Alle Kapitel von เพลินพิศวาส [20++]: Kapitel 1 – Kapitel 10

พราวตะวันไม่เคยคาดคิดเลยว่าเธอจะถูกสวมหมวกเขียวใบโตให้ การถูกทรยศหักหลังโดยคนที่รักและไว้ใจที่สุดมันเจ็บปวดจนเจียนบ้า โชคยังดีที่เธอไม่ได้ถลำตัวจนลึกซึ้งและมอบสิ่งที่หวงแหนที่สุดให้กับผู้ชายมักมากอย่างเขา อย่างน้อยก็ยังเหลือตัวตนไว้ให้ได้ภาคภูมิใจอยู่บ้างทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงและกั้นเธอออกจากโลกของณัฐ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้สะอื้นอย่างน่าสงสาร ร่างบางสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น ความโกรธแค้น และความผิดหวังความรักสามปีที่เธอเฝ้าฟูมฟัก ความฝันที่จะมีอนาคตร่วมกัน ทุกอย่างถูกทำลายลงด้วยความมักง่ายของผู้ชายคนเดียวนาฬิกาเรือนหรูในกระเป๋าที่เตรียมมาเป็นของขวัญ บัดนี้กลายเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่าที่ตอกย้ำความโง่เขลาของตัวเธอเอง หญิงสาวเดินออกจากคอนโดแบบไร้ชีวิตชีวา ใบหน้าสวยหวานเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด ท้องฟ้ากรุงเทพฯ ในยามดึกที่เคยดูสวยงาม บัดนี้กลับมืดมิดและหนาวเหน็บราวกับกำลังตอกย้ำความอ้างว้างในหัวใจของเธอพราวตะวันหยุดยืนอยู่ริมถนน มือบางกำโทรศัพท์แน่นจนข้อขาว เธอตัดสินใจปิดเครื่องเพื่อตัดการติดต่อจากโลกภา

พราวตะวันไม่ได้สนใจรายละเอียดของมันเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องไปที่ความโอ่อ่าของสถานที่ สติของเธอถูกครอบงำด้วยความรู้สึกกระหายที่จะลืมและต้องการใครสักคนที่จะช่วยให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยังมีคุณค่าอยู่บ้าง การถูกคนรักหักหลังทำให้เธอรู้สึกไร้ค่าและต่ำต้อย เธอต้องการ การสัมผัสที่ยืนยันว่าเธอยังคงเป็นที่ต้องการ ยังคงมีความงดงามพอที่จะทำให้ผู้ชายสักคนหลงใหลทันทีที่ประตูห้องปิดลง ชายหนุ่มก็ดันร่างบางให้แผ่นหลังแนบชิดกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวแต่ดวงตาคมกริบที่จ้องมองเธอนั้นเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ลุกโชน มือหนาที่เคยวางทาบอยู่บนแก้มเลื่อนลงมาเชยคางเธอขึ้นช้าๆ บังคับให้เธอสบตากับเขาในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวหน้า ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะทาบทับลงมาบนกลีบปากบางของเธออย่างแนบแน่น มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานนุ่มนวล แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความเรียกร้องและเอาแต่ใจ ความร้อนแรงของเขาราวกับพายุไฟที่โหมกระหน่ำเผาผลาญสติสัมปชัญญะของเธอจนมอดไหม้ พราวตะวันเผยอปากรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ เธอสอดเรียวนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมหนาของเขา ดึงรั้งเ

พราวตะวันกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากล็อบบี้โรงแรม พยายามยกมือขึ้นและสวมแว่นตากันแดดอันใหญ่เพื่อปกปิดดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้และการนอนไม่พอ เธอรีบโบกแท็กซี่ที่แล่นผ่านมาและก้าวขึ้นรถไปอย่างรวดเร็วเพื่อหนีให้พ้นจากสถานที่ที่สร้างตราบาปให้กับชีวิตของเธอ หวังเพียงว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะเป็นแค่ฝันร้ายชั่วข้ามคืน และคิรากร อัครเดชากร จะไม่มีวันหวนกลับมาปรากฏตัวในชีวิตของเธออีกตลอดกาล... ทว่าโชคชะตามักจะเล่นตลกกับคนเราเสมอเช้าวันศุกร์ที่แสนเร่งรีบของกรุงเทพมหานคร ดูจะแตกต่างจากทุกวันสำหรับ คิรากร อัครเดชากร ประธานเจ้าหน้าที่บริหารหนุ่มแห่งอัครเดชากรุ๊ป ในขณะที่พนักงานและลูกน้องคนอื่นๆ ในบริษัทต้องเผชิญหน้ากับความเครียด กองเอกสารที่รอการอนุมัติ และการประชุมที่กองอยู่เป็นภูเขาเลากาแต่คิรากรกลับเดินเข้าสู่สำนักงานใหญ่ใจกลางเมืองด้วยท่วงท่าที่สง่างามและรอยยิ้มที่สดใสผิดปกติ จนพนักงานหลายคนที่เดินสวนทางถึงกับต้องเหลียวหลังมองด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติแล้วซีอีโอหนุ่มคนนี้มักจะมาพร้อมกับใบหน้าที่เรียบตึงและแววตาที่ดุดันเสมอ รอยยิ้มนั้นกว้างเสียจนแทบจะเรียกได้ว่า ‘ยิ้มเรี่ยราด’ จริงๆ อย่างที่เ

พราวตะวันลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ เธอเปิดน้ำจากฝักบัวให้ไหลชโลมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หญิงสาวใช้เวลาเกือบชั่วโมงอยู่กับการล้างตัวซ้ำๆ ราวกับจะลบเลือนร่องรอยของคิรากรออกไปจากผิวหนัง เธอขัดถูผิวจนแดงเถือก แต่ยิ่งขัดแรงเท่าไหร่ ความทรงจำเกี่ยวกับ "ครั้งแรก" ที่เธอตั้งใจจะเก็บไว้ให้คนที่รักและซื่อสัตย์ กลับยิ่งเด่นชัดขึ้นมาเพื่อตอกย้ำความโง่เขลาของตัวเองเมื่อจัดการกับตัวเองเสร็จสิ้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเครื่อง สิ่งแรกที่เธอทำคือการบล็อกเบอร์ของ ‘ณัฐ’ แฟนเก่าเฮงซวยไปจากชีวิต ลบช่องทางการติดต่อทุกอย่างเพื่อไม่ให้เขาตามมารังควานได้อีก และเธอก็ตั้งใจจะบล็อกเรื่องราวของคิรากรไปพร้อมกันด้วย ถือเสียว่ามันคือฝันร้ายที่ตื่นมาก็จบไป แต่ดูเหมือนคำว่าพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกจะเป็นคำนิยามชีวิตของเธอในตอนนี้อย่างแท้จริงครืด... ครืด...เสียงโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งเปิดเครื่องดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อ ‘คุณพ่อ’ พราวตะวันสะดุ้งสุดตัว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติและร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะกดรับสาย“ค่ะคุณพ่อ”“พราว... อยู่ไหนลูก ทำไมเมื่อคืนไม่กลับบ้าน พ่อโทรหาตั้งหล

“ลืมเหรอ? สำหรับคุณมันอาจจะง่ายนะพราวตะวัน... แต่สำหรับผม ของที่มีค่าชิ้นแรกที่ผมได้รับมา ผมไม่ชอบลืมมันง่ายๆ หรอก” เขาเว้นวรรคคำพูด สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงไปมองที่ริมฝีปากบางของเธออย่างจาบจ้วงและเปิดเผยความต้องการ “โดยเฉพาะเมื่อเจ้าของ ของชิ้นนั้น... ดันเป็นลูกสาวของศัตรูทางธุรกิจ”“คุณจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือแก้แค้นพ่อของฉันงั้นเหรอ? เลวที่สุด!” ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนพราวตะวันขาดสติ เธอเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะตบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายแค้น แต่คิรากรที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วกลับคว้าข้อมือบางของเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที เขากระชากร่างของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันอีกครั้ง แผงอกกว้างของเขาเบียดชิดกับหน้าอกของเธอจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะแก้แค้น... บางทีผมอาจจะอยากได้ ‘อย่างอื่น’ ที่มันเร้าใจกว่าการทำลายธุรกิจก็ได้” เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ที่ซอกคอทำให้พราวตะวันขนลุกซู่“เตรียมตัวไว้ให้ดี พราวตะวัน... เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของคุณจะไม่เป็นอิสระจากผมอีกต่อไป”พราวตะวันจ้อ