บทที่ 2

ชายหนุ่มเผลอจดจ้องนัยน์ตาสดใสเป็นประกายของหญิงสาวอย่างลืมตัว ท่วงท่าและรอยยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติของหญิงสาวทำอาทิตย์ตาพร่ามัว เพียงฟ้าไร้การปรุงแต่งจริตโดยสิ้นเชิง ซึ่งต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยเจอ

“ขอเบอร์หน่อยสิ ไลน์ด้วย”

เพียงฟ้ามองโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดในมือแกร่ง สีหน้าแสดงความลำบากใจเอาไว้ชัดเจนจนอาทิตย์ต้องเอ่ยแก้ตัว

“คือ… ที่ขอไว้เพราะเราก็ไม่รู้ว่าจะสอบเสร็จตอนไหน กลัวลงมาแล้วไม่เจอจะได้ติดต่อหาได้ไง”

“อ้อ โอเค”

อาทิตย์ยิ้มกริ่มเมื่อหญิงสาวยอมให้เบอร์เขาง่ายๆ ก็ไม่เห็นยากนักหนาอย่างที่ไอ้เพื่อนพวกนั้นบอกเลยนี่ คนตัวเล็กกดเบอร์โทรกับไลน์ส่วนตัวลงโทรศัพท์เสร็จก็ส่งคืนให้เจ้าของ

ที่ยอมให้เพราะคนตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีคุกคามเหมือนชายคนอื่นที่เคยเข้าหา แล้วอีกอย่างชายหนุ่มก็ดูดีเกินไปที่จะมาสนใจคนธรรมดาอย่างเธอ เพียงฟ้าไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง

“เธอชื่ออะไร”

อาทิตย์รับโทรศัพท์คืนมาเพื่อกดบันทึกต่อจากหญิงสาว แต่เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย เขาจำต้องถามชื่อเธอไว้ ทั้งที่รู้ดีและยังจดจำได้ขึ้นใจอยู่แล้ว

“เพียง… เราชื่อเพียงฟ้า”

และนาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวก็ดังขึ้นพร้อมเสียงแจ้งเตือนของแอปพลิเคชันไลน์ เพียงฟ้าขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์แปลกก่อนกดตัดสายทิ้ง เพราะกลัวจะเป็นใครบางคนที่เธอไม่อยากเจอ

“เราชื่ออาทิตย์ บันทึกไว้ แล้วก็ห้ามตัดสายทิ้งอีก”

แล้วความสงสัยก็ถูกเฉลยโดยเจ้าของเบอร์แปลกเมื่อครู่ เพียงฟ้าพยักหน้ารับ แล้วกดบันทึกตามที่ชายหนุ่มบอกอย่างว่าง่าย

“เธอเรียนอยู่ปีไหน”

“ปีสอง”

“งั้นก็ต้องเรียกน้องเพียงฟ้าถึงจะถูกต้องสินะ พี่อยู่ปีสี่ครับ ยินดีที่ได้รู้จักน้องเพียง หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้นะ”

เพียงฟ้ามองมือที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างลังเล แต่วินาทีต่อมา มือของเธอก็ถูกชายหนุ่มฉกไปจับเอง ทั้งที่เธอยังไม่ทันได้ตัดสินใจเลยว่าควรทำความรู้จักกับเขาดีไหม

หลังจากนั้นคนที่แนะนำตัวว่าชื่อพี่อาทิตย์ก็ลุกจากไป ปล่อยให้เธอมองตามด้วยความงุนงง น่าแปลกที่เพียงฟ้าไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับเขาอย่างที่รู้สึกกับผู้ชายคนอื่น การรู้จักกับพี่อาทิตย์ไว้ก็คงไม่แย่นักหรอกมั้ง หวังว่านะ…

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เพียงฟ้าหลุดออกจากภวังค์ หน้าจอขึ้นชื่อผู้เป็นป้า ร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นจากคนพวกนี้เสียที หนีไกลมาเรียนถึงกรุงเทพฯ ก็ยังโดนโทรมากดขี่ด่าทอ

“จ้ะ ป้า”

แต่สุดท้ายเพียงฟ้าก็ตัดสินใจกดรับสายอย่างเคย เพราะคำว่าบุญคุณ มันค้ำคอ

‘เงียบหายไปเลยนะแม่ตัวดี ลืมบ้านลืมช่อง ลืมบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนบ้านนี้แล้วหรือไง ถ้าไม่คิดจะกลับมาช่วยงาน ส่งเงินมาบ้างก็ยังดี’

“ช่วงนี้เพียงเรียนหนักจ้ะป้า แล้วอีกอย่างเพียงจะเอาเงินที่ไหนไปส่งให้ ในเมื่อป้าเอาเงินประกันของแม่ไปหมดแล้ว”

‘นี่อย่ามายอกย้อนนะ ฉันเลี้ยงแกมานะ หัดสำนึกบ้าง แล้วเงินแค่ไม่กี่แสน แกคิดว่ามันจะพอยาไส้เหรอ’

“ป้าจ๊ะ เพียงต้องรีบขึ้นเรียนแล้ว เท่านี้ก่อนนะจ๊ะ”

‘เดี๋ยว!!! แกอย่าว่างนะนางเพียง นางเพียง…’

เพียงฟ้ารีบตัดบทแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วกดวางสาย เธอเบื่อที่จะฟังเรื่องบุญคุณจากผู้เป็นป้าเหลือเกิน

ทุกบาททุกสตางค์ที่เพียงฟ้าได้รับจากเงินประกันของแม่ที่เสียชีวิต เธอมอบมันให้ผู้เป็นป้าทั้งหมดถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ป้าเลี้ยงดูและให้ที่กินที่อยู่หลังจากแม่ของเธอเสียชีวิตไป ส่วนพ่อไม่ต้องพูดถึง แม้แต่หน้า หญิงสาวก็ไม่เคยเจอ

แต่ดูเหมือนมันจะไม่พอ ทั้งที่ผ่านมาเพียงฟ้าก็ไม่เคยงอมืองอเท้าเลยระหว่างที่อยู่อาศัย ยอมให้สองผัวเมียในบ้านหลังนั้นโขกสับใช้เยี่ยงทาส และสิ่งที่ทำให้เธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วหนีมาเรียนไกลถึงที่นี่ก็เพราะถูกสามีของผู้เป็นป้าลวนลาม

“คนอย่างอาทิตย์นี่มันแน่จริงๆ เว้ย!!!”

แทนคุณหมั่นไส้เมื่อเห็นเพื่อนเดินควงดินสอด้ามน้อยกลับมาด้วยความอารมณ์ดี พร้อมมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนใบหน้าหล่อเหลาของมัน

อาทิตย์ทิ้งตัวนั่งลงตำแหน่งเดิม ปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วเอาวางไว้ตรงหน้าเพื่อนทั้งสองคน เพื่อจะอวดว่าเขาไม่ได้เอาดินสอติดมือมาแค่หนึ่งด้ามแต่ได้มากกว่านั้น

“อาทิตย์ดวงนี้มันร้อนแรงจริงเชียว ว่าไหมไอ้คินน์”

ภาคินน์ส่ายหัวให้เพื่อนทั้งสองแล้วแสร้งทำเป็นไม่สนใจ

“ไปทำอีท่าไหน ถึงได้ทั้งเบอร์โทรทั้งไลน์ของน้องเพียงฟ้าคนสวยมาได้วะ”

“ก็ไม่เห็นจะยากตรงไหน กูว่ามึงเตรียมตัวจ่ายค่ารถให้กูได้เลยไอ้แทนคุณ”

ชายหนุ่มแสดงออกอย่างเหนือกว่า มองมือตัวเองที่เปรอะเปื้อนรอยดินสอแล้วเผลอยิ้มออกมา เพราะร่องรอยนี้น่าจะได้มาตอนจับมือกับหญิงสาว คนอะไรดูนุ่มนิ่มไปทั้งตัว

“ศึกยังไม่จบ อย่าพึ่งนับศพทหารสิวะ แล้วนั่นมือมึงไปโดนอะไรมา”

ภาคินน์ถามเมื่อเห็นมือเพื่อนมีรอยเปื้อน แล้วยังมองพร้อมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ปกติไอ้อาทิตย์มันเกลียดสิ่งสกปรกจะตาย

“นี่น่ะเหรอ หลักฐานว่ากูได้จากเพียงฟ้ามามากกว่าดินสอกับเบอร์โทร”

และอยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาอยากได้มากกว่านั้นนัก อาทิตย์อยากเป็นทั้งเจ้าของรอยยิ้มและเจ้าของเรือนร่างบอบบางนั่นเหลือเกิน อยากจะกลืนกินเสียงหวานๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางกระจับใจแทบขาด…