Masukพฤกษาเหรอ ฉันมองหน้าเขา ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวและยังเจ็บตรงนั้นไม่หาย แม้แต่ตอนตื่นนอนเขายังหล่อเลย “ยัยแก้วหน้าม้าตื่น ๆ เธอเข้ามาในห้องฉันได้ไง” หน้าตาหล่อจริงแต่ปากหมา นี่แหละเสน่ห์ของเขา “นายท่อนไม้แหกตาดูด้วยนี่มันห้องฉัน” โมโห คนนะมาเรียกแก้วหน้าม้าได้ไง อายุแบบนี้ยังรู้อีกเหรอแก้วหน้าม้าคืออะไร จะว่าอะไรสักอย่างก็ว่าที่ทันสมัยหน่อยก็ไม่ได้ “เอ้ย” เขาร้องลั่นเพราะไม่ใช่แค่เขานอนอยู่บนเตียงของฉัน แต่ตัวเขายังทับอยู่บนร่างของฉันอีก เสื้อผ้าสักชิ้นก็ไม่มีติดกายทั้งคู่ รอยเลือดบนตัวตนของเขาและดอกไม้ของฉัน แล้วนัวกันอีท่าไหนเนี่ย ฉันก็ดันเผลอใจไปกับเขา เช้ามานี่ตอนตื่นเขาก็คงมานัวฉันอีก สภาพแบบนี้ทั้งคู่คงไม่ต้องบอกว่าอะไรเป็นอะไร คนหน้าซีดไม่เหลือมาดหนุ่มหล่อเดือนมหาวิทยาลัยก็คราวนี้แหละ “แม่งมันเกิดอะไรขึ้นวะ” ถ้าเขาบ่นขนาดนี้ก็คงจำอะไรไม่ได้ ช่างมันเถอะแก้ว ฉันได้แต่บอกกับตัวเอง แกได้งาบเดือนมหาวิทยาลัยนะ ครั้งแรกกับเดือนที่แกหลงรักมาตั้งสามปีนะ มันก็ไม่เลวใช่ไหมละ
Lihat lebih banyakสะโพก เผยให้เห็นข้างเอวที่เป็นส่วนเว้าลึกของบอดี้สูทที่หายเข้าไปในกางเกงยีนชุดนี้ทำให้หัวใจผมสูบฉีดอย่างไม่ต้องสงสัย เลือดลมหนุ่มใหญ่วัยจะสี่สิบกำลังจะขาดใจเพราะหวงเมีย“ไม้ว่าวันนี้เราไม่ต้องไปดีไหม นอนฟังเพลงที่บ้านก็ได้เมาก็จะได้หลับ” ผมเริ่มไม่อยากพาเมียไปเลย ไม่อยากให้คนมอง แต่ถ้าจะให้เธอไปเปลี่ยนชุดใหม่มันก็ดูขี้หวงเกินไป หรือผมควรจะทำอย่างไรดี แกล้งป่วยจะได้ผลไหมนะ“ ไม่ได้วันนี้แก้วนัดวี อิงดาวไว้” สองสาวเพื่อนซี้ของเมียผมตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย“อืม แต่ถ้าพ่อไม่อยากไปด้วยแม่ไปคนเดียวก็ได้นะ“ไม่เอาไปด้วย” เรื่องอะไรผมจะปล่อยเมียไปคนเดียว แล้วยิ่งเมียแต่งตัวแบบนี้บอกได้คำเดียวว่าผมไม่มีทางปล่อยไปแน่นอน“งั้นก็ไปค่ะ”“ผ้าคลุมไหม ในนั้นหนาวนะ” ผมแสร้งเป็นหวังดีแต่เพราะหวงนั่นแหละ“ก็ได้ค่ะ” เธอยิ้มให้ผมกอดแขนอย่างออดอ้อน ไม่ชอบเลยที่เธออ้อนแบบนี้เพราะผมจากปกติที่หลงเมียอยู่แล้วกลับหลงหนักกว่าเดิม@เดอะไนต์กู๊ด (The Nightgood)[1] ผมชอบไนต์คลับแห่งนี้มาก ไม่คิดว่าเพื่อนเมียจะชอบเหมือนกัน ผมโทรหาไอ้ฟ้า กับ ไอ้เลให้แวะมาเที่ยวด้วยกัน อย่างที่รู้ ๆ กันพวกเรามันพวกชมรมพ่อบ้
ผมชอบนะเวลาได้แกล้งเมียรัก ความรู้สึกเวลาเธอโมโห เธอแหวใส่ผมมันทำให้ผมอบอุ่นใจทุกครั้ง รู้สึกเหมือนได้อยู่กับแม่ เธอมีความเป็นแม่สูงมาก พวกเราเลี้ยงลูกสามคนมาด้วยกัน ยากลำบากเหนื่อยแต่ก็ช่วยกันมาถึงทุกวันนี้ มันดีมากเลย แค่คิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาและคิดถึงช่วงเวลาในอนาคตผมก็ยิ้มกับความคิดแล้ว“พ่อขาวันนี้มีผู้ชายมาขอหอมแก้มต้นหลิวด้วย” เสียงเล็กบอกเล่าเรื่องราวของวันนี้ทำให้ผมหน้าตาขึงขังขึ้นมาทันที ใครกันที่มันกล้ามาขอหอมแก้มลูกสาวของผมกัน“แล้วต้นหลิวบอกเขาว่าไงครับ” ผมถามกลับอย่างใจเย็น เมียรักถึงกลับบีบต้นแขนผมอย่างให้กำลังใจไม่ให้โมโหมากจนเกินไป“ต้นหลิวบอกจะมาถามพ่อก่อนค่ะ” ลูกสาวผู้ฉลาดที่สุดของผม“ไม่ได้/ไม่ได้” เสียงลูกชายที่หวงน้องสาวไม่ต่างจากพ่อดังมาจากเบาะหลัง ผืนป่ากับใบไผ่รีบบอกน้องสาวทันที“ลูกได้ยินหรือยังคะ” ผมถามลูกสาวคนเล็ก“ค่ะ” หน้าเศร้าของลูกสาวทำให้ผมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้“ทำไมครับ หนูอยากให้เพื่อนคนนั้นหอมแก้มเหรอครับ”“คือ ต้นหลิวไปหอมแก้มมิกก่อน มิกเลยจะขอหอมบ้าง แต่ต้นหลิวบอกว่าจะมาถามพ่อก่อน” ลูกสาวผมหน้าเสียยิ่งกว่าเดิม ปากน้อยกำลังคว่ำลงอย่างเอาแต่ใ
“อยากมากเมียจ๋า” เขาจัดการเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งบอกฉันให้จัดการเสื้อผ้าของฉัน หลายวันแล้วที่เราไม่ได้มีกิจกรรมตื่นเต้นแบบนี้เขากระโดดขึ้นเตียงเข้ามาโรมรันจนฉันแทบหายใจไม่ออก จูบเร่าร้อนทำเอาฉันแทบหายใจไม่ออก ฉันทุบอกเขาแรง ๆ ให้รู้ว่าตอนนี้เมียเขากำลังจะขาดอากาศหายใจ“อื้อ” ฉันสูดอากาศหายใจเมื่อเขาปล่อยปากให้สูดอากาศเข้าเต็มที่ เขาเปลี่ยนเป้าหมายไปกินกลางลำตัวฉันแล้ว นั่นยิ่งทำให้ฉันหายใจติดขัดไม่ต่างจากเดิม ไม้เล่นฉันไม่หยุดเลย ทุกการกระทำของเขากำลังจะฆ่าฉันด้วยความสุขจนล้นความร้อนชื้นลากเลียตรงดอกไม้งามจนฉันต้องจิกทึ้ง นอนหอบหายใจให้เขาได้กระทำตามใจ ไม่ไหวแล้วฉันแทบจะตาย เขาหอบฉันขึ้นไปบนยอดเขาก่อนจะปล่อยให้ร่วงลงมาลอยคว้างบนอากาศ ความไหวหวามแตกกระจายไหลรดจนเกิดความฉ่ำชื้น“ไม้ อื้อ” เสียงครางของฉันคือสิ่งที่เขาพอใจ ทุกครั้งเขาต้องเป็นแบบนี้ ปรนเปรอฉันจนหนำใจ ครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าไม่ทำหมันรับรองว่ามีน้องให้เจ้าสามแสบเพิ่มแน่ แต่เพราะไม้ทำหมันแล้ว ยิ่งทำหมันแล้วยิ่งหื่นขึ้นเยอะ ความถี่ของเขามากขึ้น ใช้เวลาแต่ละครั้งแม้นไม่นานในบางครั้งเพราะต้องทำเวลา แต่ระดับความถี่ไ
ฉันยิ้มให้กับคุณพ่อลูกสาม เช้ามาความวุ่นวายของคุณพ่อคือจัดการลูกแต่ละคนพาไปโรงเรียน สิ่งที่น่ารักสุดสำหรับผู้ชายคนนี้คือความรักที่มากมายเหลือเกินฉันไม่เคยคิดว่าเขาจะน่ารักได้ขนาดนี้ ยิ่งอยู่ด้วยกันฉันยิ่งหลงรักเขาเพิ่มขึ้นทุกวัน“เป็นอะไรยิ้มไม่หุบ” ไม้ถามฉันในตอนที่นั่งยิ้มมองเขากลับมาจากส่งลูก พ่อคนอื่นอาจวุ่นวายกับการทำงานนอกบ้านแล้วทิ้งเรื่องเลี้ยงลูกให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้าน แต่ไม่ใช่สำหรับเขา“ยิ้มเพราะพ่อบ้านน่ารัก”“พ่อก็น่ารักแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว” พ่อ...คำเปลี่ยนเรียกตัวเองตั้งแต่เราสองคนเริ่มมีลูก ตอนนี้ลูกคนที่สามของเราได้สามขวบแล้ว เร็วมากไม่คิดว่าชีวิตที่มีความสุขจะผ่านไปเร็วขนาดนี้“น่ารักอะไรตอนคบกันแรก ๆ ให้เป็นแค่เพื่อนนอนเอง” ฉันกระเซ้า คนที่ให้เป็นแค่เพื่อนนอนในตอนแรกทำหน้าระเรื่อ“จีบใครไม่เป็นคิดว่าอยู่ด้วยกันเรื่อย ๆ เดี๋ยวแม่คงเข้าใจว่าพ่อรักแม่ รักแม่ที่สุด” แม่...คำที่เขาเรียกฉันในตอนนี้ อบอุ่นหัวใจและบ่งบอกถึงการเป็นครอบครัว“เว่อร์”“จริง ๆ พ่อรักแม่จริงนะ ไม้รักแก้วมาก บอกตั้งหลายหนไม่เชื่ออีก” เขาหอมแก้มซ้ายขวา ละลายหมดแล้วฉันเนี่ย ไม่ใช่ไม่เชื่อว