บทที่ 1

โต๊ะไม้ยาวใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะบริหารธุรกิจ เป็นที่ประจำของกลุ่มนักศึกษาชาย เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาราวประติมากรรมชั้นเลิศทั้งสามคนมาตลอดสี่ปีการศึกษา เบื้องหน้ามีสระบัวสวยขนาดใหญ่ ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นคณะศิลปกรรมศาสตร์

“อยากได้…”

เสียงเข้มเอ่ยออกมาลอยๆ นัยน์ตาคมจดจ้องไปที่หญิงสาวผมยาวตรงสลวยในชุดนักศึกษาที่กำลังนั่งวาดรูปอยู่ตรงโต๊ะริมสระภายใต้ต้นไม้ใหญ่ของมหาวิทยาลัย คนตัวเล็กจรดปลายดินสอลงบนกระดานวาดรูปด้วยท่วงท่าธรรมชาติ

ดวงตาหวานจดจ้องไปยังภาพเบื้องหน้าเพื่อพยายามเก็บรายละเอียดของทิวทัศน์ให้ครบทุกจุด ดูธรรมดาแต่ก็น่ามองไม่เบื่อ อาทิตย์คิดเช่นนั้น

“มึงหมายถึงอะไรวะ ไอ้อาทิตย์”

เพื่อนทุกคนในกลุ่มหันมองตามสายตาของอาทิตย์ที่กำลังจับจ้องใครคนหนึ่งอยู่ พอเห็นแล้วก็พากันส่ายหน้าพัลวัน ไม่เห็นด้วยหากเพื่อนจะถูกตาต้องใจเธอคนนี้

“น้องเพียงฟ้าคนสวย สมบัติของคณะศิลปกรรมศาสตร์”

พอได้ยินชื่อเธอคนนั้น อาทิตย์ก็หันกลับมามองหน้าเพื่อนที่ชื่อแทนคุณ เลิกคิ้วขึ้นคล้ายจะถามว่ามึงรู้จักเธอคนนั้นด้วยหรือ

“คนนั้นน่ะนะ น้องเพียงฟ้าสาวสวยประจำสาขาจิตรกรรม นักศึกษาทุนร้อยเปอร์เซ็นต์เรียนเก่งผลงานดี ใครก็รู้จักกันทั้งนั้น”

ยกเว้นไอ้อาทิตย์ไว้หนึ่งคน ก็แน่ล่ะ มันเคยสนใจผู้หญิงที่ไหน มีแต่ผู้หญิงที่จ้องจะวิ่งเข้ามาหามันก่อน แทบไม่ต้องออกแรงมาก แค่กระดิกนิ้ว แม่หนูเล็กหนูใหญ่ทั้งหลายก็คลานเข่าเข้ามาแทบเท้า ตามประสาคนรูปหล่อพ่อรวย จวยใหญ่แหละเนอะ

“กูชอบ”

ชายหนุ่มบอกความต้องการกับเพื่อน เขาไม่ได้อยากรู้ประวัติความเป็นมาของหญิงสาวเสียหน่อย สิ่งนั้นดูไม่น่าสนใจเท่าเรือนร่างบอบบางนั่นเลยสักนิด

“อยากได้ของยากซะด้วย กูว่าเปลี่ยนเถอะ คนนี้ยาก ไม่เหมือนผู้หญิงที่มึงผ่านมาหรอก”

เพื่อนชายที่ชื่อภาคินน์เอ่ยเตือน น้องเพียงฟ้าไม่ใช่ประเภทผู้หญิงที่จะเข้าไปเล่นด้วยได้ง่ายๆ ไม่ว่าจะใครหรือต่อให้หล่อแค่ไหนต่างก็โดนเพียงฟ้าปฏิเสธมาแล้วทุกราย แล้วน้องก็ดูเป็นคนดีเกินกว่าที่จะดึงลงมาแปดเปื้อนกับคนชั่วอย่างอาทิตย์

แต่อาทิตย์กลับไม่คิดเช่นนั้น ยิ่งพอได้ฟัง ชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกอยากได้ น่าตื่นเต้นดีนะ เขาอยากลองพิสูจน์ บางทีการได้อะไรมาง่ายๆ ก็ดูน่าเบื่อ

“หรือมึงอยากลองอาทิตย์”

น้ำเสียงของแทนคุณแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ แต่คำถามของเพื่อนก็ทำให้อาทิตย์สนใจ

“ยังไง”

“มึงก็ลองใช้พรสวรรค์ที่มึงมีให้เกิดประโยชน์สิ ถ้ามึงทำให้น้องเพียงฟ้าตอบตกลงเป็นแฟนมึงได้ รถคันที่มึงอยากได้ กูจ่ายให้เลย”

“ตกลง”

ชายหนุ่มตอบตกลงโดยที่ไม่ต้องผ่านกระบวนการคิด ด้วยความอยากครอบครองเป็นเจ้าของเรือนร่างสาวน้อยคนนั้นมีมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีของพวกนี้เป็นแรงกระตุ้นความท้าทาย อาทิตย์ก็ยิ่งเริ่มรู้สึกสนุก

“แล้วถ้ามึงลากน้องเขาขึ้นเตียงได้ภายในระยะเวลาที่กำหนด ไอ้ภาคินน์ให้มึงอีกหนึ่งล้าน”

“เกี่ยวอะไรกับกูด้วยละ”

คนริเริ่มท้าพนันเป็นคนแรกหันไปยักคิ้วให้ภาคินน์ที่นั่งอยู่เฉยๆ ก็โดนหางเลขไปด้วย

“กี่วัน” เสียงเรียบของอาทิตย์เอ่ยถาม

“หนึ่งเดือน น้อยไปไหม” คนท้าพนันทำน้ำเสียงคล้ายดูถูก

“มากเกินไปด้วยซ้ำ”

อาทิตย์ตอบเสียงเรียบก่อนเจ้าของร่างสูงในชุดนักศึกษาในสภาพที่ไม่เรียบร้อยนักจะยืนขึ้น แล้วเดินตรงไปหาเธอคนนั้นอย่างไม่คิดลังเล ผู้หญิงที่ทำให้คนอย่างอาทิตย์จดจ้องนานได้เกินห้านาที…

“เธอๆ เราขอยืมดินสอหน่อยได้ไหม”

นักศึกษาสาวสาขาจิตรกรรมละสายตาจากกระดานวาดรูป แล้วเงยหน้ามองเจ้าของร่างสูงกำยำที่เข้ามาขัดจังหวะ เพียงฟ้านิ่งงันเผลอสำรวจใบหน้าหล่อเหลาราวกับประติมากรรมชั้นเลิศนานจนเสียมารยาท

“พอดีวันนี้มีสอบแต่ลืมเอามาน่ะ”

โกหกนั่นแหละคือสิ่งที่อาทิตย์กำลังทำ เขามีสอบที่ไหนกัน เป็นพี่ปีสี่ที่ออกจะว่างเกินไปด้วยซ้ำ หรือต่อให้มีสอบจริงๆ นักศึกษาคณะบริหารอย่างเขาจะเอาดินสอไปทำอะไร

“ขอนั่งนะ”

หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างไม่รู้ตัว อาทิตย์ทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับสาวน้อยที่ชื่อเพียงฟ้าเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบ ในใจนึกขันกับแววตาตกตะลึงของเธอ พอได้เข้ามาใกล้ๆ เพียงฟ้าดูสวยมากกว่าที่เขามองอยู่ตรงนู้นเสียอีก ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้ม ดวงตาหวานเชื่อมกลมโตเป็นประกาย รับกับริมฝีปากบางกระจับอมชมพูน่าจูบ

เห็นทีอาทิตย์จะเดินเกมช้าไม่ได้ ไม่ใช่เพราะอยากได้รถหรือเงินตามที่เพื่อนเสนอมา แต่เขาอยากครอบครองตัวเธอคนนี้ใจแทบขาดเชียวล่ะ

“อ้อ… อื้อ ได้สิ”

นานกว่านาทีที่เพียงฟ้าจะหาเสียงตัวเองเจอเพราะไม่อาจละสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาได้ อาทิตย์ลอบมองคนตัวเล็กกำลังควานหาดินสอในกระเป๋า

ฝ่ามือบางของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยดินสอสีดำเข้มที่เกิดจากการวาดรูป ซึ่งโดยปกติแล้วอาทิตย์นั้นไม่ชอบเห็นสิ่งสกปรกที่เกิดจากสาเหตุอะไรก็แล้วแต่เปรอะเปื้อนตามร่างกาย แต่พอเห็นร่องรอยนั้นอยู่บนตัวเพียงฟ้า มันกลับดูมีเสน่ห์

“อะ ไม่ต้องเอามาคืนก็ได้นะ เรามีเยอะ”

เพียงฟ้ายื่นดินสอให้คนตรงหน้าพร้อมทั้งหยิบยื่นความใจดีให้ จะได้ไม่ต้องเทียวเอามาคืนกันไปมา ชายหนุ่มมาจากไหนไม่รู้แต่ดูจากลักษณะไม่ใช่นักศึกษาคณะเดียวกับเธอแน่

“ไม่ได้หรอก เราทิ้งนี่ไว้เป็นตัวประกัน สัญญาว่าจะเอามาคืน”

ชายหนุ่มยื่นผ้าเช็ดหน้าสีเข้มลายสวยให้เพียงฟ้าแต่กลับโดนหญิงสาวปฏิเสธ ในหัวอาทิตย์ตอนนี้เลยต้องคิดกระบวนท่าอ่อยสาวตรงหน้าจ้าละหวั่น ก็ปกติไม่ต้องอ่อยใครนี่ แค่เดินผ่าน ผู้หญิงก็พร้อมขึ้นเตียงกับเขาแล้ว

“ไม่เป็นไรจริงๆ”

“ไม่ได้ บ้านเราถือเรื่องพวกนี้มาก แม่สอนว่าห้ามติดหนี้ใคร ไม่อย่างงั้นชาติหน้าเจ้าของจะตามมาทวงคืน”

ได้แต่คิดกล่าวขอโทษผู้เป็นแม่ในใจที่แอบเอาชื่อท่านมาแอบอ้าง เพียงฟ้าหลุดขำกับท่าทางของชายหนุ่ม นึกไม่ถึงว่าคนบุคลิกดูดีเช่นเขาจะถือเรื่องพวกนี้ด้วย แต่ก็ยอมรับผ้าเช็ดหน้าผืนสวยนั่นเอาไว้เพื่อความสบายใจของคนตรงหน้า

“รับไว้ก็ได้ คุณสอบเสร็จกี่โมงล่ะ เราคงนั่งอยู่ตรงนี้อีกนาน”

เพียงฟ้าปรายตามองภาพวาดที่ยังทำค้างอยู่ เป็นการบอกชายหนุ่มว่าเธอจะรออยู่ตรงนี้ที่เดิมเพื่อทำงานที่เหลือต่อ ดวงตากลมโตมองใบหน้าหล่อเหลาเพื่อเอาคำตอบ