บอสของฉันเป็นแวมไพร์

เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วคลอไปกับเสียงนฬิกาปลุก ลิลิธ ที่นอนอยู่บนเตียงยังคงนอนกลิ้งไปมาพร้อมทำหน้าตาเหมือนคนที่ยังไม่อยากตื่นนอนซักเท่าไหร่ เธอเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกที่ข้างหัวเตียง เจ้าตัวหนาวไปหนึ่งฝอดก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ เพื่มเริ่มต้นวันใหม่ในฐานะพนักงานบริษัทธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

แต่ว่า-

"ห๊าาา สายขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย!? ตายแล้ว ตายแล้ว! ฉันตายแน่ ๆ !"

ลิลิธที่มองเวลาถึงกับหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเมื่อนาฬิกาบนหัวเตียงได้ขึ้นโชว์เวลา 7:34 น. เด่นหรา 

เสียงน้ำจากฝักบัวไหลรินลงมาดัง ซ่าา ภายในห้องน้ำของหญิงสาววัยอายุ 26 ปี เธอวิ่งออกมาเช็ดผมให้แห่งอย่างรวดเร็วหลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอรีบสวมเสื้อสีขาวและกระโปรงความยาวเสมอเข่า หวีผมให้เรียบตรง ตบด้วยแต่งหน้าอีกสักนิดหน่อย จากนั้นเจ้าตัวก็รีบบึ่งออกจากห้องอย่างด่วนจี๊ 

"พี่วินน!!" ลิลิธโบกมือเรียกวินมอเตอร์ไซแถว ๆ คอนโดของเธอขณะที่กำลังวิ่งลงมาจากคอนโด

"ไปบริษัทมิดไนท์ค่ะพี่ ด่วนเลย หนูสายแล้ว!" 

"โอเค ๆ ขึ้นดี ๆ ล่ะ!" คนขับรถสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอวิ่งมาหาแล้วกระโดดขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ไม่รอช้า พี่คนขับก็เหยียบคันเร่งเพื่อขับไปส่งเธอให้ทันเวลาทันที แม้ระหว่างทางทรงผมของลิลิธจะเสียทรงไปบ้างก็ตามที 

เมื่อมาถึงสำนักงานลิลิธก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาตอกบัตรอย่างเฉียดฉิว เธอถอนหายใจอกอมาอย่างโล่งอกพร้อมปาดเหงื่อไปหนึ่งที 

"อ้าวลิลิธ ทำไมวันนี้มาสายจังเลยล่ะ?" สาววัยกลางวันที่นั่งอยู่หลังโต๊ะประชาสัมพันธ์เอ่ยทักขึ้น 

"พี่แก้ว!" ลิลิธเอ่ยทักทายตอบ "เมื่อคืนนอนนึกน่ะพี่ วันนี้เลยตื่นสายเลยเนี่ย" 

'แก้ว' เธอคือเพื่อนสาวของลิลิธคนแรกของเธอเมื่อตอนที่เธอเพิ่งเข้าบริษัทใหม่ ๆ ถ้าในช่วงแรกไม่ได้พี่แก้วช่วยแนะนำอะไรให้อีกหลาย ๆ อย่างลิลิธก็คงไม่มีวันนี้ วันที่ได้ทำงานในบริษัทใหญ่อย่างที่เธอใฝ่ฝัน 

บริษัทมิทไนท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ คือบริษัทสื่อบันเทิงเจ้าใหญ่อีกหนึ่งแห่งของไทยที่ส่งออกซีรี่ส์และภาพยนต์น้ำดีมากมายออกสู่คลาดมาอย่างยาวนานถึงสิบปี ซึ่งเป็นหนึ่งในบริษัทที่ลิลิธใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งเธอจะต้องมาทำงานที่นี่ให้จงได้ และเมื่ออายุได้ 25 ปี ความฝันของเธอก็ได้เป็นจริง ลิลิธได้ทำงานในตำแหน่งเลขา แม้งานของเธอในตำแหน่งนี้จะค่อนข้างวุ่นวาย ไม่ว่าจะเป็นการประสานงาน จดบันทึกการประชุม แล้วก็งานเอกสารอื่น ๆ อีกมากมาย.. ถึงอย่างนั้นลิลิธก็เต็มใจที่จะทำมัน 

"ตอกบัตรแล้วรีบไปเลยย ป่านนี้สายลูกค้าโทรตามจนสายไหม้แล้วมั้งน่ะ" พี่แก้วเอ่ยแซว 

"ไปแล้วค่ะพี่!" ลิลิธโบกมือให้พี่แก้วแล้วรีบวิ่งไปที่ลิฟต์อย่างรีบเร่ง 

ขณะที่เจ้าตัวกำลังวิ่งไปทางลิฟต์นั้น ประตูเจ้ากรรมก็ดันจะปิดตัวลงต่อหน้าเธอเสีอย่างนั้น 

"ด เดี๋ยวค่ะ รอด้วย!" ลิลิธตะโกนเพื่อบอกให้คนในลิฟต์

"..." แม้คนในลิฟต์จะไม่ได้ตอบอะไรกลับมาแต่ก็ยังใจดีกดลิฟต์คาเอาไว้ให้เธอ ทำให้ลิลิธสามารถขึ้นลิฟต์มาได้ทันเวลา 

"ขอบคุณนะคะ..!" ลิลิธกล่าวขอบคุณแล้วปาดเหงื่อของเธอ เจ้าตัวเหลือบมองไปยังชายหนุ่มร่างสูงที่อยู่ในลิฟต์ ดูเหมือนว่าเธฮจะไม่คุ้นหน้าอีกฝ่ายสักเท่าไหร่นัก.. อีกฝ่ายนั้นสวมชุดสูทสีดำราคาแพง รองเท้าหนัง ผมสั้นสีดำที่มีปอยผมเประหน้าผากนิด ๆ นอกจากตัวสูงแล้ว ผิวของเขาก็ดู..ขาวมากเลย 

'หวา..หน้าตาดีใช้ได้เลยแหะ อยู่แผนกไหนกันนะ ไม่เคยเห็นหน้าเลย?' ลิลิธคิดในใจหลังจากเห็นชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ เธอ 

"..ไหน"

"คะ?" 

"ชั้นไหน?"

ชายหนุ่มร่างสูงข้าง ๆ เธอถามออกมา ทำให้ลิลิธถึงกับหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะความเขินอาย ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้เธอรีบแท้ ๆ แต่กลับมามองความหล่อของเขาจนเพลินซะได้! เก็บอาการหน่อยสิลิธเอ๋ย

"อ อ้อค่ะ! ชั้น 7 ค่ะ!" ลิลิธให้คำตอบกับชายคนนั้นอย่างตะกุกตะกักหลังจากเผลอทำตัวน่าอายไปเมื่อครู่ ซึ่งเจ้าตัวก็ได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่เก็บไปเม้ามอยกับเพื่อนร่วมงานนะ..

'เพิ่งทำงานมาได้แค่อาทิตย์เดียวแท้ ๆ ก็ดันทำตัวน่าอายใส่คนอื่นเข้าซะแล้ว..ฮือ' 

ติ๊ง~ 

เสียงลิฟต์ดังขึ้น ตัวเลขบนหน้าจออีเล็กทรอนิคปรากฎเป็นเลข 7 ซึ่งเป็นเป้าหมายปลายทางของเธอ

"ขอบคุณนะคะ!" เธอกล่าวขอบคุณชายแปลกหน้าพลางก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปจากลิฟต์ 

เมื่อประตูปิดลง ชายหนุ่มภายในลิฟต์ก็ยังคงไม่ได้พูดอะไร เขาทำเพียงแค่มองแผ่นหลังของลิลิธไปจนประตูลิฟต์ปิดลงเพียงเท่านั้น  หากแต่สายตาของเขาที่จ้องมองไปนั้นแฝงไปด้วยความรู้ที่ยาสึกที่ยากจะอธิบาย.. เมื่อประตูลิฟต์ปิดลงอย่างสนิท มันก็เคลื่อนตัวไปยังชั้นที่สูงขึ้นอย่างเงียบงัน 

ทางด้านลิลิธที่มาถึงที่นั่งในออฟฟิศของตนก็ถูกต้อนรับด้วยเอกสารและเสียงเรียกจากโทรศัพท์ไม่ขาดสาย 

"เริ่มต้นวันได้ดีจริง ๆ เล๊ย" ลิลิธบ่นอุบ ก่อนจะนั่งลงเพื่อเคลียร์งานบนโต๊ะและรับสายลูกค้าอย่างหัวหมุน 

โดยทั่วไปแล้ว งานของเธอก็คือเลขาธรรมดา รายละเอียดงานต่าง ๆ มักเป็นสิ่งที่เธอมักฝึกซ้อมและเรียนรู้มาเพื่อเตรียมตัวในการทำงานที่นี่อยู่แล้ว มว่า..มันก็มีงานบางงานที่เธอทำกี่ครั้งก็ยังไม่ชินเสียที 

นั่นก็คือการส่งซองเอกสารธุรกิจที่เป็นความลับให้กับบอสของที่นี่ 

ซึ่งมันควรจะเป็นเรื่องปกติ แต่มันก็ไม่ใช่เสียทีเดียว การจะไปส่งเอกสารนั้นนอกจากที่เธอต้องไม่เปิดเอกสารลับเหล่านี้ดูแล้ว เธอต้องไปส่งมันในช่วงเวลากลางคืนเท่านั้น อย่างเช่นวันนี้.. เอกสารลับนั้นถูกวางไว้อย่างเรียบร้อยในลิ้นชักของเธออย่างเป็นระเบียบ มันถูกผนึกด้วยเชือกอย่างแน่นหนา และมีกำหนดให้เธอส่งซองเอกสารฉบับนี้ในเวลาห้าทุ่มเป็นต้นไป

มันเหมือนจะดึกและเลยเวลาในการทำงานของเธอไปมาก แต่ผลตอบแทนมันกลับมหาศาล ค่าแรงที่เธอจะได้รับนั้นมันเท่ากับค่าแรงที่คนอื่น ๆ ต้องทำงานเป็นเวลาทั้งหมด 3 เดือนติดกันถึงจะได้มันมา ซึ่งก็ถือว่าเป็นโชคดีในโชคร้ายก็ว่าได้

หลังเลิกงานเธอสามารถพักผ่อนได้ตามปกติ แค่ต้องไม่ออกจากบริษัทในเวลาที่กำหนดเพียงเท่านั้น ซึ่งเธอก็ยินดี

แหงล่ะ ใครจะไม่อยากได้เงินจำนวนมากเข้ากระเป๋ากันล่ะ ขอแค่เธอทำมันให้เสร็จเรียบร้อยทุกวันมันก็ไม่มีปัญหาแล้ว!

เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาบนผนังเลื่อนไปอย่างช้า ๆ จนในที่สุดก็ถึงเวลาที่เธอต้องทำงานชิ้นสำคัญ 

23:00 น. 

ได้เวลาส่งเอกสารแล้ว