บทที่ 1: เซอร์ไพรส์ที่แสนเจ็บปวด

เสียงประกาศเตือนจากกัปตันสายการบินดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าเครื่องบินกำลังจะลดระดับลงสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ  พราวตะวัน หญิงสาววัย 25 ปีที่มีใบหน้าสวยหวานและดวงตากลมโต  ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน  แสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครในยามค่ำคืนดูมีชีวิตชีวาและแสนจะคุ้นเคยในสายตาของพราวตะวัน

 แม้ร่างกายของเธอจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามทวีปที่กินเวลานานหลายชั่วโมง แต่ภายในใจกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและเปี่ยมไปด้วยความสุข  เธอเพิ่งเดินทางกลับมาจากทริปดูงานที่ยุโรป ซึ่งเป็นทริปที่กินเวลายาวนานเกือบสองสัปดาห์เต็ม ตลอดเวลาที่อยู่ต่างประเทศ  พราวตะวันต้องเผชิญกับตารางงานที่อัดแน่น การประชุมที่เคร่งเครียด และสภาพอากาศที่หนาวเย็น  แต่สิ่งเดียวที่คอยเป็นน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจและทำให้เธอมีแรงสู้ในทุกๆ วันคือ 'ณัฐ' แฟนหนุ่มที่เธอคบหาดูใจกันมานานกว่าสามปี

เขามักจะ Face timeหาเธอเสมอ คอยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย และบอกรักเธอในทุกคืนก่อนนอน  สำหรับพราวตะวันแล้ว ณัฐคือผู้ชายที่แสนดี คือที่พึ่งพิงทางใจ และคือคนกุมหัวใจของเธอสามปี  เธอเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างหมดหัวใจ

มือบางเอื้อมไปลูบกล่องของขวัญกำมะหยี่สีเข้มที่บรรจุนาฬิกาแบรนด์หรูรุ่นลิมิเต็ดเอดิชัน ซึ่งเธอตั้งใจเดินหาซื้อจากช็อปในปารีสเพื่อนำมาเป็นของขวัญวันครบรอบสามปีของทั้งคู่   เธอตั้งใจอย่างยิ่งที่จะมาเซอร์ไพรส์คนรักด้วยการเดินทางไปหาเขาที่คอนโดมิเนียมส่วนตัวโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า  เธอบอกณัฐเพียงแค่ว่าจะเดินทางกลับในอีกสองวันข้างหน้า เพื่อหลอกให้เขาตายใจ และจินตนาการถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและรอยยิ้มดีใจของเขาเมื่อเปิดประตูมาพบเธอ

เมื่อเครื่องบินลงจอดและจัดการเรื่องสัมภาระเสร็จสิ้น พราวตะวันลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมเดินตรงไปยังจุดรอรถแท็กซี่ทันที  เธอปฏิเสธที่จะให้คนขับรถของที่บ้านมารับ เพราะเป้าหมายในคืนนี้ไม่ใช่คฤหาสน์แสงอรุณ  แต่เป็นคอนโดหรูใจกลางเมืองของแฟนหนุ่มพักอาศัย

รถแท็กซี่แล่นไปตามถนนที่ยังคงมีรถพลุกพล่าน พราวตะวันหยิบสมุดโน้ตเล็กๆ ขึ้นมาเปิดดูรูปถ่ายคู่ของเธอกับณัฐ รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนริมฝีปากบาง  เธอจดจำวันแรกที่เขาเดินเข้ามาจีบเธอได้ดี ณัฐเป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่น เอาใจใส่และมีวาทศิลป์ที่ทำให้เธอรู้สึกว่า เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกสามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงอื่นให้เธอต้องปวดหัวหรือระแวงเลยแม้แต่น้อย เขาซื่อสัตย์และให้เกียรติเธอมาเสมอ นั่นคือสิ่งที่เธอเชื่อมาตลอด

"ถึงแล้วครับคุณผู้หญิง " เสียงคนขับรถแท็กซี่ดังขึ้นปลุกเธอจากภวังค์ความคิด  พราวตะวันจ่ายค่าโดยสารและก้าวลงจากรถ  เธอยืนอยู่หน้าคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ที่คุ้นเคย ยามรักษาความปลอดภัยหน้าประตูจำเธอได้และค้อมศีรษะทักทายอย่างสุภาพ  หญิงสาวส่งยิ้มตอบรับก่อนจะเดินลากกระเป๋าผ่านล็อบบี้อันหรูหราตรงไปยังลิฟต์โดยสาร หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามตัวเลขชั้นที่ขยับสูงขึ้น

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้น 25 ซึ่งเป็นชั้นที่ณัฐพักอยู่ โถงทางเดินเงียบสงบ มีเพียงเสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่ลากไปตามพรมเนื้อหนา พราวตะวันหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องหมายเลข 2504 เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น มือบางยกขึ้นจัดทรงผมและเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง แม้ใบหน้าจะไร้เครื่องสำอางหนาเตอะ แต่ความสวยหวานตามธรรมชาติของเธอก็ยังคงโดดเด่นเธอตัดสินใจไม่ใช้คีย์การ์ดสำรอง เพราะต้องการให้เขาเป็นคนเดินมาเปิดประตูรับความเซอร์ไพรส์นี้ด้วยตัวเอง  นิ้วเรียวกดลงบนปุ่มกริ่งหน้าห้องสองครั้ง...

กริ๊ง... กริ๊ง... ความเงียบครอบคลุมอยู่เพียงอึดใจ พราวตะวันได้ยินเสียงสลักประตูปลดล็อกดัง 'แกร๊ก' หัวใจของเธอพองโต รอยยิ้มกว้างเตรียมพร้อมที่จะโผเข้ากอดคนรักให้หายคิดถึงแต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้รอยยิ้มของเธอแข็งค้างและค่อยๆ จางหายไปราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด  คนที่ออกมาเปิดประตูให้กลับไม่ใช่ณัฐ... แต่กลับเป็นผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งที่กำลังสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำเดินมาเปิดประตู  ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าสวยเฉี่ยว ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดที่เลอะเทอะเล็กน้อย

 เส้นผมยาวดัดลอนของเธอยังคงเปียกชื้นราวกับเพิ่งผ่านการอาบน้ำมาหมาดๆ  กลิ่นสบู่เหลวและกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่พราวตะวันไม่คุ้นเคยลอยมากระทบจมูก ยิ่งไปกว่านั้น รอยจ้ำสีแดงจางๆ บริเวณเนินอกที่โผล่พ้นเสื้อคลุมอาบน้ำออกมานั้น เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าผู้หญิงคนนี้เพิ่งผ่านกิจกรรมอะไรมา

พราวตะวันยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป สมองของเธอขาวโพลน โลกทั้งใบที่เคยเต็มไปด้วยสีสันพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดีในเสี้ยววินาที  ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบ จะพยุงร่างไว้ไม่อยู่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความร้าวรานที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก

"ขอโทษนะคะ คุณมาหาใคร  แต่คงจะผิดห้องแล้วละค่ะเพราะฉันไม่รู้จักคุณ"    หญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันพลางปรายตามองพราวตะวันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมิน

ประโยคนั้นเพียงประโยคเดียวก็ทำให้พราวตะวันแทบจะทรุดลงกับพื้น มันเหมือนมีมีดนับร้อยเล่มกรีดลงกลางใจ เสียงของณัฐที่เคยบอกรักเธอทุกคืนผุดขึ้นมาในหัว ซ้อนทับกับภาพของผู้หญิงในชุดคลุมอาบน้ำที่ยืนอยู่ในห้องของเขา ห้องที่เขาเคยบอกว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา

พราวตะวันพยายามเค้นเสียงที่ติดอยู่ในลำคอออกมา เธอไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง คนที่เธอรัก คนที่เธอไว้ใจ คนที่บอกว่ารักเธอทุกวัน คือผู้ชายที่ไม่ซื่อสัตย์ ความรู้สึกจุกแน่นที่หน้าอกทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก หยาดน้ำตาร้อนๆ เริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความเข้มแข็งที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก เธอพยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงไปอย่างยากลำบาก

"ขอโทษนะคะ ฉันคงจะจำผิดไปจริงๆ"

พราวตะวันกล่าวเพียงเท่านั้นเธอก็หันหลังกลับทันที  เธอไม่ได้ขอเข้าไปดูให้เห็นกับตา ไม่ได้ตะโกนโวยวาย หรือเรียกหาณัฐ  เพราะทุกอย่างมันอธิบายตัวมันเองอยู่แล้ว และไม่สามารถที่จะคิดเป็นอื่นไปได้เลย  รองเท้าหนังผู้หญิงส้นสูงสีดำที่ถอดทิ้งไว้ระเกะระกะหน้าประตู กับสภาพของผู้หญิงคนนั้น มันคือหลักฐานที่มัดตัวจนดิ้นไม่หลุด หญิงสาวลากกระเป๋าเดินทางเดินห่างออกมาจากประตูห้องบานนั้นด้วยความรู้สึกที่เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง