ログインกลางวันคือเพื่อนสนิทที่กัดกันทุกวัน กลางคืนคือเจ้าของแอคลับที่เขาเฝ้ารอทุกคืน…จนวันที่ความลับถูกเปิดเผย
もっと見るเสียงเพลง EDM จังหวะมันส์ดังกระหึ่มไปทั่วผับ พร้อมแสงไฟสลัวสีสันวิบวับตัดสลับกันเป็นระยะ ที่โต๊ะมุมสุดของผับ มีกลุ่มเพื่อนห้าคนกำลังนั่งดื่มกันด้วยความครึกครื้น ทุกคนยกแก้วชนกันเป็นระยะ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุย
สายฟ้านั่งกอดเอวมินตาแน่น จนแทบจะกลายเป็นคนเดียวกัน ตั้งแต่เปลี่ยนสถานะจากเพื่อนสนิทตอนปีสองมาเป็นคนรัก จนถึงวันนี้เรียนอยู่ชั้นปีสาม ความรักของทั้งสองคนก็ยังหวานชื่นเหมือนเดิมจนเพื่อนในกลุ่มอิจฉา ส่วนอีกฝั่งหนึ่ง ขนมจีนสาวสวยประจำกลุ่มอีกคน วันนี้แต่งตัวแต่งหน้าจัดเต็มด้วยชุดเดรสรัดรูปสีดำที่โชว์หุ่นเป๊ะ แต่ทว่าคืนนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่มักแค่นั่งดื่มและเฮฮากับกลุ่มเพื่อน เพราะตอนนี้สายตาเธอกวาดมองไปทั่วร้าน แถมยังหันไปยกยิ้มมุมปากสุดเซ็กซี่ให้พวกผู้ชายโต๊ะนู้นบ้าง โต๊ะนี้บ้าง แบบไม่เกรงใจเพื่อนสนิทผู้ชายในกลุ่ม เห็นแบบนั้น ทั้งมังกรและไคโร ถึงกับส่ายหัวด้วยความระอา โดยเฉพาะไคโรที่หน้าบึ้งตึง ดูไม่พอใจกับพฤติกรรมของเพื่อนสนิทของตัวเอง จนอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา "ดูมันดิ รู้ทั้งรู้ว่าไอ้พวกเหี้ยนั่นมันคิดยังไง คงไม่ต้องบอกว่าจะโดนหลอกไปทำอะไรหรอก แต่ก็ยังเสือกอยากจะเล่นหูเล่นตากับพวกมันดีนัก ต้องให้โดนจับหลอกแดกนู่นแหละถึงจะสำนึก" "เห้ย! พูดแรงไปป่าววะไอ้ไค ปากหมาสัด ๆ เลยวะ ด่าเพื่อนแรงขนาดนั้น" มังกรเอ่ยปรามออกมา ปกติสองคนนี้ก็ไม่ค่อยถูกกันอยู่แล้ว มักจะชอบเถียงกันได้ทุกเรื่อง "กูพูดจริงนี่หว่า มองตาแบบนั้น เดินเข้าไปใกล้แบบนั้น ใครมันจะไม่คิดลึกวะ มันก็รู้นั่นแหละ แต่ความอยากยั่วมันนำหน้าสมองอีกแล้วไง" "มึงก็ไปว่ามัน" คราวนี้เป็นสายฟ้าที่เงยหน้าขึ้นมาจากไหล่ของมินตา เขาทันได้ยินเพื่อนพูดทุกอย่าง และมองว่ามันเป็นคำพูดที่แรงเกินไป "ลืมไปรึเปล่าว่ามันโสด มันจะทำอะไร ก็ปล่อยมันไปเหอะ อีกอย่างไอ้จีนมันก็เป็นผู้หญิงขี้เล่น มันไม่เก่งเหมือนปากมันหรอก" "ขี้เล่นจนคนอื่นเขาคิดไม่ดีอ่ะสิ มึงว่ามันโอเคเหรอวะ?" มินตาที่นั่งซบอกของสายฟ้า เริ่มรู้สึกไม่พอใจแทนเพื่อนสนิท จึงเอ่ยแทรกออกไปทันที "นายจะไปว่าจีนทำไม จีนมันโสด มันจะทำอะไร จะมองใคร หรือจะยิ้มให้ใคร ก็เป็นสิทธิ์ของมันนะ แล้วไหนใครบอกว่าอยากให้มันมีแฟนไปสักทีไง เอาแต่บ่นว่ามันเป็นภาระ" ไคโรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดักความคิดทุกทาง "งั้นแปลว่ากูคิดมากใช่ไหมวะ หรือว่ากูหวังดีกับมันเกินไป เวลาเกิดเรื่องขึ้นมาก็ไม่พ้นกูหรือเปล่าวะ เซ็งฉิบหาย" "เขาไม่ได้ว่ามึง แค่อยากให้มึงปล่อยมันบ้าง เดี๋ยวมันเมาหลับไป มันก็เลิกยุ่งเองแหละ" "เออช่างเหอะ กูไม่ยุ่งก็ได้" "อ้าว!! แล้วมึงจะไปไหน" "ไปสูบบุหรี่ ว่าจะเข้าห้องน้ำด้วย" พูดจบไคโรก็ลุกพรวดพราดเดินออกจากโต๊ะไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทิ้งให้เพื่อนที่เหลือหันมองหน้ากันแล้วยักไหล่ ก่อนจะดื่มสนุกกันต่อเหมือนเดิม ท่ามกลางเสียงเพลงที่ยังคงดังกึกก้องไม่หยุด ร่างสูงของไคโรเดินออกมาจากโซนดื่มด้วยสีหน้าบึ้งตึง ท่าทางหงุดหงิดจนคนเดินผ่านไปมาต่างก็พากันหลบตา เขารู้สึกอึดอัดเหลือเกินที่เพื่อนไม่เคยเชื่อในสิ่งที่เขาพูด โดยเฉพาะเรื่องของขนมจีนที่ดูเหมือนทุกคนในกลุ่มจะมองข้ามความเสี่ยงกันไปหมด ขายาวเดินลัดเลาะผ่านฝูงชนจนมาถึงมุมสงบบริเวณทางออกด้านหลังที่เป็นที่ตั้งของห้องน้ำ บริเวณนี้คนไม่พลุกพล่านเท่าด้านหน้า อากาศระบายลมได้ดีกว่า ทำให้เขารู้สึกหายใจโล่งขึ้นมาบ้างเล็กน้อย คนตัวสูงพิงหลังแนบลงกับกำแพงปูนเรียบ มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบซองบุหรี่ยี่ห้อประจำออกมา พร้อมกับไฟแช็คที่พกติดตัวตลอดเวลามาจุดสูบ ภาพเงาร่างสูงใหญ่ยืนสูบบุหรี่พลางมองเหม่อไปเรื่อยเปื่อย ควันสีขาวลอยฟุ้งออกมาจากปากและจมูก ล่องลอยไปตามสายลม เหมือนกำลังระบายความรู้สึกอัดอั้นในใจออกมาทีละนิด ในจังหวะที่เขายังยืนเหม่ออยู่นั้น ก็มีสาวสวยร่างเล็กคนหนึ่งเดินโซเซเข้ามาใกล้ เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีขาวเนื้อบางเฉียบที่ช่วยขับให้เห็นผิวเนียนสวย พร้อมกับกางเกงยีนส์ขายาวทรงสวยที่เข้ารูปช่วยขับหุ่นอันเพรียวบางให้ดูสะดุดตามากยิ่งขึ้น ใบหน้าสวยตอนนี้ขึ้นสีแดงก่ำไปทั้งแก้มและหน้าผาก แววตาดูหยาดเยิ้ม ชัดเจนว่าต้องดื่มจนเมาไม่น้อยแน่นอน เธอหยุดยืนตรงหน้าเขาแล้วทำหน้าอ้อน พลางยกมือเล็กแบออก ราวกับกำลังขออะไรบางอย่าง "ขอบุหรี่ตัวนึงได้ไหม พอดีเราไม่ได้พกมาด้วย" ไคโรขมวดคิ้วมองด้วยความงุนงงเล็กน้อย สายตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของผู้หญิงตรงหน้า ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงหน้าตาดีและบุคลิกดูดีขนาดนี้ จะมีนิสัยชอบสูบบุหรี่ด้วย แต่ทว่าสุดท้ายเขาก็ไม่อยากคิดอะไรให้มากความ ล้วงเอาบุหรี่ในกางเกงยีนส์ขึ้นมายื่นส่งให้เธอ "เอาไปสิ ตามสบาย" ร่างเล็กยิ้มออกมาอย่างดีใจ รีบหยิบออกมาหนึ่งมวนด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แล้วยื่นปากที่คาบก้นบุหรี่เข้ามาใกล้ ๆ พร้อมกับชี้ปลายบุหรี่ให้เขาดูเป็นเชิงบอกให้เขาช่วยจุดให้ คนตัวสูงส่ายหน้าเบา ๆ ด้วยความรู้สึกขบขันท่าทางของเธอ แต่ก็ยอมทำตามที่เธอขออย่างว่าง่าย กดไฟแช็คจนเกิดเปลวไฟลุกโชนขึ้น จนมีแสงสีส้มนวลสาดส่องลงบนใบหน้าสวย หลังจากนั้นเธอก็สูบเข้าไปเต็มปอด แล้วจึงพ่นควันสีขาวลอยออกมาอย่างคล่องแคล่ว ดูชำนาญเหมือนคนที่สูบจนเป็นกิจลักษณะมานานแล้ว จากนั้นเธอก็ขยับเข้ามายืนพิงผนังข้าง ๆ เขาในระยะประชิด จนไหล่แทบจะชนกันเลยทีเดียว "เรียนอยู่หรือว่าทำงานแล้ว? แต่ดูจากหน้าตา น่าจะยังเรียนอยู่ใช่ไหม" "อืม... เรียนปีสาม" หญิงสาวคนสวยดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาทันที พร้อมกับยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวย "บังเอิญสุด ๆ เลยล่ะ เราก็เรียนปีสามเหมือนกัน แต่คงจะคนละมหาลัยแน่เลย เพราะหน้าหล่อแบบนี้ ถ้าอยู่ในมหาลัยเดียวกัน เราคงไม่พลาด" "พลาดอะไร?"ห้าปีผ่านไป บ้านหลังใหญ่ในย่านชานเมืองที่ไคโรตัดสินใจซื้อหลังจากฮันนีมูนยังคงอบอุ่นเหมือนวันแรก ห้องเลี้ยงเด็กชั้นสองถูกตกแต่งด้วยสีพาสเทลอ่อน ๆ ผนังมีสติ๊กเกอร์รูปการ์ตูน ชั้นวางของเต็มไปด้วยหนังสือนิทาน ของเล่นและตุ๊กตาหมีตัวโตที่เด็ก ๆ ชอบกอดนอนทุกคืน ในช่วงเย็นที่แสงแดดสีทองอ่อน ๆ เล็ดลอดผ่านม่านโปร่งแสง เจวาเด็กชายวัยสี่ขวบผมสั้นยุ่งเหยิง กำลังวิ่งวนรอบคอกกั้นเด็กอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ในมือถือรถของเล่นวิ่งตาม ขณะที่น้องสาววัยสองขวบชื่อมินนี่ กำลังเดินเตาะแตะตามพี่ชายไปด้วยเท้าเล็ก ๆ มือจับขอบคอกไว้แน่น ปากอ้าร้องเรียก “หาป๋า หาป๋า” ประตูห้องเลี้ยงเด็กถูกผลักเปิดออก ไคโรในชุดทำงานก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าดูอ่อนโยนลงทันทีที่เห็นลูกน้อยทั้งสองคน “ป๊ะป๋ากลับมาแล้ว!” เจวาร้องเสียงดัง วิ่งพุ่งเข้าใส่ขาคนเป็นพ่อทันที ไคโรก้มลงรับอย่างชำนาญ ยกตัวลูกชายขึ้นสูงแล้วหมุนเบา ๆ จนเด็กชายหัวเราะลั่น “เจวาซนหรือเปล่าครับวันนี้?” ไคโรถามพลางจูบแก้มลูกชายแรง ๆ “ป๊ะป๋าคิดถึงที่สุด” มินนี่เดินเตาะแตะเข้ามาเกาะขาอีกข้าง ยกแขนสองข้างขึ้น “อุ้ม… อุ้มป๊ะป๋า” คนเป็นพ่อย่อตัวลง มือ
ทั้งสองคนหอบหายใจอย่างหนักหลังปลดปล่อยความร้อนผ่าวเข้าใส่กัน ทว่าขนมจีนยังคงนั่งคร่อมตักเขา ฟองสบู่รอบตัวลดลงไปมาก มือหนากระชับกอดเธอไว้แน่น ก้มลงจูบหน้าผากและริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยน “รักนะ…” ร่างเล็กยิ้มออกมาอย่างมีความสุข วางศรีษะพิงไหล่เขา “รักเหมือนกันนะ และขอบคุณที่ทำให้จีนกำลังจะเป็นแม่คน” "ผัวก็ขอบคุณเมียเหมือนกันนะ ที่กำลังจะมีลูกของเรา สัญญาเลยว่าจะดูแลเมียอย่างดีที่สุด รวมถึงลูกในท้องด้วย” หลังจากอาบน้ำและล้างตัวจนสะอาด ทั้งสองคนก็ช่วยกันเช็ดตัวให้กันและกัน ไคโรยืนเปลือยท่อนบน สวมเพียงผ้าเช็ดตัวที่เอวสอบ กำลังยืนเช็ดผมเปียกของคนเป็นเมีย ในขณะที่เธอยืนหันหลังให้ ก่อนเขาจะเอียงตัวก้มลงจูบไหล่เธออีกครั้งและเอ่ยเสียงนุ่ม “ไปแต่งตัวกันเถอะ… เดี๋ยวอาหารขึ้นมาแล้ว” ร่างเล็กหันมายิ้มให้ ดวงตากลมโตยังคงหยาดเยิ้มจากบทรักที่ผ่านไปก่อนหน้านี้ “อืม… ไคช่วยเลือกชุดให้หน่อยได้ไหม อยากใส่ชุดสบาย ๆ” ไคโคเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าในห้องนอน หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของตัวเองกับกางเกงขาสั้นผ้าฝ้ายของเธอออกมา ก่อนจะยื่นให้เธอ “ใส่ตัวนี้นะ จะได้ถอดง่าย” "หึ... ไอ้หื่นเอ้ยย" ถึงจะพูดออกไ
หลังจากคืนเข้าหอ ทั้งสองคนก็หลับไปพร้อมกันบนเตียงในห้องพักหรูของโรงแรม ท่ามกลางกลิ่นหอมของกลีบกุหลาบที่กระจัดกระจายเต็มพื้นที่ จนกระทั่งแสงแดดช่วงสายของวันใหม่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านหนา ตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาของไคโร เขารู้สึกถึงความอุ่นของร่างกายนุ่มที่แนบชิดกับเขา มือหนาของเขายังโอบเอวเล็กของเจ้าสาวไว้แน่น นิ้วมือสัมผัสผิวหนังเรียบเนียนที่ยังปกคลุมด้วยชุดชั้นในตัวบางจากเมื่อคืน คนตัวสูงเปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียงบอกเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ก่อนเขาจะหันไปมองร่างเล็กที่อยู่ข้างกาย เธอยังคงหลับตา ผมยาวสีน้ำตาลเข้มกระจายบนหมอน ริมฝีปากอวบอิ่มเผยออ้าออกเล็กน้อย “เมียจ๋า…” คนตัวสูงเอ่ยเรียกสรรพนามป้ายแดงที่เพิ่งได้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่คำเล่น ๆ ที่เขาเคยใช้เรียกเธออีกต่อไป "อื้อ~" เจ้าของสรรพนามขยับตัว เปลือกตาเปิดขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่สวยมองเขาแล้วยิ้มออกมาอย่างอาย ๆ แต่ทว่าใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข “ตื่นนานแล้วเหรอ… คงไม่ใช่เพราะหิวใช่ไหม” ที่ถามแบบนั้นเพราะเธอบังเอิญได้ยินเสียงท้องร้องของเขา ไคโรยกยิ้มมุมปาก มือที่โอบเอวย้ายไปวางทับมือเธอ นิ้วโป้งลูบไล้หลังม
ประตูห้องหอถูกเปิดออกด้วยความรวดเร็ว ไคโรซึ่งมีอาการเมาเล็กน้อยจากงานเลี้ยงเดินโซเซเข้ามาเป็นคนแรก ห้องหอในโรงแรมหรูถูกจัดแต่งอย่างอบอุ่น ไฟสลัวสีทองส่องสว่าง บนเตียงขนาดใหญ่มีกลีบกุหลาบสีแดงโรยอยู่ทั่วบนเตียงอย่างสวยงาม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้คละคลุ้งไปทั่วห้อง ไคโรเห็นภาพตรงหน้าแล้วยิ้มกว้างโดยไม่พูดอะไร ทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียงทันที กลีบกุหลาบกระเด็นฟุ้งเล็กน้อย เขานอนมองเพดานด้วยสายตาปรือจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แล้วยื่นมือออกไปดึงภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายซึ่งยังยืนอยู่ข้างเตียงให้ลงมานอนกอดกัน “มานี่…” น้ำเสียงเขาทุ้มและแหบพร่าเล็กน้อย ขนมจีนยอมลงไปนอนข้าง ๆ เขา ถูกดึงเข้ามากอดแนบชิด มือหนาของไคโรลูบหลังเธอแผ่วผ่านชุดแต่งงานเต็มยศ “เหนื่อยหรือเปล่า?” เธอถามเสียงเบา มองใบหน้าเขาที่ยังมีรอยยิ้มประดับอยู่ ทว่าเจ้าบ่าวส่ายหน้าไปมา “นิดหน่อย… แต่ได้นอนกอดเมียแบบนี้ก็หายเหนื่อยแล้ว” เขาพูดพลางกอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด จมูกซุกอยู่ที่ซอกคอเธออย่างมีความสุข จังหวะนั้นเอง ขนมจีนค่อย ๆ ยื่นมือไปข้างใต้หมอน แล้วล้วงสิ่งของแท่งสีขาวชิ้นหนึ่งขึ้นมา ชูตรงหน้าเขาอย่างช้า ๆ มันคือที่ตรวจครรภ์สีขาวสะอา