เพื่อนรักร้ายนายวิศวะ EP.6 อ่อยสาว 2/2

“นายบ้าป่าว ใครจะกัดปากนายกัน ไม่มี้...” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงสูงพร้อมกับหลบสายตาเขาที่เอาแต่จ้องเธอ

“ไม่สน...” เขาถาม นับว่าเนเน่เป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาถอดผ้า อ่อย ยัยนี้สุดๆ แล้ว ปกติเคย ถอดผ้าอ่อยสาวแบบนี้ไหม ก็ไม่ ขาวจวั๊ะขนาด 56 ยังกล้าเมิน ต้องไซส์ไหนวะ ถึงจะยอม ชอบไซส์เล็กนิหว่า ต้องเป็นผู้หญิงประเภทไหนถึงการเมินผม

“อืม”

“เจ็บมากไหม” เขาถาม

“อะไร”

“ปากเธอที่โดนฉันกัด เจ็บมากป่าว”

“ไม่เจ็บแล้ว”

“จะไม่เปลี่ยนใจกัดหน่อยเหรอ ไม่ชอบปาก ไอ้แข็งๆ ใต้บล็อกเซอร์ก็พร้อมให้กัดเล่นนะ”

“บ้า...ฉันไม่พูดกับนายแล้ว พวกบ้า ผู้ชายแก๊งค์นี้นิสัยเหมือนกันหมด” เนเน่เธอคงหมายถึงไอ้ 4 ตัว 100บาทเพื่อนแฮงเฮ้าท์ของผมสินะ

“ฉันจะฟ้องไอ้มอส ไอ้ราม เธอว่าพวกมัน”

“ฉันไม่ได้เอ่ยชื่อใคร...” เนเน่ถลึงตาใส่เขา

“ช่วยหน่อย ชุดฉันมันเปียกออกจากห้องนี้ไม่ได้” เขาเอ่ยพร้อมกับยื่นชุดที่เขาใส่ตัวเมื่อคืนให้เธอ

“ฝากอบให้ด้วย ถ้าใส่กลับแบบนี้กลัวไม่สบาย”

“นายจะกลัวป่วยไปทำไม นอนแช่น้ำทั้งคืน ไม่เห็นว่านายจะป่วย”

“รู้ได้ไงว่าฉัน นอนแช่น้ำทั้งคืน ฉันทรมานขนาดนี้ เป็นเพื่อนร่วมสถาบันแบบไหน จะตายก็ยังไม่ช่วย” คนฟังตาขวาง

“ฉันก็ช่วยแล้วไง ใครลากนายไปนอนแช่น้ำ ขนาดนี้แล้วไม่สำนึกบุญคุณอีก”

“ฉันจะสำนึกบุญคุณเธอมากกว่านี้ ถ้าเธอช่วยให้ฉันได้เสียบ ว่างไหม จะช่วยตอนนี้ก็ยังไม่สายน่ะ สนปะ” ร่างสูงไม่เพียงแต่พูด แต่เขากับโน้มใบหน้าเข้าไปจะจูบแต่กับถูกมือของเนเน่ปิดปากห้ามเอาไว้

“ไม่ มีทางเด็ดขาด” ทว่าขณะที่เนเน่จะสาวเท้าหนีวาคิมนั้น

“ชุดฉันมันเปียก อบแห้งให้ด้วยถ้าเธอตุกติก รับรองเรื่องของเราถึงหูไอ้รามแน่” วาคิมที่เอ่ยมาเช่นนั้น เนเน่ได้แต่ส่ายหน้าอย่างไม่ยอม ไม่เด็ดขาด รามรู้โลกรู้ ร่างบางก้มหน้ายอมเก็บชุดของวาคิมที่ตกอยู่บนพื้นและหอบออกจากห้องด้วยท่าทีหน้าหงิกหน้าง้อไม่เต็มใจที่จะทำ วาคิมเหลือบมองร่างบางเดินไปจนกระทั้งลับตา ร่างสูงกระตุกยิ้มร้าย

“ปากนั้นน่าดูดชิบหาย” ผู้ชายอย่างเขาไม่เคยแก้ผ้าค่อยใคร กับมาถอดผ้าอ่อยยัยเนเน่ยัยผู้หญิงปากร้ายที่เคยมีเรื่องกับเขา

ย้อนไปเหตุการณ์เมื่อตอนปี 2 เขายังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ วันนี้เธอวิ่งตัดหน้ารถเขา ถ้าเบรกไม่ทันยัยนี้คงกลายเป็นวิญญาณไปแล้ว แต่นั้นใช่ว่าเธอจะกลัวตายร่างบางที่ล้มก้นกระแทกบนพื้นถนนในมหาลัย

พอลุกขึ้นมาได้เท่านั้นแหละ ด่ากราดเขา ชี้หน้าด่าผม รู้กันทั่วทั้งคณะ เขายังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี

“นี้มันถนนมหาลัย ไม่ใช่สนามแข่งรถ ตาไม่มี ไม่มองทาง หรือมองแต่ใต้กระโปรงผู้หญิง” ร่างบางมือเท้าสะเอวยืนด่าเขาที่หน้าตึกคณะวิศวะ

“เธอ ยัยบ้า กล้าดียังไงมาด่าฉันฉอดๆ แบบนี้” วาคิมที่จอดรถฮาเล่ได้ ถึงกับสาวเท้าลงจากรถวันนี้เขาพร้อมบวกกับยับผู้หญิงปากดีคนนี้

“ถึงเป็นผู้หญิงแต่ปากแจ๋วๆ แบบนี้ ผู้ชายอย่างผมก็พร้อมบวกละว่ะ” มีอย่างที่ไหนมายืนชี้หน้าของผม เสียลุคหล่อเท่ห์หมด ทว่าขณะที่วาคิมก้าวขาลงจากรถที่มีนักศึกษามุ่งดูนั้น

“ไอ้วาคิม ไอ้เน่มีอะไรหรือป่าววะ” ราม และมอสที่เดินเข้ามานั้น

“นายตาบอดนี้ ขับรถเฉียวฉัน”

“ฉันไม่ได้ตาบอด”

“เออ เพื่อนกันทั้งนั้นมีไรค่อยๆ เคลียร์กันดิว่ะ”

“เพื่อนเหรอ” เนเน่และวาคิมทั้งสองมองหน้ากันอย่างเอาเรื่องสุดๆ

“ฝันไปเถอะ/ฝันไปเถอะ...” เสียงเขาและเนเน่เอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพียงกัน

นั้นแหละคับ และวันนั้นผมก็เสียค่าทำขวัญ ที่แขนยัยนี้ถลอก ผมยอมจ่ายค่าทำขวัญไปห้าพัน เรื่องถึงยอมจบ และหลังจากนั้นผมและเธอก็เจอกันที่คณะบริหาร ตามโรงอาหารบ้าง ผมและเนเน่เราไม่ค่อยลงรอยกันก็เป็นอย่างที่เห็นนี้แหละ

“แต่เมื่อคืน ใครจะคิด ว่าผมจะได้จูบยัยผู้หญิงปากดี ที่เคยมีเรื่องกับตน” ทั้งจูบทั้งเลีย ถึงจะติดที่นิสัยแย่ไปหน่อย แต่ลองแล้วสัมผัสส่วนนั้นแล้วทั้งจูบทั้งดูด เห็นสายแข็งแบบนี้ ก็ทำผมใจสั่นเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ไม่ธรรมดานิหว่า

“ถึงจะไม่ลงรอยกัน แต่ถ้าลงร่องเสียวๆ ของเธอได้ก็ไม่ติดนะคับ” วาคิมได้แต่คิด