LOGINห้าปีผ่านไป บ้านหลังใหญ่ในย่านชานเมืองที่ไคโรตัดสินใจซื้อหลังจากฮันนีมูนยังคงอบอุ่นเหมือนวันแรก ห้องเลี้ยงเด็กชั้นสองถูกตกแต่งด้วยสีพาสเทลอ่อน ๆ ผนังมีสติ๊กเกอร์รูปการ์ตูน ชั้นวางของเต็มไปด้วยหนังสือนิทาน ของเล่นและตุ๊กตาหมีตัวโตที่เด็ก ๆ ชอบกอดนอนทุกคืน ในช่วงเย็นที่แสงแดดสีทองอ่อน ๆ เล็ดลอดผ่านม่านโปร่งแสง เจวาเด็กชายวัยสี่ขวบผมสั้นยุ่งเหยิง กำลังวิ่งวนรอบคอกกั้นเด็กอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ในมือถือรถของเล่นวิ่งตาม ขณะที่น้องสาววัยสองขวบชื่อมินนี่ กำลังเดินเตาะแตะตามพี่ชายไปด้วยเท้าเล็ก ๆ มือจับขอบคอกไว้แน่น ปากอ้าร้องเรียก “หาป๋า หาป๋า” ประตูห้องเลี้ยงเด็กถูกผลักเปิดออก ไคโรในชุดทำงานก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าดูอ่อนโยนลงทันทีที่เห็นลูกน้อยทั้งสองคน “ป๊ะป๋ากลับมาแล้ว!” เจวาร้องเสียงดัง วิ่งพุ่งเข้าใส่ขาคนเป็นพ่อทันที ไคโรก้มลงรับอย่างชำนาญ ยกตัวลูกชายขึ้นสูงแล้วหมุนเบา ๆ จนเด็กชายหัวเราะลั่น “เจวาซนหรือเปล่าครับวันนี้?” ไคโรถามพลางจูบแก้มลูกชายแรง ๆ “ป๊ะป๋าคิดถึงที่สุด” มินนี่เดินเตาะแตะเข้ามาเกาะขาอีกข้าง ยกแขนสองข้างขึ้น “อุ้ม… อุ้มป๊ะป๋า” คนเป็นพ่อย่อตัวลง มือ
ทั้งสองคนหอบหายใจอย่างหนักหลังปลดปล่อยความร้อนผ่าวเข้าใส่กัน ทว่าขนมจีนยังคงนั่งคร่อมตักเขา ฟองสบู่รอบตัวลดลงไปมาก มือหนากระชับกอดเธอไว้แน่น ก้มลงจูบหน้าผากและริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยน “รักนะ…” ร่างเล็กยิ้มออกมาอย่างมีความสุข วางศรีษะพิงไหล่เขา “รักเหมือนกันนะ และขอบคุณที่ทำให้จีนกำลังจะเป็นแม่คน” "ผัวก็ขอบคุณเมียเหมือนกันนะ ที่กำลังจะมีลูกของเรา สัญญาเลยว่าจะดูแลเมียอย่างดีที่สุด รวมถึงลูกในท้องด้วย” หลังจากอาบน้ำและล้างตัวจนสะอาด ทั้งสองคนก็ช่วยกันเช็ดตัวให้กันและกัน ไคโรยืนเปลือยท่อนบน สวมเพียงผ้าเช็ดตัวที่เอวสอบ กำลังยืนเช็ดผมเปียกของคนเป็นเมีย ในขณะที่เธอยืนหันหลังให้ ก่อนเขาจะเอียงตัวก้มลงจูบไหล่เธออีกครั้งและเอ่ยเสียงนุ่ม “ไปแต่งตัวกันเถอะ… เดี๋ยวอาหารขึ้นมาแล้ว” ร่างเล็กหันมายิ้มให้ ดวงตากลมโตยังคงหยาดเยิ้มจากบทรักที่ผ่านไปก่อนหน้านี้ “อืม… ไคช่วยเลือกชุดให้หน่อยได้ไหม อยากใส่ชุดสบาย ๆ” ไคโคเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าในห้องนอน หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของตัวเองกับกางเกงขาสั้นผ้าฝ้ายของเธอออกมา ก่อนจะยื่นให้เธอ “ใส่ตัวนี้นะ จะได้ถอดง่าย” "หึ... ไอ้หื่นเอ้ยย" ถึงจะพูดออกไ
หลังจากคืนเข้าหอ ทั้งสองคนก็หลับไปพร้อมกันบนเตียงในห้องพักหรูของโรงแรม ท่ามกลางกลิ่นหอมของกลีบกุหลาบที่กระจัดกระจายเต็มพื้นที่ จนกระทั่งแสงแดดช่วงสายของวันใหม่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านหนา ตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาของไคโร เขารู้สึกถึงความอุ่นของร่างกายนุ่มที่แนบชิดกับเขา มือหนาของเขายังโอบเอวเล็กของเจ้าสาวไว้แน่น นิ้วมือสัมผัสผิวหนังเรียบเนียนที่ยังปกคลุมด้วยชุดชั้นในตัวบางจากเมื่อคืน คนตัวสูงเปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียงบอกเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ก่อนเขาจะหันไปมองร่างเล็กที่อยู่ข้างกาย เธอยังคงหลับตา ผมยาวสีน้ำตาลเข้มกระจายบนหมอน ริมฝีปากอวบอิ่มเผยออ้าออกเล็กน้อย “เมียจ๋า…” คนตัวสูงเอ่ยเรียกสรรพนามป้ายแดงที่เพิ่งได้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่คำเล่น ๆ ที่เขาเคยใช้เรียกเธออีกต่อไป "อื้อ~" เจ้าของสรรพนามขยับตัว เปลือกตาเปิดขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่สวยมองเขาแล้วยิ้มออกมาอย่างอาย ๆ แต่ทว่าใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข “ตื่นนานแล้วเหรอ… คงไม่ใช่เพราะหิวใช่ไหม” ที่ถามแบบนั้นเพราะเธอบังเอิญได้ยินเสียงท้องร้องของเขา ไคโรยกยิ้มมุมปาก มือที่โอบเอวย้ายไปวางทับมือเธอ นิ้วโป้งลูบไล้หลังม
ประตูห้องหอถูกเปิดออกด้วยความรวดเร็ว ไคโรซึ่งมีอาการเมาเล็กน้อยจากงานเลี้ยงเดินโซเซเข้ามาเป็นคนแรก ห้องหอในโรงแรมหรูถูกจัดแต่งอย่างอบอุ่น ไฟสลัวสีทองส่องสว่าง บนเตียงขนาดใหญ่มีกลีบกุหลาบสีแดงโรยอยู่ทั่วบนเตียงอย่างสวยงาม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้คละคลุ้งไปทั่วห้อง ไคโรเห็นภาพตรงหน้าแล้วยิ้มกว้างโดยไม่พูดอะไร ทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียงทันที กลีบกุหลาบกระเด็นฟุ้งเล็กน้อย เขานอนมองเพดานด้วยสายตาปรือจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แล้วยื่นมือออกไปดึงภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายซึ่งยังยืนอยู่ข้างเตียงให้ลงมานอนกอดกัน “มานี่…” น้ำเสียงเขาทุ้มและแหบพร่าเล็กน้อย ขนมจีนยอมลงไปนอนข้าง ๆ เขา ถูกดึงเข้ามากอดแนบชิด มือหนาของไคโรลูบหลังเธอแผ่วผ่านชุดแต่งงานเต็มยศ “เหนื่อยหรือเปล่า?” เธอถามเสียงเบา มองใบหน้าเขาที่ยังมีรอยยิ้มประดับอยู่ ทว่าเจ้าบ่าวส่ายหน้าไปมา “นิดหน่อย… แต่ได้นอนกอดเมียแบบนี้ก็หายเหนื่อยแล้ว” เขาพูดพลางกอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด จมูกซุกอยู่ที่ซอกคอเธออย่างมีความสุข จังหวะนั้นเอง ขนมจีนค่อย ๆ ยื่นมือไปข้างใต้หมอน แล้วล้วงสิ่งของแท่งสีขาวชิ้นหนึ่งขึ้นมา ชูตรงหน้าเขาอย่างช้า ๆ มันคือที่ตรวจครรภ์สีขาวสะอา
อากาศเชียงใหม่ยามเช้ายังเย็นสบาย แต่ทว่าเมื่อขาเล็กเริ่มเดินขึ้นดอยแค่เพียงไม่กี่ก้าว ความเหนื่อยล้าก็เริ่มมาเยือน ขนมจีนก้าวเท้าเหยียบดินลูกรังและรากไม้ไปเรื่อยๆ ตลอดเจ็ดชั่วโมงที่ผ่านไป เธอทั้งบ่นและต่อว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักตลอดทาง “นายบอกว่าจะพาไปฉลองเรียนจบที่ต่างประเทศไง แล้วทำไมกลายเป็นต้องมาเดินขึ้นเขาลำบากแบบนี้ นายอยากให้ฉันเหนื่อยตายหรือไง!” “เมื่อยขาแล้ว…” “หิว…” “ร้อน…” “ทำไมนายไม่พาไปทะเลแทน!” “ฉันคิดว่าจะได้ไปญี่ปุ่นหรือเกาหลีแท้ ๆ” “เดี๋ยวถึงก็รู้เองว่าคุ้มไหม” ไคโรตอบกลับพลางยิ้มกริ่ม มือหนาคอยพยุงเอวเธอตอนขึ้นเนินสูง คอยรับทุกคำบ่นด้วยความเอ็นดู ที่จริงอยากให้เธอเรียนรู้ความอดทน และชอบเวลาที่เธอหน้าบึ้งแต่ก็ยังเดินตามเขาไปทุกฝีก้าว ท่ามกลางป่าไม้เขียวขจีและสายลมที่พัดผ่าน ทุกก้าวที่เดินผ่านไป คือความผูกพันที่เดินเคียงข้างกันมาตลอดทาง พอถึงจุดหมาย ขนมจีนทิ้งตัวลงนอนราบบนพื้นหญ้าทันที เธอหอบหายใจแรงจนหน้าแดงก่ำ ปล่อยให้ไคโรกางเต็นท์คนเดียว จัดเตรียมของจนเสร็จเรียบร้อย เธอถึงค่อยลุกเข้าไปนอนพักผ่อนในเต็นท์ด้วยความเหนื่อยล้า ถึงตอนเย็นเขาปลุกเธอมาทานอาหารท
ขนมจีนค่อย ๆ ถอนปากออก ใช้หลังมือเช็ดมุมปาก แล้วยิ้มให้เขาอย่างพอใจ ขณะที่ดวงตายังจับจ้องใบหน้าเขาที่เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน หลังจากนั้นเธอก็ยกตัวขึ้นพร้อมกับเขา ดวงตาคมยังเต็มไปด้วยความกระหายที่ไม่จางหาย แม้จะเพิ่งเสร็จสมไปหมาด ๆ เขายื่นมือดึงสายเดี่ยวชุดกระโปรงสีแดงของเธอลงอย่างรวดเร็ว เนื้อผ้าบางเลื่อนหลุดจากไหล่ เผยเต้าอวบอิ่มคู่งามเด้งออกมาเต็มตา “โคตรน่าเอาเลยว่ะจีน…” เขาพึมพำเสียงแหบ พร่า ก่อนจะก้มลงดูดเต้าอวบทั้งสองข้างอย่างเร่าร้อนทันที ลิ้นร้อนวนรอบจุกยอดสีหวาน ดูดแรงสลับกับขบกัดเบา ๆ จนจุกเล็กบวมเป่งและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย มือหนาบีบเคล้นเนื้อนุ่มอย่างหนักหน่วง เปลี่ยนข้างไปมาไม่หยุด “อ๊ะ อ๊าสส ไคโร…” ขนมจีนครางเสียงสั่น มือขยุ้มผมเขาแน่น แอ่นอกให้เขาจัดการจนพอใจ ไคโรไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น เขาผลักเธอให้นอนหงายลงใต้ร่างอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แล้วดึงชุดกระโปรงสีแดงออกจนขาดวิ่นด้วยความร้อนรุ่ม ก่อนจะถูกโยนทิ้งลงพื้น ร่างเปลือยของขนมจีนเผยความสวยงามออกมา ร่างสูงก้มลงใช้ลิ้นเลียไปตามร่างกายเธออย่างช้า ๆ แต่เร่าร้อน เริ่มจากลำคอลงมาที่ร่องอก จนถึงสะดือที่เ







