บทที่ 2 บุรุษหล่อร้ายยามราตรี

 พราวตะวันไม่เคยคาดคิดเลยว่าเธอจะถูกสวมหมวกเขียวใบโตให้ การถูกทรยศหักหลังโดยคนที่รักและไว้ใจที่สุดมันเจ็บปวดจนเจียนบ้า  โชคยังดีที่เธอไม่ได้ถลำตัวจนลึกซึ้งและมอบสิ่งที่หวงแหนที่สุดให้กับผู้ชายมักมากอย่างเขา  อย่างน้อยก็ยังเหลือตัวตนไว้ให้ได้ภาคภูมิใจอยู่บ้าง

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงและกั้นเธอออกจากโลกของณัฐ  หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น  หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้สะอื้นอย่างน่าสงสาร  ร่างบางสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น  ความโกรธแค้น และความผิดหวัง

ความรักสามปีที่เธอเฝ้าฟูมฟัก  ความฝันที่จะมีอนาคตร่วมกัน  ทุกอย่างถูกทำลายลงด้วยความมักง่ายของผู้ชายคนเดียวนาฬิกาเรือนหรูในกระเป๋าที่เตรียมมาเป็นของขวัญ บัดนี้กลายเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่าที่ตอกย้ำความโง่เขลาของตัวเธอเอง หญิงสาวเดินออกจากคอนโดแบบไร้ชีวิตชีวา ใบหน้าสวยหวานเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด  ท้องฟ้ากรุงเทพฯ ในยามดึกที่เคยดูสวยงาม  บัดนี้กลับมืดมิดและหนาวเหน็บราวกับกำลังตอกย้ำความอ้างว้างในหัวใจของเธอ

พราวตะวันหยุดยืนอยู่ริมถนน มือบางกำโทรศัพท์แน่นจนข้อขาว เธอตัดสินใจปิดเครื่องเพื่อตัดการติดต่อจากโลกภายนอก โดยเฉพาะจากผู้ชายที่เพิ่งเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลกสลาย เธอไม่อยากกลับบ้านไปให้พ่อเห็นสภาพที่อ่อนแอของเธอในตอนนี้ เธอต้องการเพียงแค่สถานที่สักแห่ง... สถานที่ที่จะช่วยให้เธอลืมความเจ็บปวดนี้ไปได้ แม้เพียงชั่วคราวก็ยังดีความปวดร้าวที่ฝังลึกทำให้เธอตัดสินใจโบกแท็กซี่อีกครั้ง เป้าหมายต่อไปไม่ใช่สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ แต่เป็นสถานที่ที่จะทำให้สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอย เพื่อหนีจากความจริงอันโหดร้ายที่เธอเพิ่งพานพบมาหมาดๆ...

เสียงเพลงแดนซ์จังหวะเร้าใจจากผับหรูใจกลางกรุงเทพฯ  ไม่ได้ช่วยให้พราวตะวันรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย  หากแต่ความคึกคักรอบตัวยิ่งตอกย้ำความว่างเปล่าภายในใจของเธอ  แสงไฟเลเซอร์หลากสีสันที่สาดส่องตัดสลับไปมาท่ามกลางกลุ่มควันที่พ่นออกมาจากเครื่องทำควัน  สร้างบรรยากาศให้ดูลึกลับและเย้ายวน  ผู้คนมากมายกำลังวาดลวดลายบนฟลอร์เต้นรำด้วยความสนุกสนาน

บ้างก็หัวเราะต่อกระซิกอยู่ตามโต๊ะต่างๆ  ช่างเป็นภาพที่สวนทางกับโลกทั้งใบของเธอที่เพิ่งแหลกสลายลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้  ตะวันสาวสวยวัย 25 ปี มองแก้วค็อกเทลสีสวยในมือ มันไม่ใช่แก้วแรกของค่ำคืนนี้  และอาจจะไม่ใช่แก้วสุดท้ายด้วยเธอมาที่นี่พร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไว้คนเดียวได้  และสิ่งที่พอจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้บ้าง  ก็มีเพียงแอลกอฮอล์รสชาติร้อนแรงเท่านั้น เธอตรงดิ่งไปยังผับแห่งนี้ที่เคยมากับเพื่อนๆ  แต่ครั้งนี้เธอมาเพียงลำพัง เพื่อระบายความเจ็บปวดทั้งหมดไปกับเสียงเพลงและเครื่องดื่ม

ทุกครั้งที่หลับตา  ภาพของผู้หญิงแปลกหน้าในชุดคลุมอาบน้ำ ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องของณัฐยังคงตามมาหลอกหลอน  ชายคนที่เธอมอบความรักและความไว้ใจให้ตลอดสามปีกลับตอบแทนความซื่อสัตย์ของเธอด้วยการหักหลังอย่างเลือดเย็น ความรู้สึกจุกแน่นที่ลำคอทำให้เธอต้องยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบเพื่อกดทับก้อนสะอื้นเอาไว้ รสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์ไหลบาดคอ แต่มันก็ยังเทียบไม่ได้กับความปวดร้าวที่กำลังกัดกินหัวใจของเธออยู่ในขณะนี้

"เอาอีกแก้วค่ะ... ขอแบบแรงที่สุด"  เธอสั่งบาร์เทนเดอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บาร์เทนเดอร์หนุ่มมองหญิงสาวหน้าตาสะสวยด้วยความเป็นห่วง  แต่ก็ไม่อาจขัดความต้องการของลูกค้าได้  แก้วแล้วแก้วเล่าถูกเสิร์ฟและถูกดื่มรวดเดียวหมด  แก้วที่ห้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว  ความมึนเมาเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของเธอ แสงสีแสบตาและเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม  เริ่มหมุนวนจนน่าเวียนหัว โลกทั้งใบคล้ายจะโคลงเคลงไปมาตามจังหวะเบสที่กระแทกกระทั้น

เธอพยายามลุกขึ้นจากหน้าบาร์เพื่อหลีกหนีจากสายตาของผู้คนที่เริ่มจับจ้อง แต่ขาเจ้ากรรมกลับอ่อนแรงจนทรุดลงกับโซฟาหนังสีเข้มในมุมวีไอพีที่เกือบจะไม่มีใครสังเกตเห็น มุมนี้ค่อนข้างมืดและเป็นส่วนตัว พราวตะวันทิ้งศีรษะพิงพนักโซฟาอย่างหมดสภาพ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสมเพชตัวเองไหลรินออกมาเงียบๆ ท่ามกลางเสียงอึกทึก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงฝุ่นผงที่ไม่มีใครต้องการ เป็นผู้หญิงโง่เขลาที่ถูกหลอกให้รักและถูกทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดี

ในขณะที่พราวตะวันกำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกวูบวาบและมึนเมาอยู่นั้น ก็มีใครบางคนมานั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามเธอ เขาปรากฏตัวขึ้นเงียบๆ ราวกับเงา แต่กลับแผ่รังสีคุกคามบางอย่างที่ทำให้เธอต้องพยายามปรือตาขึ้นมองเขาเป็นผู้ชายที่ดูดีอย่างร้ายกาจ  แม้แสงสลัวในโซนวีไอพีจะทำให้เห็นรายละเอียดไม่ชัดเจนนัก แต่โครงหน้าฟ้าประทานนั้นก็โดดเด่นจนยากจะละสายตา  เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่สวมอยู่ไม่ได้ทำให้ความแข็งแกร่งและดูน่าเกรงขามของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย กระดุมเสื้อที่ถูกปลดออกสองสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม

 ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มมองตรงมาที่เธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มันเป็นสายตาของนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่ออันโอชะ แต่ก็แฝงไปด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก พราวตะวันมองเขาอย่างพร่าเลือน เธอจำไม่ได้ว่าเขามานั่งที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือทำไม?.. แต่ในความมึนเมานั้น... ใบหน้าของเขาช่างดูน่าดึงดูดอย่างประหลาด ร่างกายของเธอคล้ายจะตอบสนองต่อแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาโดยไม่รู้ตัว

"คุณโอเคหรือเปล่า?"  เสียงทุ้มต่ำถามขึ้น ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบผิดกับบรรยากาศรอบตัว คำถามนั้นเปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงลงบนแผลสด  พราวตะวันหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันในโชคชะตาของตัวเอง

"โอเค? ฉันเพิ่งรู้ว่าคนที่ฉันรักมาตลอดสามปี... มีคนอื่น! คุณว่าฉันควรจะโอเคไหมล่ะ?"  เธอโพล่งออกมาอย่างไม่ปิดบัง  สติที่เหลืออยู่น้อยนิดถูกทำลายลงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเจ็บปวด  เธอไม่สนใจด้วยซ้ำว่าผู้ชายตรงหน้าจะเป็นใคร หรือจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน  เธอแค่ต้องการระบายความอัดอั้นที่แน่นอยู่ในอกออกไปให้หมด