ้นบังศีรษะ แล้วเร่งฝีเท้าวิ่งไปทางคฤหาสน์“ปี๊บ ปี๊บ!”เสียงแตรรถดังขึ้นมาจากด้านหลังซ่งหว่านรีบหลบไปด้านข้างรถเก๋งสีดำแล่นผ่านตัวเธอไป เธอมองผ่านกระจกหน้าต่าง และเห็นใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของชายคนหนึ่งระหว่างที่เธอยังตกตะลึง รถก็แล่นห่างออกไป เหลือเพียงไฟท้ายเลือนรางให้เห็นเขาคือฮั่วซือเหนียนเธอมั่นใจว่าเมื่อครู่นี้ เขาต้องเห็นเธอแน่นอนแต่เขากลับไม่แม้แต่จะชะลอรถ ตรงกันข้ามเขาเลือกจะขับผ่านไปโดยไม่เหลียวแลความหนาวเย็นถาโถมใส่ซ่งหว่านจนเธออดสั่นสะท้านไม่ได้ ไม่อาจแยกออกได้เลยว่าเป็นความเย็นจากสายฝน หรือความเย็นชาที่กัดกินหัวใจครึ่งชั่วโมงต่อมาซ่งหว่านเดินโซซัดโซเซมาถึงคฤหาสน์ตระกูลฮั่วทั้งตัวของเธอเปียกโชก ราวกับลูกหมาตกน้ำตอนที่คนรับใช้มาเปิดประตู สีหน้าก็เต็มไปด้วยความตกใจ“คุณนาย ทำไมเปียกขนาดนี้ล่ะคะ?”คุณย่าฮั่วเห็นริมฝีปากของเธอซีดเผือดเพราะหนาวก็รู้สึกสงสารจับใจ รีบหันไปตำหนิฮั่วซือเหนียนที่นั่งอยู่บนโซฟา“ย่าไม่ได้บอกให้ไปรับหว่านหว่านมาด้วยเหรอ? แกนี่มันจริงๆ เลย ไม่รู้จักดูแลทะนุถนอมภรรยาตัวเอ
Baca selengkapnya
บทที่ 10
หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่แห้งและสะอาดแล้ว ซ่งหว่านกับฮั่วซือเหนียนก็ลงมาชั้นล่างคนรับใช้ยกน้ำขิงอุ่นๆ มาหนึ่งชาม“คุณนาย รีบดื่มตอนยังอุ่น ๆ นะคะ จะได้คลายความหนาว”ซ่งหว่านรับมาแล้วดื่มลงไป ความอุ่นแผ่ซ่านในท้อง ร่างกายก็รู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อยบนโต๊ะอาหารคุณย่าฮั่วจัดวางอาหารที่ซ่งหว่านชอบไว้ตรงหน้าเธอ“หว่านหว่าน กินเยอะๆ หน่อยสิ หนูดูผอมลงมากเลยนะ ช่วงสองเดือนที่ย่าไม่อยู่ ซือเหนียนรังแกเธออีกเปล่า?”ช่วงนี้เพราะการผ่าตัดและต้องพักฟื้นนอนโรงพยาบาล รวมถึงเรื่องหย่าที่กระทบจิตใจ ซ่งหว่านจึงผอมลงไปมากจริง ๆแต่เพราะไม่อยากให้คุณย่าเป็นห่วง เธอจึงยิ้มแล้วส่ายหน้าเบาๆ“เปล่าค่ะ ช่วงนี้ฉันกำลังลดน้ำหนัก”“จะลดอะไรอีกล่ะ หนูก็ไม่ได้อ้วน ถ้าลดไปมากกว่านี้จะกลายเป็นโครงกระดูกแล้วนะ”คุณย่าฮั่วส่งสายตาไปให้ฮั่วซือเหนียน“ซือเหนียน ตักกับข้าวให้หว่านหว่านหน่อยสิ”ฮั่วซือเหนียนตักอาหารให้ซ่งหว่านสองอย่างแบบขอไปทีเมื่อมองดูผัดพริกหมูในชาม ซ่งหว่านก็เผลอเหม่อไปชั่วครู่เธอไม่ชอบกินเผ็ดแต่เพราะฮั่วซือเหนียนชอบ เธอจึงพยายามฝืนใจกินรสเผ็ดพวกนี้อาจเป็นเพราะเธอซ่อนคว
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status