บทที่ 6

ทั้งที่หลงรักเขามาตั้งเกือบสามปี ทำไมตอนนี้เพิ่งรู้สึกเจ็บ หรือเพราะตอนนี้เธอกับเขามีความสัมพันธ์ทางกายกันแล้ว นี่สินะความน่ากลัวของความผูกพันทางใจเมื่อมีเรื่องทางกายเกิดขึ้น

แต่มันคงเกิดขึ้นแค่กับเธอเท่านั้น กับเขามันก็คงเป็นเพียงวันไนต์สแตนด์ทั่วไปเท่านั้น ถ้าเขาจะต้องมานั่งจำเรื่องผู้หญิงคืนเดียวของเขา เขาคงไม่เป็นอันทำอะไร...ลืมมันซะถ้าไม่อยากเจ็บ บอกตัวเองแค่นั้นแล้วก็ทำงานของตัวเองต่อไป 

หลังจากนั้นเธอก็ขอตัวกลับก่อนเวลา ให้เหตุผลว่าไม่สบายซึ่งพี่เจ้าของร้านก็เข้าใจดี คงเพราะเธอไม่เคยลางานมาก่อน พอกลับมาถึงห้อง น้ำตาที่ไม่เคยคิดว่าจะมีก็ไหลอาบแก้ม จะมาร้องไห้อะไรกันตอนนี้

จะหวังอะไรกับเขา เธอเดินไปหยิบไม้ถูพื้นมาถูพื้นทำความสะอาดห้อง เก็บทุกอย่าง ถูทุกซอกทุกมุมจนมันสะอาด ซึ่งจริง ๆ มันก็สะอาดอยู่แล้ว ที่ทำไปเพราะอยากให้ตัวเองเหนื่อยเท่านั้น เหนื่อยมาก ๆ จะได้เลิกคิดอะไรที่ไม่เข้าท่า

เธอเอนหลังนอนบนโซฟาตัวใหญ่ด้วยความเหนื่อย ความเหนื่อยล้าทั้งเรื่องเมื่อคืนและเรื่องของเขาวันนี้ด้วย เธอไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไร มารู้ตัวอีกทีเพราะเสียงกดออดหน้าห้อง เมื่อมองเห็นหน้าผู้ชายในจอรับภาพ เธอก็อดแปลกใจไม่ได้ ไม่คิดว่าเจ้าของวันเกิดและคนที่อยู่ในความคิดของตัวเองจะมายืนอยู่หน้าห้อง

“มีอะไรหรือเปล่า” เธอเปิดประตูออกไปคุยกับเขา พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่ในใจไม่ได้ปกติเลยสักนิด

“ขอเข้าไปได้ไหม”

“เออ ...ได้” เธอเบี่ยงตัวให้เขาเดินเข้ามาในห้อง เขาเดินตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง เธอนั่งลงโซฟาอีกตัวซึ่งห่างจากเขาพอสมควร

“กินยาหรือยัง”

“ยาอะไร” กานดาไม่เข้าใจคำว่ายาของเขา

“ก็ยาคุมฉุกเฉินไง” เขาขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ความรู้สึกร้อนทั่วทั้งใบหน้าและลำตัว เธอรู้สึกอายกับสิ่งที่เขาถาม เธอลืมเรื่องนี้ไปเลย

“ยัง” เธอตอบออกไปเบา ๆ น่าจะตีตัวเองนัก ลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ทั้งเรื่องป้องกัน ทั้งเรื่องยาคุม ท้องขึ้นมาจะเอาปัญญาอะไรไปเลี้ยงลูก แค่ลำพังตัวเองยังต้องกินให้น้อยเข้าไว้

          “ซื้อมาให้ คำแนะนำอยู่ในกล่อง”

“อือ” สิ่งนี้สินะที่เขาห่วง ห่วงว่าเธอจะท้อง ก็ยังดีที่ยังมีความรับผิดชอบ ถ้าจะรับผิดชอบกว่านี้ควรใส่ถุงไหม

“กลับก่อนนะ”

“อือ” เธอตอบไปเพียงแค่นั้น ชายหนุ่มยืนขึ้นแล้วเดินออกห้อง แต่จังหวะนั้นเขาก็หันกลับมาหาเธออีกครั้ง

 “ขอเบอร์หน่อยได้ไหม”

“เออ ...”เธอกำลังตกใจกับคำขอนั้น แต่ก่อนที่เธอจะคิดอะไรเตลิดเปิดเปิงเขาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“เผื่อจะโทรบอกเวลากินยาเม็ดที่สอง”

“โอเค...081... ..”

เธอบอกเบอร์โทรเขาไป ความร้อนพุ่งขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง คิดไปได้ไงว่าเขาอยากติดต่อเธอ จากนั้นเขาก็บอกให้เธอเมมเบอร์มือถือเขาไว้ด้วยเผื่อถ้ามีผลข้างเคียงของยา เขาบอกให้โทรหาเขาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ

“กลับก่อนนะ”

“อืม ...” เธอตอบเขาแค่นั้นเพราะเธอคิดว่าพวกเขาทั้งสองคน คงไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันอีก มันคือความผิดพลาด ไม่ใช่ความตั้งใจ ในเมื่อแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ก็ต้องยอมรับและอยู่กับมันให้ได้ ก็แค่คนที่เคยเอากันจะคิดอะไรให้มาก กานดาบอกกับตัวเอง

วันนี้ของเธอหมดไปกับการวุ่นวายทำโน่นทำนี่ เอาเสื้อผ้ามาซัก ผ้าปูที่นอนที่ซักไว้ก่อนไปทำงานเมื่อแห้งแล้วก็ไม่หลงเหลือคราบเลือดคราบอะไรต่ออะไรอีก คงไว้แค่ความทรงจำ นับจากวันนี้ก็คงไม่รู้สึกอะไรแล้ว ความง่วงเข้าเล่นงานเธออีกครั้ง เธอหลับไปตอนนอนดูซีรีส์ดัง ตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะเสียงโทรศัพท์ กานดาไม่ได้มองที่หน้าจอแต่แนบหูกับโทรศัพท์มือถือด้วยความเคยชิน 

“ค่ะ” เธอตอบรับเสียงอ่อนเพราะยังไม่หายจากการง่วงซึม

“กินเม็ดที่สองได้แล้ว”

“หือ ... อือ” เสียงตอบรับของเธอตอบทั้งที่ยังง่วงอยู่ แต่ก็ยังจำเสียงจากปลายสายได้ 

“นี่คงกลัวฉันท้องมาก ๆ เลยสินะ” บ่นออกมาไม่จริงจัง แต่ก็ดีไม่ใช่เหรอ อย่างน้อยเขาก็ไปซื้อยามาให้ในเมื่อมันเป็นเรื่องผิดพลาด อย่างน้อยเขาก็แสดงความรับผิดชอบที่ควรจะเป็น

และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกัน ถึงจะอยู่ห้องไม่ไกลกัน แต่โอกาสที่จะบังเอิญเจอกันนั้นยากมาก เพราะตอนนี้ก็เป็นช่วงปิดเทอมด้วย ทั้งคู่ไม่ต้องไปเรียนโอกาสที่จะออกจากห้องตรงกันนั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย

แต่แปลกที่เธอกลับเจอเขาบ่อยครั้งขึ้นที่ร้านกาแฟ และตอนนี้เหมือนเขาจะเป็นลูกค้าประจำของร้านไปเสียแล้ว คงเพราะร้านอยู่ข้างล่างคอนโดทำให้เขาแวะมาได้บ่อย ๆ ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะลูกค้าส่วนมากก็เป็นคนที่พักในคอนโดนี้ทั้งนั้น