ตอนที่2 ขัดขวางความสุข

"ก็ไม่พลาดที่จะทำความรู้จักคนหล่อไง"

ไคโรเหลือบตามองเธอชัด ๆ เต็มตาเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาหา ต้องยอมรับอย่างจริงใจเลยว่า ผู้หญิงคนนี้หน้าตาดีระดับที่เรียกว่าถูกใจเขาเป็นอย่างมาก หุ่นก็ดี บุคลิกก็น่าค้นหา ดูท่าจะฉลาดและพูดจาเก่งเสียด้วย...

เสียดายแค่อย่างเดียวจริง ๆ ที่เขารู้สึกไม่ชอบใจเรื่องที่เธอสูบบุหรี่ และดูท่าทางจะสูบจัดมากด้วย ดูชำนาญซะขนาดนั้น แต่ถ้าจะแลกกับความสวยสะดุดตาขนาดนี้ และไม่ได้คิดจริงจัง เขาก็พอจะรับได้อยู่

แต่ทว่าความคิดของเขาก็หยุกชะงักลงไปทันที เมื่อได้ยินประโยคต่อมาที่หลุดออกมาจากปากสาวตรงหน้า ก็ทำเอาเลือดลมในกายเขาสูบฉีดอย่างหนัก

"งั้น... นายสนใจไปวันไนต์สแตนด์กันไหม"

กระแตถามออกมาตรง ๆ อย่างไม่อายปาก แววตาแฝงไปด้วยความยั่วยวนชัดเจน แล้วก็มองตาเขานิ่ง แบบรอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ตาแทบไม่กระพริบ

"หืม?"

ร่างสูงถึงกับอึ้งไปพักใหญ่ กว่าจะกลับมาตั้งสติและรวบรวมความคิดอะไรต่อได้ ใจแกร่งก็เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก...

ให้ตายเถอะ! ผู้หญิงสวยขนาดนี้ เป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนเขาไปมีความสุข มีหรือที่ผู้ชายอย่างเขาจะปฏิเสธได้ลง

เพราะเรื่องแค่นี้ ก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย ต่างคนก็วิน ๆ ทั้งคู่ อีกทั้งยังได้ตอกของดีอีกต่างหาก ไหน ๆ เธอก็อุตส่าห์เสนอตัวให้เขาแบบนี้แล้ว...

จังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากตอบรับออกไป เรียกได้ว่าริมฝีปากยังไม่ทันได้แยกออกจากกันด้วยซ้ำ เสียงฝีเท้าเล็กก็เดินเข้ามาใกล้

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือจะเรียกว่ามาญผจญดี...

"คะ ไคโร อึก อึก"

เสียงหวานร้องเรียกแผ่วเบา พร้อมกับร่างบางที่เดินโซเซขาแทบจะพันกัน ก็โถมตัวเข้ามาเกาะแขนแกร่งของเขาเต็มแรง

ซึ่งคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็น ขนมจีนนั่นเอง!

เธอทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดพิงแนบกับต้นแขนของเขาด้วยท่าทางสนิทสนม ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังแทบไม่รู้เรื่อง สลับกับเสียงไอเสียงสำลักอยู่หลายครั้ง ท่าทางดูน่ารำคาญไปเสียทุกอย่าง

"อุ้บบ อ้วก ไอ้ไคฉันอยากจะอ้วก พาฉันไปห้องน้ำหน่อยสิ อึก ไม่ไหวแล้ว"

ไคโรถึงกับทำหน้าเหวี่ยง ขมวดคิ้วแน่นจนเป็นร่องลึก พลางส่ายหน้าไปมาด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายที่สุดในชีวิต จนแทบอยากจะบีบคอผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนให้แหลกคามือเขา

รู้ทั้งรู้ว่าเมาแล้วเป็นแบบนี้ และเป็นอย่างนี้ทุกครั้ง ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะปกติเหมือนคนอื่น

ที่สำคัญ... ทำไมต้องมาให้เขาเห็นหน้าตอนนี้ด้วย ความรู้สึกเสียดายแล่นเข้ามาแทนที่ความรู้สึกดีใจก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น

เหตุการณ์ทั้งหมด ตกอยู่ในสายตาของร่างเล็กอย่างกระแต ที่ยืนนิ่งด้วยความงุนงง เธอมองดูภาพตรงหน้าด้วยแววตาของความสงสัย

ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ผู้ชายที่เธอเล็งไว้ถึงมีผู้หญิงคนอื่นเดินมาเกาะแขนเสียก่อน ทั้งที่เมื่อกี้ยังดูเหมือนเขาจะอยากตกลงกับเธอด้วยซ้ำ และจังหวะนั้นเองที่สายตาของทั้งสองคนปะทะเข้ากันพอดี

สายตาของกระแตที่มองมาที่ขนมจีน ด้วยความรู้สึกสงสัย ปนความรู้สึกหวาดระแวงเล็กน้อยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร จะเป็นแฟนของผู้ชายที่เธอหมายตาไว้หรือเปล่า

ในขณะที่ขนมจีนแม้ตาจะมัว ๆ แต่ก็พอรู้สึกถึงสายตาที่กำลังจับจ้องเธอได้ จึงเงยหน้าขึ้นมองกลับไปยังใบหน้าสวยที่ยืนข้างไคโร

สายตาแวบหนึ่งของเธออ่านออกชัดเจนว่าผู้หญิงคนนี้ อยากได้ไคโรไปครอบครองมากแค่ไหน อีกทั้งมองดูท่าทางของไคโรด้วยแล้ว เขาเองก็ดูจะถูกใจผู้หญิงคนนี้ไม่น้อยเลย

คิดแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมาอย่างหนัก เพราะเพื่อนคนนี้ชอบขัดขวางความสุขของเธอ เวลาเธออยากสนุก อยากทำความรู้จักผู้ชายคนไหน ไคโรมักจะบอกว่าผู้ชายคนนั้นไม่ดี หรือเอาประวัติที่เสียหายของผู้ชายคนนั้นมาเล่าให้เธอฟัง

ถึงทีตัวเองกลับทำอะไรได้ตามอำเภอใจ ซึ่งเธอมองว่ามันไม่แฟร์สำหรับเธอเลย ทว่าวันนี้เธอจะเอาคืนเขา โดยการขัดขวางความสุขของเขาบ้าง

"อึก พะ พาไปอ้วกหน่อยสิไค ท้องมันปั่นป่วนจะแย่อยู่แล้วเนี่ย"

พูดพลางทำสีหน้าไม่สู้ดี มองเขาตาเยิ้ม แบบคนกำลังทุกข์ทรมานสุดชีวิต จนไคโรต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเอือมระอาอย่างเห็นได้ชัด

การกระทำของขนมจีน ทำให้กระแตที่ยืนมองอยู่นั้น เริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น ดูท่าทางแล้วสองคนนี้น่าจะสนิทกันมาก แต่ทว่าไม่รู้ว่าเป็นสถานะไหน ในเมื่ออีกฝ่ายทำท่าทางจะไม่ว่าง เธอจึงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"งั้น... นายอยากให้เรารออยู่ตรงนี้ก่อนไหม"

คำถามนี้ทำเอาร่างสูงตาเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง รีบตอบกลับไปแทบจะทันทีโดยไม่ต้องคิด

"ก็ถ้าเธอ อยากรอ ก็รอได้นะ เดี๋ยวเราพาเพื่อนไปส่งที่โต๊ะแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับมา"

ได้ยินแบบนั้นขนมจีนแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ แต่ทว่าต้องฝืนกลั้นไว้เพราะกำลังเล่นบทคนเมา และยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อเขาจับแขนเธอลากตัวกลับเข้าไปในผับอย่างแรง ท่าทางเหมือนรีบไปส่ง เพื่อจะได้กลับไปหาผู้หญิงข้างนอกอีกครั้ง

พอมาถึงโต๊ะที่นั่งของกลุ่ม เขาก็ผลักตัวเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้อย่างแรง พร้อมกับระเบิดอารมณ์ใส่เพื่อนที่เหลือทันที โดยเฉพาะมังกร

"มึงปล่อยให้ไอ้จีนมันไปเดินเพ่นพ่านได้ยังไงวะ! เมาหนักขนาดนี้ ไปเกาะผู้ชายโน้นผู้ชายนี้ จนเกือบทำให้กู... เห้อ! เสียเวลาฉิบหายเลยวะ"

มังกรมองหน้าเพื่อน พลางยกยิ้มมุมปาก เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที มันมีแค่ไม่กี่อย่างที่ทำให้เพื่อนรักของเขาหงุดหงิดขนาดนี้

"เห้ย!! แล้วมึงจะโมโหอะไรนักหนาวะ ทำท่าอย่างกับว่ามึงกำลังจะออกไปกับใคร แล้วไอ้จีนมันดันไปขัดจังหวะมึงอย่างนั้นแหละ"

ไคโรหน้าแดงก่ำทันที ชะงักไปเล็กน้อยที่เพื่อนรู้ทัน ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี "กูก็แค่เป็นห่วงมัน"

จบประโยคนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งโต๊ะ แต่ทว่ามังกรรู้เลยว่าที่คาดเดาไปนั้น มันคือเรื่องจริง จึงดึงแขนขนมจีนให้ลุกไปนั่งใกล้ ๆ กัน พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยความเข้าใจ

"เออ... กูรู้แล้วน่า เดี๋ยวกูจัดการไอ้จีนเอง มึงรีบจะไปไหนก็ไปเลย"

ขายาวกำลังจะก้าวเดินออกไปทันทีด้วยความดีใจ แต่จังหวะนั้นเองที่แขนเสื้อของเขากลับถูกใครคนหนึ่งรั้งเอาไว้แน่นจนเขาไปต่อไม่ได้ คนที่ทำแบบนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากตัวปัญหาที่ทำให้เขาหงุดหงิดจนแทบบ้า