เพียงเพื่อรัก

เปรี้ยง!!

เสียงกึกก้องดังลั่นเสียจนพื้นสั่นสะเทือนปลุกให้คนที่เพิ่งข่มตาหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมงสะดุ้งเฮือกสุดตัว ผวาหยัดกายลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ใบหน้าคมคายซีดเผือด หน้าผากกว้างเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโตผุดพราย ลมหายใจหอบกระชั้นเร็วแรงขณะกวาดสายตามองไปรอบห้องที่มีแสงสว่างวาบสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นระยะ ๆ

ก่อนที่เจ้าตัวจะถอนหายใจ คลายความแข็งเกร็งลงหลายส่วนเมื่อพบว่าข้างกายว่างเปล่า มีเพียงเขาที่ใช้งานและทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ....

"เมื่อไหร่จะหายจากอาการพวกนี้สักทีวะ! แม่ง!"

คำสบถหยาบคายมากมายพรั่งพรูออกมาจากปากหนาพร้อมพ่นลมหายใจหนัก ๆ ขณะที่สองมือสากยกขึ้นลูบใบหน้าแรง ๆ เรียกสติ

ดวงตาคมกริบสีนิลเหลือบมองตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนหน้าปัดของนาฬิกาตั้งโต๊ะหัวเตียงเพียงนิดก่อนที่ร่างสูงจะตวัดขาลงจากเตียง มุ่งตรงไปยังห้องน้ำด้วยร่างเปลือยเปล่า

ซ่าาาา~

ใบหน้าคมคายแหงนขึ้นรับสายน้ำชุ่มฉ่ำที่ไหลลงมาตกกระทบ หวังใช้ความเย็นช่วยดับความร้อนรุ่มภายในกายลงบ้าง หลังพยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้กลับมาเป็นปกติร่วมสิบนาทีแล้วดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่

ดวงตาแดงก่ำเหม่อมองเพดานสีขาวครีมอย่างเลื่อนลอย ทั้งที่อายุอานามก็ปาไปครึ่งชีวิต แต่ร่างกายก็ยังเกิดปฏิกิริยาตอบสนองกับมันมาเสมอ โดยเฉพาะเสียงที่เกิดจากแสงสว่างวาบนั่น

'นอนนะคะคนดี แม่จะอยู่กับติณณ์ตรงนี้ไม่ไปไหน'

ติณณ์หลับตาลงช้า ๆ อย่างเหนื่อยใจ แม้ว่าเวลาจะผันผ่านมานานหลายสิบปี ทว่าประโยคสุดท้ายของมารดาที่เอื้อนเอ่ยข้างใบหูในวันนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเสมอ

น้ำเสียงอบอุ่นที่คอยปลอบประโลมยามเขาเจ็บป่วย แววตาอ่อนโยนที่คอยทอดมองเขาด้วยความรักอย่างบริสุทธิ์คู่นั้น และรอยยิ้มหวานที่ประดับอยู่บนใบหน้าสะสวยแม้นจะเผชิญกับการทำร้ายจิตใจอยู่ทุกคืนวัน

ทุกอย่างยังคงติดตรึงในความทรงจำไม่จางหาย ....

หากไม่ใช่เพราะ 'ผู้ชายคนนั้น' ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้ หากไม่ใช่เพราะมัน ทั้งเขาและมารดาคงยังมีความสุขอยู่ด้วยกัน คิดถึงตรงนี้มือสากก็กำเข้าหากันแน่นจนสั่นเทา

สักวัน ... มันต้องมีสักวันที่เขาทำให้บ้านนั้นได้ลิ้มรสกับความสูญเสียบ้าง!

+++++++++++++++++++

พี่ติณณ์ผู้เคยเป็นตัวร้าย (ที่น่าสงสาร) จากเรื่อง รักเลยตามเลย

และน้องบริงค์ สาวน้อยผู้เคยมองโลกเป็นสีชมพูจากเรื่อง สัญญารักร้าย