เพื่อนรักร้ายนายวิศวะ EP.8 ค่าเสียเวลา 2/2

ด้านเนเน่พึ่งจะเก้าโมงเศษๆ แต่วันนี้ฉันกับวิ่งแข่งกับอากาศร้อนๆ ของประเทศไทยเหงื่อไหลท่วมตัว แต่โชคดีหน่อยอาจารย์กำลังขานชื่อ ยังไม่ถึงชื่อฉัน

“เฮ้ย...จะเปงลม รอดไปอีก 1 วัน” ร่างบางเอ่ยขณะที่นั่งเก้าอี้ข้างใบเตย และใบตองเพื่อนสนิทของฉัน ลืมบอกไปเพื่อนในคลาสเรียนฉันมีแฝด 2 คู่ยัยเตย ยัยตอง แล้วก็สองแฝดนรก โรม ราม ที่นั่งถัดจากฉัน

“สายอีกแล้ว มัวตีฉิงอะดิ” นั่งได้ไม่ทันจะหายเหนื่อย เพื่อนหน้าหล่อปากแซ่บก็เอ่ยแซวฉัน

“ราม นั้นใช้ปากพูดแล้วเหรอ...” ฉันว่าให้กับเพื่อนตัวดี ช่างพูดมาได้

“ก็เห็นเมื่อกี้ แกทั้งกอดทั้งหอมแฟนเธอ”

“นายเห็นงั้นเหรอ” แต่เห็นแล้วไง คนรักกันแสดงความรักกับแฟนผิดตรงไหน ที่นายนี้ยังทำเลย

“ไอ้มอสก็เห็น ใช่ปะ”

“ชิ...เห็นแล้วไง ก็ฉันรักแฟนฉันนี้น่า ที่นายยังตามเฝ้าดาวคณะนิเทศเลย นายนั้นก็ด้วย แล้วมาแซวแค่ฉันนี้นะ คนเขาแสดงความรักกัน อิจ...ฉันเหรอ”

“ใครอิจ...แก ไอ้เน่ ระดับรามคนนี้ไม่มีอิจโว้ย เพื่อนรัก” รามเอ่ย แต่ขณะที่รามจะก่อสงครามเล็กๆ กันนั้น อาจารย์ขารชื่อฉันพอดิบพอดี ทำให้เช้านี้เราจึงสงบศึกกันก่อน

3 วันต่อมา

ด้านเนเน่และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันมาเรียน ซึ่งเป็นช่วงใกล้สอบ เทอมหน้าฉันก็จะเป็นพี่ปี 4 เต็มตัวแล้ว ทว่าขณะที่เลิกคลาสแล้วนั้น ร่างบางเหลือบมองนาฬิกา อีกไม่กี่นาทีก็จะ 6 โมงเย็น ฉันนัดมิ้งค์แฟนสุดเท่ห์ของฉันไว้ แต่นี้ก็ไม่เห็นว่ามิ้งค์จะมาสักที ร่างบางที่นั่งรอแฟนที่ข้างถึงคณะถาปัตย์ซึ่งเป็นคณะที่แฟนฉันเรียนอยู่นั่น

“อีก 10 นาทีไม่มาฉันไม่รอแล้วนะ” คนตัวเล็กพึมพำขณะที่นั่งเล่นเกมส์ในสมาร์ทโฟนที่รอแฟน 10 นาทีผ่านไปแต่นั้นก็ไม่มีท่าทีว่ามิ้งค์นั้นจะมาสักที เมื่อเป็นเช่นนั้นฉันจึงเลือกที่จะกลับคอนโด เนเน่ร่างบางเดินลัดเลาะมาจนกระทั้งถึงตึกคณะ ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางอันคุ้นตาที่ยืนกอดจูบนัวเนียกับสาวสวยซึ่งเธอคนนั้นฉันรู้จักดี

ภาพตรงหน้าที่เห็น ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองร่างบางถึงกับยกมือขึ้นมาถอดแว่นขยี้ตารัวๆ กระเป๋าหนังสีน้ำตาลที่สายคาดเอวมีพวงกุญแจสีฟ้าของตุ๊กตาตัวนั้น ฉันจำมันได้ดี ฉันเป็นคนซื้อให้มิ้งค์เมื่อ 3 วันก่อน แต่ที่เขากอดจูบกับยัยมาเวลดาวนิเทศปี 1 แบบนี้มันคืออะไร

ทำไมฉันต้องมาเห็นอะไรบาดตาบาดใจนี้ด้วย ใช่ว่าฉันจะทนได้หรอกนะ เนเน่ที่เห็นเช่นนั้น ร่างบางไม่รอช้าคนตัวเล็กสาวเท้าเข้าหาแฟนสาวของเธอทันที

“มิ้งค์ ทำไรกันนะ” เสียงอันคุ้นหูที่เอ่ยมานั้น ทำให้มิ้งค์ที่นัวเนียกับสาวสวยรุ่นน้องต่างคณะผละออกจากกัน

“กอดกันนะสิ ไม่น่าถาม” คนที่ตอบไม่ใช่แฟนฉัน แต่กับเป็นรุ่นน้องปากแดงที่หันมายิ้มเย้ยหยันให้กับฉัน

“เน่มาก็ดีแล้วเราขอคุยด้วยหน่อย” มิ้งค์ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องเคลียร์กับเนเน่ มิ้งค์เดินจับมือเนเน่เดินออกมาที่หลังตึกคณะวิศวะ

“ปล่อยนะมิ้งค์” เนเน่ที่รู้สึกไม่พอใจแฟนสาวเป็นอย่างมากที่นอกใจตน เน่เน่สะบัดมือออกจากมิ้งค์ด้วยความแรง

“มิ้งค์รู้ว่ามิ้งค์ทำผิดต่อเน่”

“หมายความว่าไง” เนเน่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นไหว ทั้งที่ลึกๆ ฉันรู้อยู่แล้ว

“เราเลิกกันเถอะ” เสียงที่แว่วเข้ามาในหูของฉัน ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ

“ละ...เลิกกัน เหรอ มิ้งค์”

“...ที่ผ่านมาเราขอโทษ คนที่มิ้งค์รักและมีความสุขด้วยคือน้องมาเวล” มิ้งค์เอ่ยมาเช่นนั้น ทำเอาคนฟังถึงกับน้ำตาคลอเบ้า

“ที่มิ้งค์ให้เน่รอ 3 ชั่วโมง เพื่อบอกเลิกเน่ใช่ไหม มิ้งค์”

“เรา...ขอโทษเนเน่”

!! เพี้ยะ...!! เนเน่ที่ทนฟังคำพูดที่เห็นแก่ตัวไม่ไหว ตบเข้าใบหน้าของมิ้งค์ด้วยความแรง

“ค่าเสียเวลา” เอ่ยจบมิ้งค์เดินเบี่ยงตัวออกไปโดยไม่คิดจะมองหน้าอดีตแฟนของเธอ สายตาที่มิ้งค์มองฉันนั้นเขาหมดรักฉันไปแล้ว เนเน่ถึงกับทรุดตัวนั่งม้านั่งราวกับคนหมดแรง ใบหน้าสวยรู้สึกร้อนพราวขึ้นมาที่บริเวรขอบตา ทว่าขณะที่จะฟุบหน้าร้องไห้นั้น

“ไม่สวย ก็อย่างงี้แหละ” เสียงแทรกขึ้นมานั้น ร่างบางที่กำลังจะร้องไห้ ฉันหันมองไปตามเสียง สายตาสะดุดเข้ากับรางสูงในชุดกางเกงยีนส์ขาเดฟสีซีดเสื้อซ็อปวิศวะสีแดงที่ใบหน้าอันหล่อเหลายื่นพ้นควันบุหรี่ไฟฟ้า ขณะที่สายตาจับจ้องมาที่ฉัน

“นายว่าฉันเหรอ” ถึงจะอยู่ในอารมณ์เสียใจ ทว่ามาเจอคนปากเสียแบบนี้ ก็อารมณ์ขึ้นอยู่นะ จากที่จะร้องไห้ ฉันกับไม่กล้าร้องไห้ซะงั้น สายตาดวงเล็ก มองไปรอบๆ ในเวลาเกือบๆ 1 ทุ่มแต่กับไม่มีใคร ที่นี่มีแค่เธอและผู้ชายปากเสียคนนี้ที่ยืนอัดบุหรี่เข้าไปทำร้ายปอด

“ใครละที่ถูกแฟนบอกเลิก อกหัก” วาคิมเน้นเอ่ยคำว่าอกหัก ต่อหน้าต่อตาเธอ จากที่จะร้องไห้ ร่างบางกับเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธจัด เนเน่ฉันที่คิดจะนั่งร้องไห้คนเดียวและกับมาเจอคนกวนประสาทอย่างวาคิม ร่างบางลุกออกจากม้านั่งหวังจะเดินหนีคนก่อกวน

!! พรึบ !! มือหนากับจับเข้าที่เรียวแขนเล็กของเธอ