تسجيل الدخولแก่นของนิยายเรื่องนี้คือ “รักต่างวัย” เน้นความรักของคู่รักที่มีวัยแตกต่างกันมาก ทว่าโชคชะตาก็เล่นตลกเหลือเกิน ที่ลิขิตให้สองชีวิตต่างวัยต้องมาพานพบประสพสวาท ดำเนินเรื่องราวของคู่รักต่างวัยสุดฟิน โคแก่ชอบกินหญ้าอ่อน... และหญ้าอ่อนก็ร้อนรักสุดๆ
عرض المزيد“อุ๊… อุ๊ย... คุณลุง”หญิงสาวตกใจ ความเป็นชายของเรวัฒน์พองขยายจนรู้สึกได้ หล่อนขยับก้น ก้มลงมองสิ่งที่ตัวเองกำลังนั่งทับแล้วยกมือขึ้นปิดปาก ตอนนี้รู้แล้วอะไรบางอย่างที่มีลักษณะเป็นดุ้นแข็ง เสียดสีอยู่ระหว่างกลีบก้นของหล่อนนั้นคืออะไร?“เอ่อ… ลุง… ”เรวัฒน์อึกอัก นึกตำหนิตัวเองที่ไม่อาจเก็บอาการ ปล่อยให้อารมณ์เพศพลุ่งพล่านจนโชว์หลักฐานให้เห็น“คือ… ”จะแก้ตัวยังไงดี เขาพยายามพยายามตั้งสติ ข่มอารมณ์ความรู้สึกแบบที่ผู้ชายมีต่อผู้หญิง หากไม่ง่ายเลยสักนิดที่จะห้ามตัวเองไม่ให้มีความรู้สึกกับสาวน้อยคนนี้ ด้วยเขาก็ผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่อิฐใช่หิน เรวัฒน์รู้ดีกว่าใครว่าตัวเองยังมีความต้องการทางเพศอยู่เต็มเปี่ยม และนับวันยิ่งมากขึ้นคนหื่น… ยังไงก็หื่นอยู่วันยังค่ำ เรวัฒน์เป็นผู้ชายที่มีความต้องการทางเพศสูงมาแต่ไหนแต่ไร แม้เขาจะเพลาความเจ้าชู้ลงมากเมื่ออายุมากขึ้น แต่การได้มาเจอกับสาวน้อยแสนสวยคนนี้ก็เหมือนกับการที่เอาน้ำมันมาวางใกล้ไฟ หล่อนทำให้ความต้องการของเขาคุกรุ่นขึ้นมารุนแรงเรวัฒน์เห็นผู้หญิงมาก็มาก แต่ก็ไม่เคยมีความรู้สึกทางเพศรุนแรงกับใครเหมือนอย่างที่เกิดขึ้นกับลูกสาวเพื่อนคนนี้“ลุงขอโ
หญิงสาวรีบออกความเห็น“เอางั้นนะ… ”น่าแปลกที่คำพูดของหล่อนทำให้เรวัฒน์รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างประหลาด เมื่อนึกถึงตอนที่เขากับหล่อนจะต้องลงแหวกว่ายเล่นน้ำตกกันสองต่อสอง“ค่ะ… ไปเลยนะคะ”หญิงสาวตอบอย่างไม่ลังเลในเวลาต่อมา “งั้นไปเลยนะครับ... ชักช้าเดี๋ยวมืด”เรวัฒน์กล่าว ดวงตะวันสีแดงกลมโตกำลังคล้อยต่ำลงทุกขณะร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมานั่งในตำแหน่งคนขับของรถกอล์ฟคันเล็ก ที่ต้องเลือกใช้รถกอล์ฟก็เพราะว่าสะดวกที่จะวิ่งเข้าไปตามเส้นทางที่เป็นถนนดินสายเล็กๆ รถใหญ่ไม่สามารถเข้าไปถึงจุดที่สวยที่สุดของน้ำตก“เกาะแขนลุงนะคะ… ”หนุ่มใหญ่ยื่นแขนข้างหนึ่งออกมาให้หญิงสาวอายุรุ่นราวคราวลูกเกาะ ปุยฝ้ายชอบที่เรวัฒน์ใช้คำว่า ‘นะคะ’ เพราะว่ามันให้ความรู้สึกอบอุ่น ดูเป็นผู้ใหญ่ใจดี“ค่ะ... ”สายน้อยยิ้มในหน้า รีบเกาะแขนกำยำไม่รู้สิ… ปุยฝ้ายรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด ในตอนที่ได้สัมผัสท่อนแขนซึ่งเต็มไปด้วยเส้นขนสีดำของเรวัฒน์ มีเส้นเลือดผุดนูนอยู่ใต้ผิวหนัง ความหยาบกร้านของมือช่างสมกับวัยที่ผ่านการใช้ชีวิตในฟาร์มมาอย่างโชกโชน ผู้ชายแบบนี้แหละ ที่ปุยฝ้ายใฝ่ฝันว่าจะเจอสักวันในชีวิตจริง“เอ่อ... คุณลุงคะ…จะให้ฝ้าย
“ไอ้วัฒน์… กูฝากลูกสาวด้วยนะโว้ย… ” เรืองฤธิ์กล่าวพร้อมกับยกหลังมือขึ้นมองนาฬิกา ท่าทางรีบร้อน “อ้าว… นี่มึงจะไม่ค้างกับกูสักคืนหรือวะไอ้เหี้ย… มึงอย่าบอกนะว่าจะกลับเลย” “ใช่… พรุ่งนี้กูต้องบินแล้ว ขอโทษนะโว้ยที่อยู่ค้างคืนด้วยไม่ได้ อีกเดือนเจอกันตอนกูกลับมารับลูกสาว” เรืองฤทธิ์ทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายขายรถยนต์ญี่ปุ่นแบรนด์ดัง กำลังจะย้ายไปรับตำแหน่งผู้จัดการสาขาที่ประเทศเวียดนาม “เออ… เดินทางปลอดภัยนะเพื่อน… ” “กูฝากลูกสาวด้วยนะ” เรืองฤทธิ์กล่าว สาเหตุที่ต้องพาลูกสาวมาฝากไว้กับเพื่อนรักก็เพราะว่าหลังจากภรรยาหนีตามชายชู้ไปเมื่อเจ็ดปีก่อน เรืองฤทธิ์ก็กลายเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี๋ยวที่ต้องเลี้ยงลูกเองมาตลอด ตอนที่ภรรยาหนีไปปุยฝ้ายเพิ่งอายุได้สิบสองขวบ ถึงตอนนี้ก็สิบเก้าปีบริบูรณ์ “ไม่ต้องห่วง… กูจะดูแลให้อย่างดี” เรวัฒน์เอื้อมมือมาตบไหล่เพื่อนรัก นั่งคุยกันต่อมาอีกครู่สั้นๆ เรืองฤทธิ์ก็ขับรถออกไปจากฟาร์ม ในเวลาต่อมา หลังจากสาวใช้พาปุยฝ้ายเข้ามาชมห้องพักที่เรวัฒน์สั่งให้จัดเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า เมื่
“แล้วทำไมไม่แต่งงานใหม่วะ… จนป่านนี้แล้วมึงรอใครอยู่”เรืองฤทธิ์สงสัย เรวัฒน์เป็นผู้ชายเพียบพร้อมทุกอย่าง มีทั้งฐานะและรูปร่างหน้าตา น่าจะเป็นที่หมายปองของสาวน้อยสาวใหญ่ที่อยากได้ผัวเศรษฐี“นั่นสิ… ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากูรอใครอยู่?”เรวัฒน์กล่าวติดตลก หลังจากภรรยาตายจากไป เขาก็ไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่ ไม่ใช่ว่าหมดความต้องการ เพียงแต่ในใจมันรู้สึกว่ากำลังรอใครสักคน… ใครที่ยังไม่เจอ… และไม่รู้ว่าอยู่ไหน รู้แค่ความรู้สึกสั่งให้รอ “แล้วไหนลูกสาวมึง”เรวัฒน์ถามถึงคนที่เรืองฤทธิ์ฝากให้มาฝึกงานที่ฟาร์มโคนมของเขา“กำลังเดินตามมา… ”เรืองฤทธิ์กล่าวพลางหันมองมายังลูกสาวที่ยังเพลิดเพลินอยู่กับการเดินชมฟาร์ม ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นถ่ายภาพดอกไม้หลากสีสันท่ามกลางสนามหญ้าหน้าบ้าน ดูเหมือนว่าตอนนี้ทุกๆ อย่างรอบตัวของสาวน้อยล้วนน่าตื่นตาตื่นใจไปเสียหมด“ยัยหนู… มาเร็วๆ… ”เสียงเรียกของบิดา ทำให้ผู้เป็นลูกสาวเร่งฝีเท้าตามมาจนทัน“ยัยฝ้าย… นี่ลุงวัฒน์เพื่อนรักของพ่อ” เรืองฤทธิ์แนะนำเจ้าของฟาร์มรูปหล่อ สาวน้อยยกมือไหว้ ตะลึงมองในความหล่อเหลา“สวัสดีค่ะคุณลุง”ปุยฝ้ายกระพุ่มมือไหว้ สิ่งแรกที่เกิดขึ้นเ
เมธัสเล่าความจริงอย่างไม่คิดจะปิดบัง“แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นคนกรุงเทพฯ มาตั้งแต่กำเนิดใช่ไหม… ”กำนันหมีซักต่อ…“ใช่ครับ… แพรวอาศัยอยู่ที่บ้านย่านสุขุมวิทมาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต… ”เมธัสตอบ…กำนันหมีได้ยินก็นึกในใจว่าแถวสุขุมวิทก็ย่านคนรวยทั้งนั้น อยู่เมืองกรุงมาตลอดกลัวว่าจะปรับตัวกับชนบทบ้านนอกไม่ได้
“ถ้าหนูท้องลูกอีกคน… ลุงสันต์อยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชายคะ… ”ระรินน์ถามขณะที่ลำเอ็นของสามียังสอดใส่ไม่หลุดจากกายหล่อน ไชชอนถ่ายทอดความรู้สึกลึกล้ำที่รับรู้กันเพียงสองคนภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก“จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้จ้ะ… ลุงรักทั้งนั้น ลุงอยากให้หนูตั้งท้องเร็วๆ… ”สันต์กระซิบตอ
ลงกับแพรวว่าถ้าได้งานก็จะกลับเข้ากรุงเทพฯ และขอร้องให้แพรวอยู่ที่นี่ต่อไปด้วยเหตุผลบางอย่าง“อะไรนะ เอ่อ… หนูแพรวจะอยู่ที่นี่… ยังไงกันพ่อไม่เข้าใจ คนเป็นผัวเป็นเมียกันก็น่าจะกลับไปชีวิตอยู่ด้วยกัน แยกกันอยู่มันแปลกๆ นะ… ”กำนันกล่าวออกมาอย่างคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน แม้น้ำเสียงเป็นห่วง แต่ทว่าลึกๆ ใน
“หนูก็คิดถึงแม่ค่ะ… ”ระรินน์ดีใจ ขยับออกมาเพื่อที่จะมองผู้เป็นแม่ให้ชัดๆ เต็มตา“แม่สวยขึ้นนะคะ… ”ระรินน์ชม…ดีใจที่เห็นสีหน้าของมารดามีความสุข แม้ในวัยสี่สิบห้าปีแต่เรโกะยังดูสวยสะดุดตาอย่างเหลือเชื่อ ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีออร่าดูราวกับผู้หญิงอาสุสามสิบ เป็นเพราะว่าหล่อนดูแลตัวเองอย่างดี“หนูก็สวยข






المراجعات