ตอนที่ 8

มือใหญ่ดันร่างอวบอั๋นออกห่าง รอกระทั่งเจ้าหล่อนเดินหายลับไปจากขอบเขตสายตาแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปหาอดีตแฟนสาวด้วยสีหน้าสำนึกผิด

"บี๋คะ พี่รู้ว่าบี๋โกรธ แต่บี๋อย่าประชดประชัน​พี่ด้วยวิธีนี้เลยนะคะ เรากลับไปคุยกันที่ห้องก่อนดีไหมคะ"

"คุย? เรายังมีอะไรให้คุยกันอีกค่ะ กลับไปหายัยนมตู้มของพี่เถอะค่ะ"

ไปป์จิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อแฟนสาวไม่ว่านอนสอนง่ายเยี่ยงครั้งก่อน ๆ มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงรั้ง น้ำเสียงเริ่มแข็งกระด้าง

"กลับไปคุยกันที่ห้อง"

"เลิกแล้วก็เลิกเลยดิวะ!"

บริ้งค์ตะโกนใส่หน้าอดีตแฟนหนุ่มเสียงดังลั่น สะบัดมือออกจากการเกาะกุมราวกับต้องของร้อนแล้วเชิดหน้าใส่ ตั้งมั่นแน่วแน่ว่าครั้งนี้เธอจะไม่ยอมใจอ่อนกลับไปกินหญ้าอีกเด็ดขาด

"หมากฝรั่งที่บริ้งค์คายทิ้งแล้ว บริ้งค์ไม่เก็บเอากลับมาเคี้ยวอีกหรอกค่ะ มันเสียรสชาติแล้วก็สกปรก!"

"มันจะมากเกินไปแล้วนะ!"

ไปป์ขบกรามแน่น ถึงจะรู้ตัวว่าทำผิดที่นอกกาย แต่จะโทษเขาฝ่ายเดียวได้อย่างไรในเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมให้เขาเผด็จศึกเสียที ไม่รู้จะหวงเนื้อหวงตัวเก็บไว้ให้ใครกัน

"ไม่คิดบ้างเหรอว่าที่พี่เป็นแบบนี้เพราะใคร"

"นี่พี่โทษบริ้ิงค์เหรอ"

"ก็ถ้ามันมีให้กินที่บ้าน ใครมันจะออกไปหากินข้างนอกวะ!"

บริ้งค์อ้าปากค้าง ไม่คิดเลยว่าคนที่เธอเทิดทูนให้เป็นรักครั้งแรกจะมีความคิดต่ำตมเช่นนี้ เธอยกมือขึ้นชี้หน้า ตั้งท่าจะพ่นคำก่นด่าออกมาอีกระลอก แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อคนข้างกายมีความเคลื่อนไหวหลังยืนนิ่งมานาน

เธอเสียอาการเล็กน้อยในตอนที่ชายแปลกหน้าดึงท่อนแขนออกจากการกอดรัด ทว่าวินาทีถัดมาดวงตาก็เบิกกว้าง เลิ่กลั่กจนเก็บอาการไม่อยู่เมื่อจู่ ๆ เขาตวัดแขนโอบเข้าที่รอบเอว รั้งตัวเธอเข้าหา

กลิ่นน้ำหอมสะอาดสดชื่นจากกายแกร่งทำเอาใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเมื่ออีกฝ่ายกระชับวงแขนจนใบหน้าเธอขยับเข้าไปซุกซบกับแผงอกกว้าง พวงแก้มนวลก็เห่อร้อนแดงก่ำ

"พูดจบหรือยัง"

น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยถามพลางจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ใช่ว่าอยากจะเอาตัวเข้าไปวุ่นวาย แต่เพราะรำคาญหูรำคาญตาและไม่ต้องการตกอยู่ในสถานะตัวประกอบฉากอันแสนน้ำเน่านี้อีกต่อไป

"เสือก!"

ไปป์ตะคอกเตือนเสียงขุ่น ทว่าในวินาทีที่สบเข้ากับดวงตาสีนิลซึ่งเปี่ยมด้วยอำนาจคู่นั้น เขากลับต้องเป็นฝ่ายเสหลบสายตา รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกขึ้นมาดื้อ ๆ

ติณณ์ร้องเหอะในลำคอ ยกมือขึ้นสั่งลูกน้องให้ถอยกลับไปยืนจุดเดิม หากไม่ติดว่ามีกฎที่ตกลงไว้กับทางคลับล่ะก็ ไม่มีทางที่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนจะได้รอดกลับไปหลังยืนพ่นคำหยาบคายใส่หน้าเขาแบบนี้

"ถ้าพูดจบแล้วก็ถอยไป"

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

ดวงตาคมกริบปรายมองเพียงนิด ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มอย่างผู้เหนือกว่าเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มคู่กรณียอมเดินจากไปแม้มีสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะออกแรงดันให้เด็กสาวเดินออกมายังลานจอดรถด้านหลังด้วยกัน 

"รถอยู่ไหน"

เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือหัวพร้อมกับท่อนแขนแกร่งที่คลายออกทำให้บริ้งค์สะดุ้งหลุดออกจากห้วงภวังค์ แววตาเลือนลอยช้อนขึ้นมองสีหน้าเรียบเฉยติดจะถมึงทึงของผู้ช่วยชีวิตแล้วชะงัก ตกตะลึง

จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้มคมเข้มขมวดมุ่นน้อย ๆ บวกกับสายตาดุดันให้ความรู้สึกกร้าวใจอย่างบอกไม่ถูก ตรงทางเดินที่แสงค่อนข้างสลัวนั่นก็ว่าหล่อแล้ว พอมาเจอไฟสว่างโร่ อื้อหื้อ ความหล่อระดับเฮชดีมีจริง!

บริ้งค์กรีดร้องในใจ

"จะจ้องฉันอีกนานไหม"

ติณณ์เอ่ยถามเสียงห้วน เมื่อแววตาหลงใหลได้ปลื้มของเด็กสาวเอาแต่จดจ้องเขาอย่างไม่ลดละ ซ้ำยังยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่เจืออยู่ในลมหายใจอย่างชัดเจน

"อะ อ้อ ขะ...ขอโทษค่ะ"

บริ้งค์สะดุ้ง ถอยออกมายืนในระยะที่เหมาะสมแล้วละล่ำละลักขอโทษเสียงแผ่ว ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างขัดเขินที่ถูกจับได้ว่าเผลอตัวมองเขาจนเกินงาม

"ตกลงว่ารถอยู่ไหน"

"อา จะ...จอด จอดอยู่ด้านหน้าค่ะ"

เมื่อทราบพิกัดของสิ่งที่ต้องการแล้วติณณ์จึงส่งสายตาข้ามไหล่ไปหากรกันต์ ลูกน้องคนสนิทเป็นเชิงสั่งการให้แยกย้าย ก่อนจะพยักพเยิดหน้าส่งสัญญาณให้เด็กสาวเดินนำไปยังจุดที่เธอแจ้ง

ไม่ใช่ว่าอยากจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ หากเมื่อนึกถึงท่าทางเย้ยหยัน ประชดประชันทั้งที่น้ำตาจวนเจียนจะร่วงอยู่รอมร่อเมื่อครู่ เขาก็อดรู้สึกเวทนายัยเด็กนี่ไม่ได้

ความเกลียดชังในแววตาเศร้าสร้อยคู่นั้นมันทำให้เขาเหมือนเห็นภาพตัวเองยามเป็นเด็ก จะต่างกันก็ตรงที่เขาเลือกเก็บทุกอย่างไว้ในใจ ในขณะที่เด็กสาวนั้นแสดงความรู้สึกนึกคิดออกมาอย่างเปิดเผย