ตอนที่ 7

บริ้งค์ทำตาโตเมื่อพบว่าตัวเองกำลังซุกซบอยู่ในอ้อมกอดของคนแปลกหน้า ความใกล้ชิดส่งผลให้ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ลนลานดันกายออกจากอ้อมแขนแล้วละล่ำละลักเอ่ยขอโทษเสียงสั่น

"ขะ..ขอโทษค่ะ"

ทว่าเมื่อเงยขึ้นสบสายตากับคู่กรณี สีหน้าเกรงอกเกรงใจก็หายวับไปในเสี้ยววินาทีนั้น แล้วถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเย่อหยิ่งหากแววตากลับสะท้อนความเจ็บปวดออกมาอย่างปิดไม่มิด

"บี๋!"

บี๋พ่อง! บริ้งค์ได้แต่ร้องตะโกนตอบในใจ สะบัดตัวออกจากการกอดรัดของคนตรงหน้าทันควัน แล้วอุณหภูมิในร่างกายก็พลันพุ่งสูงขึ้นมาหลายระดับเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนกอดอก สีหน้าไม่ทุกข์ร้อนอยู่ไม่ไกล

ถึงวันนั้นจะมีเพียงแสงสว่างวาบที่สาดเข้ามาผ่านรอยแยกของผ้าม่าน แต่ใช่ว่าสายตาเธอจะมืดบอด มองแค่ปราดเดียวเธอก็จำได้ว่าหล่อนคือคนเดียวกันกับคนที่นอนครวญครางอยู่ใต้ร่างของอดีตแฟนหนุ่ม

"บี๋โกรธอะไรพี่คะ โทรหาก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ยอมอ่านไม่ยอมตอบ นี่ถ้าพี่ไม่เห็นในสตอรี่ พี่คงหาบี๋ไม่เจอ"

"หาทำไมคะ ของก็ไม่น่าขาดนะเพราะคนสนองยืนรออยู่ตรงนู้น"

บริ้งค์พยักพเยิดหน้าไปทางชู้รักก่อนแค่นหัวเราะเย้ยหยันเมื่อแวบหนึ่งเธอมองเห็นความตกใจฉายชัดบนใบหน้าคมคาย ตอกย้ำให้แน่ใจว่าเธอจำคนไม่ผิด

"บี๋ บี๋พูดอะไรแบบนั้นคะ พี่..."

"เก็บคำอธิบายไว้ไปพูดให้ควายฟังเถอะค่ะ พี่คิดว่าบริ้งค์จะยอมโง่ซ้ำซากเหรอ คิดว่าบริ้งค์จะยอมเป็นของตายให้พี่หลอกไปเรื่อย ๆ งั้นเหรอ เหอะ ถ้าชอบกินของแสลงแบบนั้นก็กินต่อไปเถอะค่ะ บริ้งค์ไม่ว่า"

คำกระทบกระเทียบทำเอาอีกคนที่แอบฟังอยู่นาน ทนนิ่งต่อไปไม่ไหว ก้าวเข้ามาคล้องแขนแสดงตัวแล้วลอยหน้าลอยตาใส่อย่างย่ามใจ

"ถ้าฉันของแสลง แล้วอย่างเธอเรียกอะไร ของที่ผู้ชายเขากินไม่ลงงั้นเหรอ"

บริ้งค์กำหมัดแน่น สายตาดูถูกเหยียดหยามที่อีกฝ่ายใช้มองเธอขึ้นลงตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอยางหยาบคายทำเอาเธอเดือดดาลจนตัวสั่นเทา ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่นจัดที่แตะลงเหนือสะโพกอย่างแผ่วเบา

เธอหันขวับด้วยความตกใจแล้วก็พบว่าอีกฝ่ายคือผู้ชายคนนั้น คนที่ดึงดูดความสนใจเธออย่างประหลาด ใจดวงน้อยวูบไหวนิด ๆ ในวินาทีที่สบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลของคนด้านหลัง

เธอตั้งท่าจะเบี่ยงตัวหลบให้เขาได้เดินผ่าน ทว่าพอนึกถึงสายตาดูแคลนที่ได้รับเมื่อครู่ เธอก็เกิดเปลี่ยนใจกะทันหัน ของที่กินไม่ลงงั้นเหรอ อย่างเธอเรียกว่าของขึ้นภัตตาคาร ไม่ใช่ของข้างทางที่หากินได้ง่ายต่างหากโว้ย

สองมือเรียวสอดแขนเข้ากอดรัดท่อนแขนแกร่งแน่นโดยไม่สนใจว่าชายแปลกหน้าคนนั้นจะมีสีหน้าอย่างไร ก่อนเอ่ยออดอ้อน ทำเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน

"มาตามบริ้งค์เหรอคะ"

มุมปากกระตุกยิ้มด้วยความสะใจเมื่อเห็นอดีตคนรักชักสีหน้าไม่พอใจ มิหนำซ้ำชู้รักที่ชูคอท้าทายยังจดจ้องผู้ชายข้างกายเธอตาไม่กะพริบ อยากกินคนนี้เหรอ หึหึ โทษทีเธอเจอก่อน

"อย่าคิดว่าบริ้งค์จะจมปลักอยู่กับพี่แค่คนเดียว พี่มีใหม่ บริ้งค์ก็มีใหม่ได้เหมือนกัน!"

ไปป์หรี่ตามองคนทั้งสองแล้วแค่นหัวเราะเย้ยหยันราวกับสิ่งที่ได้เพิ่งได้ยินนั้นเป็นเพียงเรื่องตลกขบขัน

มีใหม่งั้นเหรอ มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง คนที่หลงรักเขาหัวปักหัวปำมานานแรมปีไหนเลยจะเปลี่ยนใจได้อย่างง่ายดายภายในเวลาแค่ไม่กี่วัน

และที่ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทะเลาะกันเพราะเรื่องแบบนี้ คิดแล้วมุมปากก็ยกยิ้มอย่างเป็นต่อ ยังคงทะนงในความสำคัญของตัวเองไม่เปลี่ยน เขาปลดแขนออกจากการกอดรัดก่อนหันไปกระซิบสั่งคู่ขาเสียงเรียบ

"ไปรอที่รถ"

"แต่ว่า..."

แววตาขึงขังเอาจริงทำให้สาวอวบอึ๋มได้แต่ทำหน้ากระเง้ากระงอดอย่างแง่งอน ยอมถอยทัพตามคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ด้วยกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายโมโหแล้วถูกเขี่ยให้ตกกระป๋องเพราะความงี่เง่า

หากไม่วายหันไปปรายตามองคู่กรณีด้วยสายตาขุ่นขวาง เธออุตส่าห์หาทางกำจัดยัยแอ๊บแบ๊วนี่ให้พ้นทางได้แล้ว ทำไมผู้ชายถึงยังอาลัยอาวรณ์มันไม่เลิกอีก