ตอนที่ 147

ยิ่งคิดน้ำตาของใบบัวก็ยิ่งรินไหล... ที่แท้พ่อเลี้ยงก้องภพก็ไม่ได้รัก... ไม่ได้ห่วงใยเธอเลยสักนิด สาเหตุที่เขาต้องอุปการะดูแลเธอกับแม่มาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะ ‘คำมั่นสัญญา’ ที่รับปากกับพี่ชายเอาไว้ก่อนตาย

“ฮือๆ... อาก้องใจร้ายเหลือเกิน บัวเกลียดอาก้อง เกลียดๆ ๆ ๆ... ”

อีกสัปดาห์ต่อมา

“หมู่นี้มึงแวะมาที่นี่บ่อยนะโว้ยไอ้นนท์”

พ่อเลี้ยงก้องภพแซวน้องชายด้วยน้ำเสียงสนิทสนม ทันทีที่เจอหน้ากันในตอนเย็นของวันหนึ่ง เพราะว่าระยะหลังๆ มานี้ธนนท์แวะมาที่ฟาร์มของเขาบ่อยจนน่าสงสัย และทุกครั้งที่มาธนนท์ก็ค้างคืน บางครั้งก็ค้างหลายคืน

“น้องชายคิดถึงพี่ชายก็เลยแวะมาหาบ่อยๆ... ไม่ดีหรือเฮีย”

ธนนท์ทำเสียงประจบประแจงพี่ชายต่างมารดา

“มึงไม่ได้มาเพราะคิดถึงกู... อย่าคิดนะว่ากูไม่รู้ว่าทำไมมึงมาบ่อยๆ”

“โห... เฮียรู้ทันทุกที”

ธนนท์ทำหน้าเขินๆ

“ไม่รู้ก็ไม่ใช่พี่มึงสิวะ”

“ผมชอบคุณนวลเข้าแล้วสิเฮีย ชอบมากเสียด้วย”

“นั่นปะไร... ไวไฟอย่างมึงกูเดาผิดซะที่ไหน แบบนี้แสดงว่าหลงลีลากระดังงาลนไฟเข้าแล้วสิมึง”

“ก็ผมไวไฟติดเฮียนั่นแหละ... ต้นตระกูลหื่น”

ธนนท์โบ้ยให้พี่ชาย

“เฮ้ย... ถ้าต้นตระกูลก็คงต้องพ่อ แต่อันที่จริงคงเป็