บอสของฉันเป็นแวมไพร์

เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วคลอไปกับเสียงนฬิกาปลุก ลิลิธ ที่นอนอยู่บนเตียงยังคงนอนกลิ้งไปมาพร้อมทำหน้าตาเหมือนคนที่ยังไม่อยากตื่นนอนซักเท่าไหร่ เธอเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกที่ข้างหัวเตียง เจ้าตัวหนาวไปหนึ่งฝอดก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ เพื่มเริ่มต้นวันใหม่ในฐานะพนักงานบริษัทธรรมดา ๆ คนหนึ่งแต่ว่า-"ห๊าาา สายขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย!? ตายแล้ว ตายแล้ว! ฉันตายแน่ ๆ !"ลิลิธที่มองเวลาถึงกับหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเมื่อนาฬิกาบนหัวเตียงได้ขึ้นโชว์เวลา 7:34 น. เด่นหรา เสียงน้ำจากฝักบัวไหลรินลงมาดัง ซ่าา ภายในห้องน้ำของหญิงสาววัยอายุ 26 ปี เธอวิ่งออกมาเช็ดผมให้แห่งอย่างรวดเร็วหลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอรีบสวมเสื้อสีขาวและกระโปรงความยาวเสมอเข่า หวีผมให้เรียบตรง ตบด้วยแต่งหน้าอีกสักนิดหน่อย จากนั้นเจ้าตัวก็รีบบึ่งออกจากห้องอย่างด่วนจี๊ "พี่วินน!!" ลิลิธโบกมือเรียกวินมอเตอร์ไซแถว ๆ คอนโดของเธอขณะที่กำลังวิ่งลงมาจากคอนโด"ไปบริษัทมิดไนท์ค่ะพี่ ด่วนเลย หนูสายแล้ว!" "โอเค ๆ ขึ้นดี ๆ ล่ะ!" คนขับรถสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอวิ่งมาหาแล้วกระโดดขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ไม่รอช้า พี่คนขับก็เหยียบคันเร่งเพื่อขับไปส่งเธอให้ทันเวลา

ติ๊ก ต่อก ติ๊ก ต่อกเสียงนาฬิกาบนผนังส่งเสียงออกมาเบา ๆ คลอไปกับเสียงพูดคุยงานอย่างเคย ลิลิธเดินกลับมาที่โต๊ะหลังจากจดันทึกการประชุมเสร็จอย่างเหนื่อยล้า แต่เจ้าตัวก็ต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะของเธอนั้นมีซองเอกสารถูกวางเอาไว้เด่นหรา มันคือซองเอกสารที่เธอจำเป็นต้องนำไปส่งทุกวัน เอกสารลับของบอส "ทำไมมาเอาตอนนี้อ่ะ!?" ภาพของการกลับบ้านเร็วเพื่ออาบน้ำเย็น ๆ แล้วนอนดูทีีซีรี่ส์ของลิลิธพลันสลายหายไปอย่างกับควันเมื่อซองเอกสารเจ้ากรรมดันปรากฏบนโต๊ะของเธอราวกับมันกำลังเรียกร้องให้ตัวของเธอนั้นอยู่ที่บริษัทต่อ"เฮ้อ อดกลับบ้านเร็วตามเคย.." ลิลิธถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย และนี่ก็เป็นอีกวันที่เธอต้องอยู่ที่บริษัทจนดึกดื่น ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบเงินหรอกนะ แค่อยากมีวันที่เธอได้กลับบ้านเร็วบ้างก็เท่านั้นเอง เวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาเลิกงาน ลิลิธเก็บข้าวของของเธอเพิ่งรอเวลาไปส่งเอกสารตามปกติ ในระหว่างรอเธอก็เดินไปหาอะไรเพื่อดื่มแก้กระหายสักหน่อยที่ตู้หยอดน้ำอัตโนมัติ ทว่าในระหว่างที่เจ้าตัวก้มเก็บกระป๋องน้ำอัดลมที่จ่ายเงินซื้อไปนั้น ลิลิธก็ได้เผลอทำมันหลุดมือจนมันกลิ้งไปโดนเท้าของชายใ