Home / โรแมนติก / เพียงใจรัก เพียงเธอ / บทที่ 10.1 - ปากไม่ตรงกับใจ (ตกหลุมรักเข้าแล้ว)

Share

บทที่ 10.1 - ปากไม่ตรงกับใจ (ตกหลุมรักเข้าแล้ว)

“ชนิดาเป็นยังไงบ้าง ฟื้นหรือยัง”

พอเห็นเพื่อนเดินเข้ามาภาคินก็ไม่รอช้ารีบปรี่ตัวเข้าไปถามไถ่อาการของสาวน้อยในทันที อาการร้อนรนของเขามันทำให้วัชระเริ่มรู้สึกแปลกใจในอะไรหลายๆ อย่าง แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดแล้วตอบคำถามเพื่อนกลับในท่าทีปกติ

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ตอนนี้ยังไม่ฟื้น น้องภาดูแลอยู่”

“อืม” รับฟังความจากเพื่อนจบชายหนุ่มก็เดินออกมาทำงานในส่วนของตัวเองต่อ วัชระมองตามหลังภาคินใช้ความคิดหนัก เขาพยายามแล้วที่จะไม่คิดแล้วก็ไม่สงสัยอะไรสำหรับในเรื่องต่างๆ ที่ผ่านมา แต่พอมาวันนี้วันที่เขาเห็นอาการร้อนรนของเพื่อน เขาก็มั่นใจเต็มร้อยเลยว่าระหว่างชนิดาและเพื่อนของเขามันต้องมีเบื้องหน้าเบื้องหลังกันอย่างแน่นอน หากตอนนี้เขายังไม่รู้รายละเอียดของเรื่องที่แท้จริงเท่านั้นเอง

                                 ..................................................

ตกเย็น…วรรณภาเดินเข้ามาที่โรงครัวเพื่อจะมารับอาหารไปให้กับเพื่อนที่นอนป่วยอยู่ หญิงสาวกำลังตั้งท่าจะยกถาดอาหารที่มีประมาณสามสี่อย่าง แต่ก็มีมือที่สามรีบแทรกเข้ามาขออาสายกสำรับนี้แทนเธอ

“พี่ช่วยนะครับน้องภา” ภาคินบอกด้วยรอยยิ้ม วรรณภานึกกระหยิ่มอยู่ในใจเพราะว่ารู้ทันความคิดของผู้ชายตรงหน้า รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา คงห่วงยัยดามากจนอยากเจอหน้าล่ะสิ วรรณภาเพียงแต่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วเดินนำชายหนุ่มออกไปจากโรงครัว โดยที่ทั้งสองคนไม่ทันเห็นสายตาของใครอีกคนหนึ่งที่เฝ้ามองมาจากทางด้านหลัง วัชระมองทั้งสองเดินไปยังทางบ้านพักของแม่เฒ่า

“ดาเขา… ฟื้นแล้วหรือครับ” คำถามออกแนวกล้าๆ กลัวๆ

“ค่ะ ฟื้นแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งรออาหารอยู่ค่ะ บ่นใหญ่เลยว่าหิวม้ากมาก!” หญิงสาวแสร้งลากเสียงยาวเลียนแบบเพื่อน ภาคินลอบยิ้มกับตัวเองเมื่อได้ยิน ประสบการณ์จากการที่เขาพาสาวน้อยแก้มป่องไปทานอาหารด้วยกันในคราวนั้น เขายังจำได้แม่นเลยว่าสาวน้อยร่างบางทานเก่งมากแค่ไหน

พอเดินมาถึงหน้าบันไดของบ้านที่ชนิดาพักผ่อนอยู่ ภาคินถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามระงับความรู้สึกตื่นเต้นในการต้องเผชิญหน้ากับเธอ เขาทำไม่ดีกับเธอเอาไว้หลายอย่าง ทั้งพูดจาทำร้ายจิตใจ ไหนจะชอบทำให้ร่างบางมีรอยฟกชํ้าที่ต้นแขนนวลอยู่บ่อยครั้ง

“เย้! อาหารมาแล้ว” เสียงร้องทักเป็นเด็กน้อยของชนิดา ทำให้แขกที่ตามมาด้วยอย่างชายหนุ่มอมยิ้ม ฝ่ายชนิดาเองก็หมดอารมณ์อยากอาหารในทันทีที่เห็นหน้าเขา หญิงสาวเม้มริมฝีปากเข้าหากันพลางกับจ้องหน้าเพื่อนสาวแบบไม่พอใจ

“พี่คินเขาอาสาช่วยยกมาให้น่ะ ฉันยกเองไม่ไหวหรอก” วรรณภาที่พอจะดูสายตาของเพื่อนออกรีบพูดกลบเกลื่อนบรรยกาศที่ไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไหร่นัก

“แล้วพี่วัชไปไหน?” เสียงหวานถามหา พอได้ยินว่าเธอเรียกหาวัชระร่างหนาก็กัดฟันอย่างพยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง

“พี่วัชเขาไม่ว่างหรอก ต้องคุมงานข้างนอก” วรรณภาตอบเพื่อน

“ภา! ภา! ไปช่วยทำกับข้าวหน่อยจ้ะ”

บทสนทนาของเธอและชนิดาถูกขัดด้วยเสียงเรียกของเพื่อนในคณะ วรรณภามองสบตากับชนิดาพักหนึ่ง หญิงสาวจำใจพยักหน้าให้เพื่อนลงไปช่วยงาน ทีนี้ก็เหลือแต่เพียงเธอและเขาเท่านั้นที่ต้องอยู่ด้วยกันตามลำพังเนื่องจากแม่เฒ่ามีงานทำเยอะแยะไปหมดไม่ค่อยได้อยู่บ้านเท่าใดนัก

“คุณวางอาหารไว้เถอะค่ะ ฉันทานเองได้ ขอบคุณมากที่ช่วยยกมาให้” ชนิดาพูดพลางกับค่อยๆ ขยับร่างกายที่ค่อนข้างอ่อนล้าให้เข้าไปใกล้อาหารน่ารับประทานตรงหน้า หญิงสาวใช้มือขวาหยิบช้อนเตรียมจะตักข้าวคำแรกเข้าปาก แต่เรี่ยวแรงที่มีก็ไม่เอื้ออำนวยให้ทำอะไรด้วยตัวเองได้เลยสักนิด ช้อนข้าวเลยหล่นลงกระทบกับจานสังกะสีอย่างไม่ตั้งใจ ชนิดาหงุดหงิดที่ไม่มีแรงจะทานข้าวด้วยตนเอง

“อวดเก่งทั้งที่ไม่มีอะไรจะให้อวด!”

“นี่ คุณ” เธอควันออกหูในทันทีที่ได้ยินคำต่อว่าซึ่งๆ หน้า ร่างบางมองเขาด้วยแววตาคล้ายกับจะกินเลือดกินเนื้อ ภาคินยิ้มมุมปากนิดๆ พอมีเสน่ห์ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เธอแล้วจัดการป้อนข้าวให้กับผู้หญิงฟอร์มจัด ชนิดาเบนหน้าหนีช้อนข้าวที่ชายหนุ่มยื่นมันมาตรงหน้าเธอ

“หิวไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่กิน”

“ฉันกินเองได้ ไม่ได้ง่อยพิการอะไรถึงกับต้องมีคนมานั่งป้อน” วาจาไม่ยอมคนเอ่ยประชดประชัน กิริยาของสาวน้อยทำให้อารมณ์ของภาคินรื่นเริงขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล

“ก็เกือบจะง่อยแล้วล่ะ ดูจากท่ากินของเธอเมื่อกี้แล้วบอกตรงๆ เลยนะ ว่าสมเพชเวทนา” ชายหนุ่มพูดกลั้วรอยยิ้ม ทำให้หญิงสาวต้องกัดฟันอีกรอบ

“ถ้าคุณจะมาว่ามาด่าก็กลับไปซะ อีกเดี๋ยวพี่วัชก็คงจะเข้ามาดูอาการของฉันแล้ว” คำพูดที่หลุดออกมาจากคนตัวเล็กทำให้อารมณ์ที่กำลังเย็นๆ ของชายหนุ่มต้องร้อนเป็นไฟขึ้นมาอีกครั้ง

เขาวางช้อนกระแทกลงบนจานข้าวเสียงดัง ชนิดารู้สึกตกใจในการกระทำของเขาที่อยู่ดีๆ ก็เกิดของขึ้น

“พูดถึงมันทำไม!” เสียงเข้มถามอย่างไม่สบอารมณ์

“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ ในเมื่อพี่วัชคือคนที่ฉันสนิทด้วย”

เสียงหวานก็เอ่ยอย่างไม่ยอมลดละด้วยเช่นกัน เธอไม่ใช่นักโทษหรือว่านางทาสในสมัยราชกาลที่ห้านะ ที่จะต้องมานั่งเกรงกลัวหรือว่าไม่กล้าต่อปากต่อคำกับคนไร้เหตุผล

“สนิทเหรอ? หึ” เขาแสยะยิ้มร้ายกาจ “ใช่สิ สำหรับเธอความสนิทมันก็มีให้กับผู้ชายทุกคนนั่นแหละ”

เอาอีกแล้วนะ เขาดูถูกเธออีกแล้ว

“ออกไป” ชนิดาสั่งเสียงนิ่ง ไม่มีอาการอะไรแสดงออกมาจากตัวเธอ นอกเสียจากการทำให้ผู้ชายคนนี้รู้ว่าเธอรังเกียจในคำพูดและความคิดของเขามากเพียงใด ภาคินที่เหมือนจะได้สติขึ้นมาแล้วก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ

“จะออกก็ต่อเมื่อเธอกินข้าวหมดก่อน” คนหน้าทนเอ่ย

“ฉันกินเองได้ ส่วนคุณออกไปได้แล้ว”

ภาคินยิ้มก่อนที่จะทำใจกล้าขยับกายเข้าไปใกล้หญิงสาว แล้วไวเท่าความคิดจมูกโด่งก็ฉกเอาความหอมจากพ่วงแก้มนวลเนียน คนถูกหอมเบิกตาโพลงด้วยว่าตกใจในการกระทำที่อุกอาจ ร่างบางยกมือขึ้นมากุมแก้มด้านขวาของตัวเอง

“คุณภาคิน!”

“ถ้าเธอยังดื้อไม่ยอมกินข้าว ฉันก็จะหอมแก้มเธออีก แต่ไม่แน่อาจจะมากกว่าการหอมแก้มธรรมดา อาจจะ…”

ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง พลันสายตาก็จ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มของเธอไปด้วย

“คนบ้า! คุณนี่มันลามก นิสัยไม่ดี” เสียงหวานต่อว่าชายหนุ่มอย่างเหลืออด ไม่มีเสียงโต้ตอบใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังออกมาจากลำคอของเขา

“ไง… จะกินไหมข้าวน่ะ หรือว่าต้องให้ฉัน…” เขาทำท่าจะขยับเข้าไปใกล้เธออีก

“หยุดนะ!” ชนิดารีบชี้นิ้วห้ามสั่งเสียงดัง “ฉันจะกินข้าว ห้ามนะ ห้ามทำอะไรฉันเด็ดขาด” เธอขู่ฝ่อ ร่างบางจำใจยอมอ้าปากกินข้าวโดยที่มีเขาเป็นคนป้อนให้แต่โดยดี

“เอาหมูด้วย” เธอพูดทั้งๆ ที่ยังมีข้าวอยู่เต็มปาก แก้มที่ปกติก็ป่องอยู่แล้วเลยยิ่งป่องเข้าไปอีกเมื่อหญิงสาวทำตัวคล้ายเด็ก ภาคินอดยิ้มกับภาพเหล่านี้ไม่ได้จริงๆ ชนิดาเป็นคนที่ทำให้ใครหลายคนหลงเสน่ห์ได้อย่างง่ายดาย

“ฉันบอกว่าเอาหมูด้วย คุณป้อนอะไรของคุณเนี่ย ฉันหิวนะ” เสียงหวานประท้วงเมื่อคนป้อนไม่ยอมทำหน้าที่ให้ดีเท่าที่ควร

“อืม… เอาแบบนี้ดีกว่า เธอหอมแก้มฉันทีหนึ่ง ฉันก็จะป้อนข้าวเธอคำหนึ่ง โอเคไหม?” ชายหนุ่มเอียงคอถามยิ้มๆ แต่คนที่ฟังถึงกับหน้าแดงขึ้นมา

“บะ บ้า ไม่โอเคเลย คุณนี่มันเห็นแก่ตัวหาทางเอาเปรียบกันชัดๆ”

“เอาเรียบตรงไหนไม่ทราบ ก็เหมือนคนขายกับคนซื้อ เธอหอมแก้มฉัน ฉันป้อนข้าวเธอ แฟร์ๆ กันทั้งสองฝ่าย” คนขี้แกล้งยักไหล่หนาขึ้นเล็กน้อยตอนพูด ยิ่งทำให้สาวเจ้าเกิดอาการหมันไส้

“ถ้างั้นฉันก็ไม่กิน ฉันไม่ยอมให้คุณมา…”

โครกคราก

พูดยังไม่ทันจบประโยคเสียงท้องร้องก็ดังประท้วงให้คนเป็นเจ้าของต้องอับอาย ภาคินหลุดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเสียงแห่งความหิวโหยดังออกมาจากกระเพาะของเธอ

“ไม่กินไม่ได้แล้วล่ะนะ” ชายหนุ่มยิ้มยียวน

ชนิดาทำแก้มป่องแบบขัดใจ เธอไม่มีแรงมากพอแม้แต่จะหยิบช้อนแบบนี้แล้วจะเอาอะไรไปสู้รบปรบมือกับคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาได้ สถานการณ์ตอนนี้ไม่ว่าจะดูยังไงเธอก็ยังเป็นรองเขาอยู่ดี

“ก็ได้!” คนหมดหนทางพูดแบบโมโห สาวน้อยค่อยๆ บรรจงยื่นใบหน้าเข้าไปหาใบหน้าของเขา หยุดนิ่งอยู่เนิ่นนานก่อนจะตัดสินใจจรดปลายจมูกลงบนแก้มสากอย่างรวดเร็ว จนแม้แต่คนที่ถูกหอมก็ยังแทบไม่รู้สึกอะไร

“ว้า งวดหลังขอช้าๆ เน้นๆ กว่านี้หน่อยนะ” ปากว่าอย่างนั้นแต่ชายหนุ่มก็รักษาคำพูด เขาทำหน้าที่ป้อนข้าวให้กับเธอ

คำแล้วคำเล่าที่เธอต้องยอมทนหอมแก้มของรุ่นพี่หนุ่มเพื่อแลกกับข้าว ภาคินรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขมากที่ได้อยู่ใกล้ๆ สาวน้อยคนนี้ได้แกล้งได้หยอกล้อด้วยมันทำให้หัวใจของเขาพองโตขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ หลายครั้งแล้วที่เขาเฝ้าถามตัวเองมาโดยตลอดว่าความรู้สึกระหว่างเขาที่มีให้กับชนิดานั้นมันคืออะไร จนตอนนี้ถ้าให้เขาถามตัวเองอีกครั้ง เขากล้าตอบอย่างมั่นใจเลยว่า

เขาหลงรักสาวน้อยแก้มป่องที่ชื่อชนิดาเข้าแล้ว!

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เพียงใจรัก เพียงเธอ   บทพิเศษ 1.2 - คืนหวานของสองเรา (พี่คินอยากมีลูกเยอะๆ) (จบบริบรูณ์)

    “นินทาน้องดาให้ลูกฟังตลอดเลยใช่ไหมคะ”“ไม่มี้!” ภาคินรีบพูด เอ่ยเสียงสูงสีหน้าวิตกกังวล“โธ่เมียจ๋า ใครจะกล้านินทาน้องดากันล่ะจ๊ะ เมียพี่ทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ใครจะกล้าว่ากัน”“ไม่กล้าก็ดีแล้วค่ะ รู้ใช่ไหมว่าเวลาที่น้องดาโกรธจะเกิดอะไรขึ้น” ภรรยาชี้หน้าสามี ภาคินกลืนนํ้าลายเหนียวหนืดลงคอ“ครับๆ” ภาคินพยักหน้า ร่างสูงดูดีขยับเข้าไปนั่งใกล้ร่างภรรยา มือหนาลูบท้องโตอย่างอ่อนโยน“ลูกจ๋า… พ่อไม่ทำให้แม่ดาโกรธหรอกเนอะ พ่อกลัวว่าหนูเกิดมาแล้วคิ้วจะผูกกันเป็นโบว์ แย่เลยทีนี้” คนตัวโตแกล้งเย้า ได้ผล ชนิดาตีเข้าที่แขนเขาแรงๆ“พี่คิน” ชนิดาลากเสียงฟอด“อีกแล้วนะคะ ทุกทีเลย”เสียงหวานเหวใส่ มือบางจับแก้มนวล“ก็เมียท้องนี่น่า จะจัดบทรักแบบหนักหน่วงก็ไม่ได้ เลยต้องแทะเล็มกันแบบนี้นี่แหละ แก้อยากไปวันๆ” คนพูดพูดราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติทั่วไป หากคนฟังนั้นหน้าแดงจนลามไปถึงใบหู“พี่คินหื่นตลอดเวลา คอยดูนะ คลอดลูกคนนี้แล้วน้องดาจะทำหมัน!” หญิงสาวเชิดหน้าใส่“STOP!” ภาคินเอ่ยเสียงดัง แสร้งทำตาดุใส่เธอ “ห้ามเด็ดขาดเลยนะน้องดา พี่คินไม่ยอมจริงๆ ด้วย”“ไม่ยอมก็ต้องยอมค่ะ หรือว่าพี่คินจะมาอุ้มท้องแทนน้อ

  • เพียงใจรัก เพียงเธอ   บทพิเศษ 1.1 - คืนหวานของสองเรา (รักพี่หรือเปล่าครับ) NC25+

    สิ้นคำพูดของภรรยาชายหนุ่มก็ไม่รอช้าประกบริมฝีปากเข้าหาอย่างรวดเร็ว จูบเร่าร้อนที่ปนไปด้วยความอ่อนหวานละมุนทำให้ชนิดาต้องหลับตาแน่นสองมือกำเสื้อยืดของร่างสูงเอาไว้เพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว ภาคินถอนจูบออกจากริมฝีปากอวบอิ่ม แม้ว่าจะเสียดายไม่น้อยหากเขาก็ต้องหักใจเพราะว่าเรือนกายนี้ยังมีอะไรอีกมากมายที่รอให้เขาค้นหามือหนาจัดการถอดชุดนอนออกจากร่างบาง ไม่หยุดอยู่แค่นั้นภาคินยังทำการปลดสายชุดชั้นในให้ออกด้วยมือข้างเดียวอีกต่างหาก จากนั้นก็เหลือเพียงปราการชิ้นสุดท้ายที่คงอยู่เพื่อปกปิดความสวยงามของชนิดา ไม่รอช้าเสือร้ายอย่างเขาก็รีบทำการปลดปล่อยมันในทันที เรือนร่างขาวนวลผ่องปรากฏแก่สายตาเหยี่ยว“สวยมาก… น้องดาของพี่” ภาคินครางเสียงเบาหวิว แม้ว่าจะเคยเห็นมาก่อนหน้าแล้ว แต่ทว่า… หัวใจก็ยังคงเต้นแรงราวกับว่าเพิ่งเห็นมันเป็นครั้งแรก ชนิดาสวยมากจริงๆชนิดาเหนียมอายในคำชมของสามี ภาคินไล้ริมฝีปากประทับจูบหญิงสาวไปทั่วตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สร้างความรู้สึกร้อนลุ่มให้กับคนใต้ร่าง จากนั้นใบหน้าหล่อคมคายก็ค่อยๆ ลากไล้ปลายลิ้นขึ้นมายังดอกไม้งามที่ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเส้นแพรไหม เรียวขางามถูกจับแยกออกจากกันอย

  • เพียงใจรัก เพียงเธอ   บทส่งท้าย 1.3 - เมื่อวันฟ้าเปลี่ยนสี (ห้องหอแสนหวาน) (จบตอน)

    เวลานี้ทุกคนได้ออกไปจากห้องกันหมดแล้วเหลือก็แต่ชนิดากับชายหนุ่ม พออยู่กันตามลำพังหัวใจของหญิงสาวก็เต้นรัวและแรงจนไม่สามารถที่จะควบคุมตัวเองได้ ชนิดาเดินไปหยุดยืนอยู่ที่หน้ากระจก ร่างบางจัดการถอดเครื่องประดับต่างๆ นานาออกจากตัว ภาคินยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดภรรยาจากทางด้านหลัง จมูกโด่งหอมที่ซอกคอขาวเนียนทำให้ร่างบางถึงกับสั่นสะท้าน“น้องดาสวยมากเลยรู้ไหม สวยจนพี่คินจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว“ ไม่พูดเปล่าริมฝีปากประทับจูบไปทั่วบริเวณต้นคอและหัวไหล่มน ชนิดาเอี้ยวตัวหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม“อย่าค่ะพี่คิน” ฝ่ามือน้อยยันหน้าอกของเขาเอาไว้“ทำไมครับ เราแต่งงานกันแล้วนะ”ภาคินว่าก่อนจะไล่จูบไปทั่วต้นคอขาวเนียนอีกครั้ง ชนิดาต้องเพิ่มแรงดันอกแกร่งให้ร่างสูงพ้นตัว หญิงสาวยิ้มแหยๆ“น้องดาตัวเหม็นค่ะ อยากอาบนํ้า”“ดีเลย งั้นอาบด้วยกันนะ” ภาคินยิ้มดวงตาเป็นประกายให้ตายเถอะ! ทำไมเจ้าบ่าวของเธอถึงได้เจ้าเล่ห์แบบนี้นะ“ไม่เอาค่ะ น้องดาอยากอาบคนเดียวมากกว่า น้องดาอาบนํ้านานน่ะค่ะ พี่คินอาบทีหลังน้องดานะคะ” ชนิดาทำแก้มป่องใส่คนตรงหน้า ภาคินหยิกจมูกเจ้าสาวคนสวยอย่างหมันเขี้ยว“คร้าบ คุณภรรยา” ร่างสูงก้มหน้

  • เพียงใจรัก เพียงเธอ   บทส่งท้าย 1.2 - เมื่อวันฟ้าเปลี่ยนสี (อวยพรคู่บ่าวสาว)

    “คุณเป็นคนหยิบได้ แต่ฉันเป็นคนเห็นก่อน เพราะฉะนั้นดอกไม้ช่อนี้เป็นของฉัน!” ไม่ว่าเปล่ามือบางก็แย่งเอาดอกไม้ในมือหนามาถือไว้อย่างชื่นชม วัชระเริ่มจะมีนํ้าโหขึ้นมาบ้างเสียแล้ว“ไม่มีมารยาท ผมเป็นคนหยิบก่อนดอกไม้ต้องเป็นของผม”“คุณต่างหากที่ไม่มีมารยาท เป็นผู้ชายซะเปล่าไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย แค่ดอกไม้ช่อเดียวก็เสียสละให้ผู้หญิงเขาไม่ได้”ว่าแล้วก็เบ้ริมฝีปากใส่ ยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์โกรธของฝ่ายตรงข้าม“ผมเป็นสุภาพบุรุษกับเฉพาะสุภาพสตรีเท่านั้น แต่กับคุณมันไม่ใช่”“ไม่ใช่ยังไง ฉันเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน”“คงจะเป็นผู้หญิงที่โสดมานาน อยากจะแต่งงานสินะ โอเค้! ผมให้ดอกไม้กับคุณก็ได้ เพราะว่าเห็นใจที่คุณอยากจะแต่งงานจนตัวสั่น เลยต้องมาแย่งดอกไม้เจ้าสาวกับคนอื่น” คำพูดของชายหนุ่มทำให้สาวน้อยมองดอกไม้ในมือไปมาอย่างงงๆ“เกี่ยวอะไรกับฉันอยากแต่งงานไม่ทราบ”“ก็ที่อยากได้ดอกไม้ก็เพราะว่าอยากแต่งงานไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่อยากจะแต่งงานมีครอบครัวแล้วจะอยากได้ดอกไม้ของเจ้าสาวไปทำไมกัน”ดวงตากลมโตเบิกกว้างก่อนจะโยนช่อดอกไม้ใส่หน้าอกของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว มือหนาเกือบจะรับเอาไว้ไม่ทัน วัชระฉุนจั

  • เพียงใจรัก เพียงเธอ   บทส่งท้าย 1.1 - เมื่อวันฟ้าเปลี่ยนสี (งานแต่งอันสวยงาม)

    งานแต่งงานของภาคินและชนิดาถูกจัดขึ้นที่ริมทะเลท่ามกลางเสียงคลื่นกระทบหาดทราย บรรดาแขกเหรื่อที่มางานต่างเอ่ยปากชมว่าเขาทั้งสองช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก บิดามารดาของทั้งสองฝ่ายก็เลยพากันยิ้มแย้มซะจนหน้าบานเมื่อได้รับคำชมต่างๆ นานา ชนิดาแต่งกายด้วยชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดตา ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดี ประดับเครื่องเพชรเครื่องพลอยที่ส่งแสงแวววาวให้คนอื่นได้ตาร้อนผ่าวกันเป็นแถว ร่างบางระหงสวยสง่าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า วรรณภามองเพื่อนด้วยความชื่นชม“โห ดา แกสวยมาก!” คนพูดลากเสียงยาว ทำเอาเจ้าสาวแอบเขิน“ชมเกินไป ถ้าจะสวยก็เป็นเพราะฝีมือการแต่งหน้าของแกนั่นแหละ”“แกก็ถ่อมตัวเกิ้น แกน่ะสวยอยู่แล้ว แต่งนิดเติมหน่อยเกินจะเพอร์เฟ็ค” วรรณภาพูดออกมาจากใจจริง ก๊อกๆ“เข้ามาได้ค่ะ” ชนิดาเอ่ยเสียงหวาน ไม่นานประตูก็ถูกเปิดพร้อมกับร่างบางของเด็กสาวคนหนึ่งที่สวมชุดเกาะอกสีฟ้าอ่อนเดินเข้ามาหาวรรณภาเพื่อนของเธอ“หนูจัดเตรียมขนมเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะคุณภา” สาวน้อยบอกเสียงใส“ดีมากจ้ะ” วรรณภายิ้ม“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ จะลงไปดูความเรียบร้อยเสียหน่อย” สาวน้อยหน้าใสพูดด้วยรอยยิ้มเ

  • เพียงใจรัก เพียงเธอ   บทที่ 32.2 - รักยิ่งกว่าชีวิต (ยอมรับหัวใจตัวเอง) (จบตอน)

    “สรุปว่าทุกคน รวมหัวกันหลอกดายังงั้นหรือคะ”“พวกเราทำเพราะหวังดีกับแกนะยัยดา” วรรณภาพูดกับเพื่อน วีระพงษ์เองก็พยักหน้าร่วมด้วย“แกกับพงษ์ก็เหมือนกัน เป็นเพื่อนฉันหรือเปล่าทำไมถึงหลอกฉันได้ลงคอ” ชนิดาพาลไปหาเพื่อนรักทั้งสอง“ยังมีอีกคนหนึ่งนะ” วรรณภาไม่พูดต่อ อมยิ้มกรายๆ“คุณป้าเหรอ?” ชนิดาพูดแบบไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก แต่พอได้รับการยืนยันจากคุณพิเชษและคุณบังอร ร่างบางก็ดิ้นเร่าด้วยความโมโห “ทำไมทุกคนใจร้ายกันแบบนี้ หลอกดากันหมดเลย”“เอ้า ก็ถ้าไม่หลอก แกจะยอมรับความจริงหรือยัยดา”วรรณภาพูดเสียงขึ้นจมูก“ความจริงอะไร”“ก็ความจริงที่ว่าแกรักพี่คินไง” คำพูดของเพื่อนทำเอาสาวเจ้าหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศ เรียกเสียงหัวเราะได้ดีจากทุกคนที่อยู่ในที่นี้ โดยเฉพาะภาคิน“ใช่ครับ น้องดาบอกว่ารักพี่ และจะรักแค่คนเดียวด้วยนะ”ชายหนุ่มอมยิ้ม ชนิดาหันใบหน้ามาทำตาเขียวใส่“รักอะไรกัน ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย คุณมันขี้ตู่”หญิงสาวไม่ยอมรับ ภาคินมองหน้าทุกคนก่อนจะหยิบเอาไอโฟนรุ่นล่าสุดออกมาจากกระเป๋าเสื้อคนไข้ มือหนาจัดการสัมผัสที่หน้าจอ เสียงพูดและเสียงร้องไห้ของชนิดาดังชัดเจนในทันที

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status