เพลิงรักร้ายจอมใจจอมเถื่อน

เพลิงรักร้ายจอมใจจอมเถื่อน

last updateآخر تحديث : 2025-02-20
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
67فصول
1.1Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เพราะพ่อของเธอเป็นคนทรยศ เหมือนฝัน จึงต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พ่อของเธอกระทำลงไป แต่เหมือนฝันจะไม่ยอมเป็นนางบำเรอของชายใจร้ายที่ทำร้ายพ่อของตนอย่างแน่นอน เหมือนฝันท้าทายจอมเถื่อนเช่นเขาด้วยการเร่ขายตัวให้กับเศรษฐีคนไหนก็ได้ที่ยอมจ่ายเงินสามล้านแลกกับความบริสุทธิ์ดุจน้ำค้างแรกแย้มของตน ราม คาเมรอน รู้สึกเสียหน้าที่ลูกสาวคนทรยศจอมอวดดีที่ไม่ยอมเป็นนางบำเรอของเขาแต่กลับไปเร่ขายตัว เขาจึงต้องสั่งสอนให้เธอรู้ว่าอย่าท้าทายคนอย่างราม ด้วยทัณฑ์สวาทอันเร่าร้อน นิยายชุดเพลิงรัก มีทั้งหมด 4 เรื่อง ค่ะ อ่านแยกกันได้นะคะ เพลิงรักร้ายจอมใจจอมเถื่อน เพลิงรักร้ายจอมใจจอมมาร เพลิงรักร้ายจอมใจจอมเผด็จการ เพลิงรักร้ายจอมใจจอมทมิฬ

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่1.

Le point de vue de Lana

Que faites-vous lorsque, après quatre ans passés à attendre que votre homme vous demande en mariage, il refuse ? Vous finissez par trouver le courage de lui faire votre demande, pour finalement le surprendre en train de vous tromper avec votre demi-sœur ?

Eh bien, dans mon cas, j'ai fait la chose la plus stupide qui soit !

Tout a commencé après avoir vu une publicité dans mon émission de télévision préférée un soir, qui parlait de demander en mariage l'élu de son cœur avec une bague en diamant clinquante. Une bague qui, selon eux, ferait dire oui à n'importe qui. J'ai écarquillé les yeux en regardant à quel point elle était belle, et j'ai su que peut-être, juste peut-être, je pouvais le faire.

J'ai passé quatre ans de ma vie à être la petite amie parfaite pour Ethan. J'ai été son soutien, j'ai investi des années dans notre relation, j'ai même assumé les tâches ménagères à sa place d'innombrables fois, et même s'il a désormais trouvé ses marques, il ne me demande toujours pas de devenir sa femme. J'ai donc pris mon courage à deux mains, j'ai acheté la bague en diamant à crédit et je me suis rendue à son appartement cet après-midi fatidique.

« Ethan, chéri, veux-tu être mon mari ? » ai-je dit, un genou à terre, comme je m'étais entraînée devant sa porte. Je l'imaginais dire oui et j'ai gloussé.

En essayant de sonner, j'ai remarqué que la porte était entrouverte. J'ai plissé les yeux, perplexe. La première chose qui m'est venue à l'esprit, c'est qu'il était probablement sorti chercher quelque chose. Haussant les épaules, j'ai ouvert la porte et je suis entrée.

« Chéri... », ai-je chanté en verrouillant la porte. « Chéri... », me suis-je interrompue en remarquant les talons rouges à côté des chaussures d'Ethan. Ce n'étaient pas les miens, j'en étais sûre.

À qui appartiennent-ils ?

Je suis entrée lentement dans l'appartement, où j'ai vu ses vêtements éparpillés dans le salon, ainsi qu'un soutien-gorge féminin. Mon souffle s'est coupé lorsque j'ai reconnu à qui il appartenait. Je ne voulais pas y croire et je suis restée là, luttant contre la prise de conscience qui m'envahissait, jusqu'à ce que…

« Arrête, chérie. Tu en as déjà assez bu », m'a dit sa voix si familière, suivie de leurs rires. La voix venait de la chambre.

Une partie de moi insistait pour que je m'enfuie, que je fasse semblant de n'avoir rien vu, que je lui pardonne et que je reste avec lui, mais la partie curieuse de moi-même n'était pas d'accord. Alors que je restais là à réfléchir à la suite des événements, les mots suivants d'Ethan m'ont aidée à prendre rapidement une décision.

« Bon sang ! Je suis tellement content de t'avoir. Lana n'a aucune chance à côté de toi. »

Je me suis précipitée vers la chambre et j'ai poussé la porte avec colère pour les voir nus, leurs visages affichant un air choqué, mais rapidement remplacé par de l'irritation.

« Pourquoi es-tu ici ? » a demandé Ethan, vêtu de son pantalon, et ma demi-sœur, Cassandra, vêtue d'un peignoir.

Avec mépris, j'ai répondu : « Vraiment ? Je te surprends en train de me tromper, et c'est tout ce que tu as à me dire ? Waw ! »

Ils éclatèrent de rire, puis Cassandra alla se servir un verre de vin, s'allongea sur le lit et le but tranquillement. Je n'étais pas vraiment surprise que ce soit elle, car depuis le lycée, Cassandra m'avait tout pris, y compris tous mes coups de cœur et mes petits amis. Cependant, j'étais peinée parce que je faisais confiance à Ethan de tout mon cœur ; je pensais qu'il était différent.

« Je croyais t'avoir dit de toujours m'informer avant de venir ? » Il m'a regardée froidement, mais je savais que sous cette apparence froide se cachait une colère qui montait lentement. « Tu devrais partir. Je ne veux pas que tu déranges notre moment », a-t-il ajouté en me faisant signe de partir.

Je ne ressentais rien, juste un vide et une tristesse profonds. Je n'avais jamais vu cet aspect de sa personnalité. Je ne m'attendais pas à ce qu'il me trahisse à ce point, et pire encore, il ne ressentait aucun remords ?

« Comment… » Ma voix était rauque et je me suis éclairci la gorge. « Pourquoi ? Comment as-tu pu me tromper ?! Quatre ans, je t'ai donné quatre ans de ma vie. J'ai été une petite amie obéissante, j'ai fait ta lessive, les tâches ménagères, je t'ai aidé à chercher du travail quand tu n'avais rien, et c'est ainsi que tu me remercies ? Pourquoi ?! »

« Parce que j'ai trouvé mieux ! » s'est-il exclamé, égalant mon énergie tandis que Cassandra gloussait. « Tu n'es qu'une inconnue, rejetée et même reniée par ton cher père, et tu t'attends à ce que je mise sur toi ? J'ai trouvé quelqu'un de mieux, et oui, c'est peut-être ta sœur, mais c'est l'héritière de ta famille, et je préfère choisir une perle rare plutôt qu'une ordure. »

Si quelqu'un savait ce que j'avais enduré entre les mains de ma soi-disant famille, c'était bien Ethan, mais le voilà qui m'appelait par le surnom que ma méchante belle-mère et sa fille me donnaient : « ordure ». Je regardais, retenant les larmes qui menaçaient de couler, tandis qu'il s'approchait du lit et déposait un baiser sur la joue de Cassandra, me brisant encore plus le cœur.

Il l'a prise dans ses bras, puis ils ont continué à vaquer à leurs occupations, et je me suis détournée, ne voulant plus les regarder. Je me suis donc apprêtée à partir, mais sa voix m'a fait m'arrêter.

« Attends, ce n'est pas un cadeau pour moi ? » Ethan s'est approché de moi et m'a pris le paquet des mains, le fouillant pour voir ce que c'était jusqu'à ce que je le lui reprenne. « C'est une bague ? » a-t-il demandé, l'air amusé.

« Tu allais la demander en mariage ? » a demandé Cassandra, avant de me lancer des insultes pendant qu'il riait.

Ce n'était pas l'homme que je connaissais. C'était un vrai salaud, et j'aurais aimé pouvoir lui rendre la pareille. J'aurais aimé pouvoir leur faire du mal à tous les deux, mais je me sentais impuissante, pathétique et triste. J'étais brisée, mais je ne pouvais pas leur donner, surtout à Cassandra, la joie de me voir brisée. Instantanément, une idée m'est venue à l'esprit. Je ne savais pas à quoi je pensais, mais j'ai décidé de la suivre.

« Oui, je vais demander mon autre petit ami en mariage », ai-je dit, et son visage s'est transformé en un mélange de choc et de colère. « On peut être deux à jouer à ce jeu, crétin. » Sur ces mots, je suis sortie de son appartement, la tête haute, sentant son regard noir posé sur moi.

Je savais que je ne devais pas craquer, d'autant plus que je les avais remarqués en train de me regarder depuis le balcon. J'ai immédiatement ressenti le besoin de lui prouver que je ne bluffais pas, et heureusement, un homme en costume élégant passait par là, et je l'ai arrêté.

« Épousez-moi », lui ai-je dit en lui tendant la bague.

Attendez… mais qu'est-ce que je faisais ? Étais-je vraiment en train de demander à un inconnu de m'épouser ?

L'homme avait l'air perplexe, comme s'il se demandait qui était cette femme folle, debout au milieu de nulle part, qui lui faisait sa demande en mariage. Ou peut-être que j'imaginais tout cela.

Je l'ai regardé, le suppliant presque du regard. Prenez-la et discutez-en plus tard. « Épouse-moi », ai-je répété en baissant les yeux vers la bague avant de le regarder à nouveau, mon désespoir évident.

Il était ridiculement séduisant, et j'ai dégluti péniblement alors qu'il me fixait d'un air hébété. Puis, à ma grande surprise, il a souri, a pris la bague et l'a glissée à son doigt comme si tout cela n'était qu'un jeu pour lui. J'ai expiré sans m'apercevoir que je retenais mon souffle.

Je levai les yeux et vis qu'Ethan était toujours là, me fusillant du regard, alors je fis la seule chose qui, selon moi, pourrait le convaincre de me croire, dans le but de l'agacer.

« Je suis désolée », dis-je.

Je me mis sur la pointe des pieds et embrassai l'inconnu.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
67 فصول
ตอนที่1.
ตอนที่1. หญิงสาวร่างเล็กวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตื่นไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งด้วยความวิตกกังวล เมื่อทางโรงพยาบาลแจ้งว่าบิดาของเธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเร่งด่วนซึ่ง เหมือนฝัน ยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดว่าพ่อของเธอเป็นอะไรกันแน่ได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้ท่านเป็นอะไรมากเลย“พ่อเป็นไงบ้างคะพี่โช” หญิงสาวถาม เดโช ชายหนุ่มหน้าคมเข้มร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าห้องไอซียูหน้าตาตื่น“ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ท่าทางอาการสาหัสเอาการอยู่” เดโชตบบ่าเล็กเบาๆ มองใบหน้าที่เปื้อนด้วยน้ำตาของหญิงสาวข้างบ้านที่ตนแอบมีใจให้อย่างเห็นใจ“พ่อเป็นอะไรคะ ประสบอุบัติเหตุหรืออะไรเมื่อเช้าพ่อยังไปทำงานปกติอยู่เลย”“โดนทำร้ายร่างกาย”“อะไรนะคะ..” หญิงสาวตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ ร้อยวันพันปีพ่อไม่เคยมีเรื่องกับใครและแม้ช่วงหลังๆ พ่อของเธอจะทำตัวสำมะเลเทเมาแต่ไม่เคยเที่ยวหาเรื่องใคร“คุณลุง เมืองพล โดนทำร้ายร่างกาย บาดเจ็บสาหัส พี่ได้ข้อมูลมาแค่นั้น”“แล้วจับคนร้ายได้ไหมคะ”“เอ่อ พี่ก็ไม่รู้..” ท่าทางเดโชอึดอัดมีพิรุธ“พี่โชรู้อะไรมากกว่านี้ใช่ไหมคะ”“คือ.. พี่ก็ไม่รู้อะไรมากหรอกนะฝัน เราต้องรอให้พ่อของฝันฟื้นขึ้นมาบอกความ
اقرأ المزيد
ตอนที่2.
ตอนที่2.“คุณราม รามไหนคะพี่วิว” หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นทั้งสงสัยและรู้สึกสะกิดสังหรณ์ใจแปลกๆ“อุ้ย ผู้จัดการร้านเรียกแล้ว พี่ไปแล้วนะแล้วไม่ต้องไปรอให้ใครไปทำหน้าที่แทนนะเพราะตอนนี้มีแค่ฝันคนเดียวที่ว่างพี่ไปล่ะ”วิกานดาบอกเร็วๆ แล้วเดินไปหาผู้จัดการร้านที่ยืนหน้าหงิกรออยู่ เหมือนฝันถอนใจแล้วเดินไปยืนหน้าห้องแขกคนสำคัญอย่างรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย...“คุณครับเชิญเข้าไปข้างในได้แล้วครับ” ชายหน้าตาคมดุดันเปิดประตูออกมาเรียก เหมือนฝันยิ้มบางๆ ให้เขาแล้วสูดลมหายใจลึกๆ เดินเข้าไปในห้อง วินาทีแรกที่เหมือนฝันก้าวเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง ก็รู้สึกเหมือนว่าตัวชาวาบไร้ความรู้สึกและรอบกายเธอหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อสบกับดวงตาสีฟ้าเข้มของคนที่ยืนอยู่กลางห้องซึ่งกำลังมองมาที่ตนพอดี..ชายหนุ่มตรงหน้าเธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นคนต่างชาติแน่นอน แต่ไม่รู้ว่าเป็นชาติไหนแต่คงจะเป็นโซนยุโรปไม่ก็ลาตินอเมริกา รูปร่างเขาสูงใหญ่ซึ่งเหมือนฝันเดาว่าเขาคงจะสูงประมาณหกฟุตสามหรือสี่นิ้วไม่ต่ำกว่านี้แน่ๆ ใบหน้าเรียวโหนกแก้มสูงและมีรอยหยักที่คางแกร่งหรือที่เรียกว่าคางบุ๋มเล็กน้อย ดวงตายาวใหญ่สีฟ้าเข้มภายใต้คิ้วหนา จมูกโด
اقرأ المزيد
ตอนที่3.
ตอนที่3.“คะ คุณ ปล่อยฉันก่อนค่ะ..” หญิงสาวบอกเขาเสียงเบาหวิว พยายามดันอกกว้างของเขาไว้แล้วเอนกายออกห่างจากเขาให้มากที่สุด“ถ้าฉันปล่อยเธอก็คงจะล้มแน่ สาวน้อย.. บอกสิ เธอจงใจยั่วฉันใช่ไหม...”“อะ อะไรนะคะ ปละ เปล่านะคะ ฉันไม่ได้คิดทำแบบนั้นสักนิด ปล่อยค่ะ..”เมื่อได้ยินคำพูดแสนโอหังจากปากเขาก็ปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์หวามไหวทันที เหมือนฝันพยายามพาตัวเองออกจากวงแขนแข็งแรงแต่ด้วยรูปร่างที่ใหญ่โตกว่าเธอมากแรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ จึงเป็นเพียงแรงมดเท่านั้นซ้ำเขายังตวัดแขนแน่นเข้าไปอีกจนร่างของเธอแทบจะแหลกเหลวอยู่กับอกกว้างของเขา“ไม่ได้ยั่วจริงเหรอ งั้นต้องพิสูจน์..”พูดจบรามก็ไม่ปล่อยให้เธอได้คิด เพราะเรียวปากหยักสวยของเขาทาบลงบนกลีบปากนุ่มทันที และอาศัยจังหวะที่เธอยังตื่นตระหนกกับการจู่โจมของเขา รามก็สอดลิ้นร้อนเข้าไปดูดดื่มเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นเล็กดูดดึงดื่มชิมความหวานในโพรงปากสาวอย่างเริงร่า...ในขณะที่เจ้าของปากหวานๆ นั้นได้แต่ยืนนิ่งเหมือนถูกสาปหวิวไหวราวจะเป็นลมทั้งยังรู้สึกเหมือนกับว่าโลกถล่มทลายขาวโพลนไปด้วยหิมะแต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาว โหวงวูบมวนหมุนไปทั้งช่องท้อ
اقرأ المزيد
ตอนที่4.
ตอนที่4.“มีอะไรวะ..”“ฉันต้องได้ผู้หญิงคนนั้น” รามย้ำชัดเจน“เฮ้ย.. ร้านฉันไม่ได้มีบริการแบบนั้นนะเว้ยไอ้ราม นายอย่าทำแบบนั้นกับพนักงานฉันนะ ร้านฉันทำมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายไม่เคยทำอะไรแบบนั้นไม่ได้มีการขายอะไรแอบแฝงนอกจากอาหาร นายก็รู้นี่หว่าอย่าหาเรื่องปวดหัวมาให้ฉันน่าราม..”คราวนี้ธีร์เริ่มหน้ายุ่งจริงจังและเริ่มไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้วและพอดีกับที่เหมือนฝันเข้ามาพร้อมเครื่องดื่มของธีร์และไวน์ขวดใหม่ “เครื่องดื่มของคุณธีร์ได้แล้วค่ะ หากไม่มีอะไรแล้วฝันขอออกไปรับออเดอร์ลูกค้าคนอื่นนะคะ”“เดี๋ยวสิ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอหน่อย..”รามลุกขึ้นเรียกเธอไว้ เหมือนฝันหยุดนิ่งมองเขาหน้าตาตื่นๆ ธีร์เริ่มเห็นเค้าลางความยุ่งยากทำท่าจะเดินเข้ามาห้ามไม่ให้รามพูดอะไรที่เป็นการดูถูกพนักงานของตน “รามฉันว่า..”“นายไม่ต้องพูดหรอกธีร์ฉันเข้าใจ แต่นี่เป็นการเสนองานใหม่ให้เธอ..” รามตบบ่าเพื่อนเบาๆ แล้วมองหญิงสาวที่มองเขานิ่งอย่างหมายมาด“ลาออกจากที่นี่ซะแล้วมาเป็นผู้หญิงของฉัน เธออยากได้อะไรฉันจะให้ทุกอย่าง..” รามพูดช้าๆ ด้วยภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำซึ่งทั้งเหมือนฝัน ธีร์และทอมต่างนิ่งงันไปกับคำพูดของเขา
اقرأ المزيد
ตอนที่ 5.
หลังจากที่ลาออกจากงานโดยไม่ได้ตั้งตัวล่วงหน้าเหมือนฝันก็รีบกลับบ้านทันทีไม่ได้พูดคุยหรือบอกลาใคร แต่วิกานดาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่สุดในร้านก็อดสงสัยไม่ได้ เมื่อเลิกงานแล้วจึงแวะมาหาเหมือนฝันที่บ้านด้วยความเป็นห่วง และอยากรู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมคนที่ตั้งใจทำงานอย่างเหมือนฝันถึงได้ลาออกกะทันหันแบบนั้น“ขอโทษนะคะพี่วิวที่ฝันออกมาเฉยๆ ทิ้งให้พี่ทำงานเหนื่อยคนเดียวทั้งที่วันนี้เป็นเวรของเราที่ต้องอยู่คู่กัน” เหมือนฝันถอนใจสีหน้าเศร้าสร้อย“ไม่เป็นไร แต่พี่ไม่เข้าใจเกิดอะไรขึ้นพี่เห็นคุณธีร์เข้าไปในห้องนั้นด้วย ฝันโดนลูกค้ารายงานเหรอ” วิกานดาหน้ายุ่งเมื่อเห็นว่าเจ้าของร้านหนุ่มที่ตนแอบรักเข้าไปในห้องวีไอพีแล้วหลังจากนั้นเหมือนฝันก็ออกมาแล้วก็ออกจากร้านไปเลย“เปล่าค่ะ..”“แล้วมันเกิดอะไรขึ้นล่ะ บอกพี่ได้ไหม พี่เป็นห่วงนะและอยากรู้สาเหตุด้วย” วิกานดาพูดตรงๆ ในแบบของเธอ ที่ค่อนข้างจะเป็นประเภทขวานผ่าซากเสียด้วยซ้ำแต่เวลาทำงานวิกานดาจะมีกริยาอ่อนหวานพูดจาไพเราะกับลูกค้าทุกคนอย่างเป็นธรรมชาติ“ไม่ได้มีปัญหากับคุณธีร์หรอกค่ะ แต่แขกวีไอพีที่พี่วิวพูดถึงต่างหากที่ทำให้ฝันต้องลาออก”“คุณรามน่ะเหรอ
اقرأ المزيد
ตอนที่6.
ตอนที่6.“มีอะไรคะ ป้าสร้อย นกแก้ว เก็บของกันเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ”“ค่ะคุณหนู..” ป้าสร้อยซึ่งเป็นแม่บ้านเก่าแก่ที่อยู่กับครอบครัวเธอมาตั้งแต่เธอจำความได้บอกเสียงเศร้า“คุณหนูขา นกแก้วขออยู่กับคุณหนูไม่ได้เหรอคะ นกแก้วเองก็ไม่มีที่ไป”“ไม่ได้หรอกนกแก้ว หนูฝันไม่มีเงินจ้างนกแก้วกับป้าสร้อยแล้ว อีกอย่างบ้านหลังนี้ก็จะไม่ได้เป็นของหนูฝันอีกต่อไป เราไม่มีที่จะอยู่ป้าสร้อยกับนกแก้วควรจะไปหาที่อยู่ใหม่เหมือนคนอื่นๆ หนูฝันเสียใจที่มันต้องเป็นแบบนั้น”หญิงสาวบอกเสียงเศร้าป้าสร้อยเดินมาโอบกอดร่างเล็กของคุณหนูฝันที่นางเห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยอย่างแสนรักและใจหายที่จะต้องจากกันไปจริงๆ“ป้าไม่อยู่คุณหนูรักษาตัวเองดีๆ นะคะ”“ขอบคุณค่ะป้าสร้อย แล้วป้าสร้อยจะไปอยู่ที่ไหนคะเผื่อหนูฝันจะไปเยี่ยม”“ป้ากับนกแก้วว่าจะกลับเชียงรายค่ะ กลับไปตายที่บ้านเกิด บนดอย” ป้าสร้อยยิ้มบางๆ ลูบศีรษะเธอเบาๆ“ถ้ามีโอกาสหนูฝันจะไปเยี่ยมนะคะ บนดอยคงจะสวยและมีที่ให้หนูฝันได้ซุกหัวนอนบ้าง”“โธ่ คุณหนูขา.. อย่าพูดแบบนั้นสิคะ อีกหน่อยก็คงจะดีขึ้นค่ะ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่าง” เหมือนฝันยิ้มบางๆ อย่างเศร้าสร้อย“ไปนกแก้วกลับห้อง
اقرأ المزيد
ตอนที่7.
ตอนที่7.“สวัสดีค่ะ หนูฝันค่ะ”“สวัสดีเหมือนฝัน..” เสียงทุ้มเหมือนว่าเธอเคยได้ยินที่ไหนสักแห่งยิ่งทำให้เธองุนงง“เปิดประตูให้ฉันเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงวางอำนาจของคนปลายสายก็ทำให้เหมือนฝันตาโตอย่างคาดไม่ถึงรีบหันกลับไปมองที่รั้วบ้านของตนทันที.. “ราม คาเมรอน..” หญิงสาวอุทานเบาๆ หน้าซีดเผือดไม่คิดว่าเขาจะมาที่นี่ เธอจะไม่มีวันเปิดประตูให้เขาและเหมือนว่าอีกฝ่ายล่วงรู้ความคิดของเธอ“หากไม่เปิดประตู เธอเจอปัญหาใหญ่แน่ๆ เหมือนฝัน..” เสียงนั้นข่มขู่และวางอำนาจยิ่งนักซึ่งเหมือนฝันไม่กล้าเสี่ยงจะลองดีกับเขา เขาคงไม่ทำอะไรเธอหรอก ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นเธอจะโทรแจ้ง 191 ทันที หญิงสาวคิดขณะเดินไปเปิดประตู เหมือนฝันเปิดประตูรั้วมือไม้สั่นแล้วเมื่อเขาขับรถเข้ามาจอดในบ้านร่างสูงใหญ่ก็เดินมาหยุดตรงหน้าด้วยท่าทางหยิ่งยโสมองเธอด้วยแววตาของผู้ชนะและราวกับว่าเป็นเจ้าชีวิตเธอกระนั้น“ฉันหิวข้าว” แล้วเขาจะมาบอกเธอทำไม.. เหมือนฝันเงยหน้ามองแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างไม่เข้าใจ“อะ เอ่อ แล้วมาบอกฉันทำไมไม่ทราบ” เมื่อหาเสียงตัวเองเจอก็ถามออกไปตามที่คิด“ก็เพราะฉันเป็นแขกน่ะสิ มาเร็วเข้าฉันหิวและมีเรื่องจะตกลงก
اقرأ المزيد
ตอนที่8.
ตอนที่8.“เธอต่างหากที่เข้าใจผิด มายดรีม..” เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงพร่าเล็กน้อยแววตาพราวระยับพร้อมกับนิ้วแกร่งไล้แก้มใสเบาๆ เหมือนหยอกเย้า“ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้นะ”เหมือนฝันบอกเสียงสั่นแล้วเอนกายหนีใบหน้าที่ก้มต่ำลงมาจนสุดกำลังรามหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วรวบเอวบางเข้ามาหาร่างแกร่งรัดร่างเล็กไว้ด้วยกำลังที่เหนือกว่า เหมือนฝันดิ้นขลุกขลักในวงแขนแข็งแรงมือน้อยพยายามดันอกกว้างไว้หน้านวลใสซีดสลับแดงด้วยความหวาดหวั่น“มาเป็นผู้หญิงของฉันแล้วบ้านหลังนี้จะยังเป็นของเธอ”“ไม่มีทาง.. ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้นะ ออกไป..”หญิงสาวเริ่มทุบอกกว้างของเขาอย่างฉุนเฉียวแต่รามก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับแรงเท่ามดของเธอ มือใหญ่รวบข้อมือเล็กไว้อย่างง่ายดายแล้วกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเมื่อแรงเสียดสีจากการดิ้นของเธอมันทำให้เขารู้สึกร้อนๆ ในกาย“อยากฟังข้อเสนอที่ดีกว่านี้มั้ยมายดรีม”“ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้นและฉันไม่ได้ชื่อมายดรีม คนบ้า ออกไปนะ”“เธอเป็นมายดรีมของฉัน ฉันจะเรียกแบบนี้มีอะไรมั้ย”“มี ฉันเกลียดขี้หน้าคุณ คนเลว กินข้าวบ้านเขาแล้วยังจะมาข่มขู่เจ้าของบ้านอีก นิสัยไม่ดี” หญิงสาวต่อว่าเขาหน้าดำหน้าแดง รา
اقرأ المزيد
ตอนที่9.
ตอนที่9.หลังจากวันนั้นรามหายไปจากชีวิตของเหมือนฝันโดยไม่มาให้เห็นหน้าหรือโทรศัพท์มากวนใจซึ่งทำให้เหมือนฝันที่กำลังหางานทำและกำลังหาทางออกให้ตัวเองได้มีเวลาคิดหาทางที่จะหาเงินมาใช้หนี้ เสี่ยเจียง จำนวนสิบล้านภายในเดือนนี้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะมืดแปดด้าน ตอนนี้เธอมีเงินในบัญชีทั้งหมดประมาณเจ็ดล้านบาททั้งจากการขายสิ่งมีค่าที่ตนมีทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับและที่ดินเล็กๆ น้อยๆ ที่แม่ของเธอโอนไว้ให้ในชื่อของเธอตั้งแต่สมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ และเงินเดือนจากการทำงานอย่างหนักมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา หลังจากที่พ่อของเธอถูกทำร้ายจนท่านยังไม่สามารถเดินได้เป็นปกติจะต้องใช้ไม้เท้าค้ำยันและกลายเป็นคนที่ต้องเข้าสถานบำบัดการติดสุรา แต่เงินอีกสามล้านเธอจะไปหามาจากไหนกันแม้ตอนนี้ท่านจะอาการดีขึ้นแต่สังขารร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสมาก่อนก็ยังเป็นอุปสรรค์ในการดำเนินชีวิต ตอนแรกเธอจะพาท่านกลับมาพักฟื้นที่บ้านแต่บิดาของเธอขออยู่ที่สถานบำบัดต่อเพราะที่นั่นท่านมีเพื่อนและมีสังคมเล็กๆ จากคนที่เข้ามารับการรักษาซึ่งท่านก็ให้เหตุผลว่าออกมาก็จะมาเพิ่มภาระให้เธอซึ่งเหมือนฝันก็เข้าใจดีว่าท่านคงไม่อยากให้เธอเป็นห่ว
اقرأ المزيد
ตอนที่10.
ตอนที่10.“ขอบคุณมากนะคะคุณอาอร แล้วหนูฝันจะมาเยี่ยมนะคะ หนูฝันกลับแล้วนะคะ”หญิงสาวไหว้ผู้เป็นอาอย่างอ่อนช้อยแล้วเดินขึ้นรถทัวร์เที่ยวเย็นกลับกรุงเทพฯ เหมือนฝันถอนหายใจน้ำตาพานจะไหลแต่พยายามเก็บซ่อนมันไว้อย่างสุดกำลังมองผู้เป็นอาซึ่งขับรถกระบะพาเธอมาส่งที่สถานีขนส่งที่โบกมือยิ้มให้อยู่ไหวๆ แล้วโบกมือตอบท่านด้วยความซาบซึ้งใจเธอก็ไม่ได้ไร้ญาติขาดมิตรเสียทีเดียวหรอก แต่เธอจะไม่นำปัญหามาให้พวกเขา หญิงสาวบอกตัวเอง…สามวันต่อมาเหมือนฝันย้ายออกจากบ้านหลังงามไปเช่าห้องในอพาร์ตเม้นต์แห่งหนึ่งซึ่งแม้จะเป็นห้องเล็กๆ มีห้องน้ำในตัวเป็นแค่ห้องเปล่าๆ ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยค่าเช่าก็ตกอยู่เกือบสามพันนับว่าแพงอยู่ในความรู้สึกของเหมือนฝัน เธอพยายามหางานทำแต่ไม่มีที่ไหนเรียกตัวเธอเลยสักที่ซึ่งเธอก็ไม่ละความพยายามปลอบใจตัวเองว่าเพิ่งจะสมัครงานไปเพียงแค่สามวันเท่านั้น ทางบริษัทก็ยังไม่ได้อ่านเอกสารสมัครงานของใครครบทุกคนหรอก ซึ่งพอจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่เมื่อมองกำหนดสัญญาที่จะต้องใช้หนี้เสี่ยเจียงและคำพูดแกมข่มขู่ของรามเหมือนฝันก็เริ่มเครียดจนนอนไม่หลับเลยทีเดียว..“หวังว่าเขาคงจะแค่ขู่เรา เท่
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status