19.พยายามเลี่ยง

สามสัปดาห์ต่อมา

-คอนโดจัสมิน-

"คิงส์ออกไปจากห้องฉันนะ!"เดี๋ยวนี้คิงส์เริ่มจะหมกหมุ่นอยู่แต่ในห้องของฉันซึ่งการกระทำของเขานั้นทำให้ฉันงงในเมื่อไม่ได้รักฉันแล้วจะมาอยู่ที่นี่ทำไม

"เงียบฉันจะนอน"คิงส์พูดอย่างไม่แคร์ก่อนจะล้มตัวนอนบนเตียงอีกครั้งทำให้จัสมินถึงกับหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจเธอไม่เข้าใจว่าใช่หนุ่มกำลังคิดอะไรและกำลังทำอะไรอยู่ในเมื่อไม่รักกันแล้วจะมาอยู่ให้เห็นหน้ากันทำไม

"ฉันบอกให้ออกไปจากห้องฉันไง"

"ถ้าเธอยังไงฉันไม่เลิกฉันจะจับเธอเย็xแล้วนะจัสมิน"

"..."เงียบฉันไม่กล้าแม้แต่จะไล่เขาเพราะฉันรู้ว่าคนอย่างคิงส์พูดจริงทำจริงฉันไม่กล้าที่จะท้าทายเขาหรอกเขากำลังคิดจะทำอะไรของเขาปากบอกไม่รักฉันแล้วจะมาอยู่ที่นี่ทำไมมันรู้สึกอึดอัด

"คิงส์"ฉันเอ่ยเรียกคนตัวสูงอีกครั้งวันนี้จะต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง

"เรียกทำไมอยากโดนเอาเหรอ"

"คิงส์!"

"..."

"นายกำลังคิดจะทำอะไรอยู่นายจะทำอะไรในเมื่อนายไม่ได้รักฉันฉันก็จะตัดใจจากนายแล้วแล้วทำไมนายต้องมาอยู่ให้ฉันเห็นหน้าอีกด้วยการกระทำของนายนั้นมันย้อนแย้งไปหมดเลยนะคิงส์"ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังฉันไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าตอนนี้เขากำลังคิดจะทำอะไรต่อให้ถามแค่ไหนเขาก็ไม่ตอบ

"ถ้าไม่รักก็ปล่อยฉันไปฉันไม่อยากอยู่เป็นกระโถนระบายความใคร่ของนายหรอกนะฉันก็มีหัวใจเหมือนกันแต่ทำไมนายไม่นึกถึงความรู้สึกของฉันเลยสักนิด"

"เธอเป็นเมียฉันและฉันก็เป็นผัวเธอฉันจะอยู่ที่นี่หรือที่ไหนมันก็เรื่องของฉัน"

"เลิกพูดแบบนี้สักทีได้ไหมฉันไม่เห็นเลยว่านายจะมีความรู้สึกรักฉันเลยสักนิด"

"ฉันคิดว่าตอนนี้เธอกำลังทำให้ฉันอารมณ์เสียนะจัสมิน"

"เธอก็รู้นิว่าเวลาฉันโมโหมันเป็นยังไงถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อยู่นิ่งๆอย่าทำให้ฉันอารมณ์เสีย"

"นายมันก็ดีแต่ใช้กำลังนายไม่เคยใช้เหตุผลตัดสินปัญหาเลยสักนิดมีแต่จะใช้กำลังข่มขู่ข่มเหงคนอื่น"จัสมินพูดออกมาด้วยความไม่พอใจเธอไม่ชอบที่คิงส์ใช้กำลังตัดสินปัญหาทุกอย่างโดยที่ไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นสักนิด

"ออกไปจากห้องฉันได้แล้วฉันไม่อยากเห็นหน้านาย"ฉันพูดแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นหน้าคนตัวสูงยิ่งเห็นก็ยิ่งเจ็บใจเขาทำเหมือนฉันเป็นตุ๊กตายางทั้งๆที่ฉันก็มีความรู้สึกเหมือนกันแต่เขาไม่เคยปราณีเลยสักนิด

"หึเธอคิดหรอว่าฉันจะทำตามที่เธอสั่งจัสมิน"ชายหนุ่มพูดพลางลุกออกจากเตียงแล้วเดินมาหาจัสมินที่ยืนอยู่ร่างบางที่เห็นดังนั้นจึงรีบถอยหลังกรู่เพื่อหนีคนตัวสูงจนเธอไปหลบอยู่ที่หลังโซฟาก่อนจะเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"นะนายจะทำอะไรอย่ามายุ่งกับฉัน"

"เธอพูดแบบนี้มากี่ครั้งแล้วจัสมินแล้วฉันเคยทำตามที่เธอบอกไหมทางที่ดีก็อยู่เงียบๆเฉยๆก็พอจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว"

"ฉันเกลียดนาย"

".."คำพูดของจัสมินนั้นทำให้คิงส์ถึงกับชะงักก่อนที่สายตาคมจะมองไปที่ใบหน้าสะสวยของร่างบางด้วยสายตาดุดันและมีความไม่พอใจอยู่ในนั้น

"ที่เธอพูดคำนั้นออกมาเธอรู้ไหมว่าฉันกำลังรู้สึกยังไงตอนนี้"

"..."จัสมินเงียบแล้วก็ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับชายหนุ่มตรงหน้าเธอรู้สึกหวาดกลัวเขาทันที

"อยากโดนเอาเหรอฉันสนองให้เธอได้นะจัสมิน"คำพูดของคิงส์นั้นทำให้ร่างบางถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเธอรู้ว่าคิงส์ทำจริงไม่ใช่แค่การขู่ของเขาแต่มันแสดงถึงว่าเขาจะทำมันจริง

"เดินมาหาฉันสิ"ใจดวงน้อยของเธอนั้นแทบจะหยุดเต้นเมื่อคิงส์บอกให้เธอเดินไปหาเขาตอนนี้เธอรู้ได้เลยว่าชายหนุ่มกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่เพราะคำพูดของเธอนั้นเองดวงตากลมโตมองไปที่ใบหน้าหล่อๆของชายหนุ่มพลางส่ายหน้าไปมา

"เดินมาหาฉัน"พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความไม่พอใจจัสมินได้แต่ส่ายหน้าไปมาพลางคิดว่าเธอไม่น่าพูดคำนั้นออกมาเลยถ้าย้อนเวลาได้เธอจะไม่มีวันพูดคำนั้นเด็ดขาด

"ฉันบอกให้เดินมาหาฉันไง"

"อย่าให้ฉันต้องเดินไปหาเธอเองนะจัสมิน"

"มะไม่ฉันไม่ไป..."จัสมินพูดแล้วทำท่าจะวิ่งไปที่หน้าประตูแต่ก็ช้ากว่ามือหนาที่เข้ามากระชากแขนเธอเอาไว้ก่อนทำให้เธอเซไปชนเข้ากับแผงอกแกร่งของเขาอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บขึ้นมา

"โอ้ย! อึกเจ็บ"

"ยังไม่ทันโดนควxกระแทกเลยนะเจ็บแล้วเหรอหึ"คิงส์พูดออกมาพร้อมกับแค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันกับคนตรงหน้าต่างจากจัสมินที่ใจกระตุกวูบร่างกายเธอมีตอนนี้สั่นไปหมดทั้งตัว

"คำพูดของเธอนั้นได้กลั่นกรองออกจากสมองมาหรือเปล่าเธอคิดว่าฉันนั้นเป็นคนใจเย็นและอารมณ์ดีขนาดนั้นเลยหรอ"

"อึกคิงส์"จัสมินพูดด้วยความเจ็บเมื่อมือหนาบีบปลายค้างของเธอแม้ไม่แรงนักแต่ก็สร้างความเจ็บปวดให้เธอได้ด้วยภาระกำลังที่แตกต่างกันและก็รูปร่างลักษณะของเธอและเขา

"เธอจะได้เจ็บมากกว่านี้ถ้าเธออยู่บนเตียง"ชายหนุ่มพูดแล้วมองไปที่ใบหน้าสะสวยไม่วางตาสายตาคมบ่งบอกได้เลยว่าเขาไม่พอใจกับคำพูดโง่ๆของร่างบางตรงหน้าเธอคงแบบนั้นออกมานอกจากสร้างความไม่พอใจให้กับคิงส์แล้วมันยังทำให้เธอเจ็บตัวได้

"คิงส์"ร่างบางเอ่ยเรียกคนตัวสูงอีกครั้งคิงส์ที่ได้ยินดังนั้นจึงปล่อยมือออกจากคางเล็กพร้อมกับอุ้มร่างบางเดินไปที่เตียงพร้อมกับทุ่มลงบนเตียงอย่างแรงพร้อมกับตามขึ้นไปคร่อมเอาไว้

"อย่าไม่เอา"

"ฉันก็ยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะอยากร้องแล้วเหรอเดี๋ยวเธอจะได้ร้องทั้งคืนเลย"

"คิงส์ปล่อยฉันไปไม่เอาแบบนี้มันเจ็บมันยังไม่หายดี"

"กลัวเจ็บหรอ"

"กลัว..."

"เธอกลัวแล้วทำไมถึงพูดแบบนั้นออกมาทำไมเธอก็รู้นิว่าเวลาฉันโมโหหรือฉันโกรธเธอนั่นแหละจะเป็นคนเจ็บบตัวคนแรกไม่ใช่ใคร"

"อึกขอโทษ"ร่างบางเอ่ยขอโทษคนตัวสูง

"หึขอโทษงั้นเหรอเธอคิดว่าฉันอารมณ์ดีขึ้นไหม"

"อึก"ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงเขาจะอารมณ์เย็นลงถ้าเขาทำเรื่องอย่างว่ากับฉันอีกครั้งฉันไม่ไหวหรอกนะบางทีก็อาจจะสลบคาอกเขาไปเลยก็ได้เพราะฉันเองก็ไม่เก่งเรื่องแบบนั้นหรอก

"มันก็แล้วแต่ความพอใจของฉันว่าฉันจะจัดการเธอยังไงระหว่างเอาเธอกับรับฟังคำขอโทษของเธอ"

"ขอโทษอย่าทำได้ไหม"ฉันเอ่ยขอโทษคนตัวสูงอีกครั้งเพราะไม่อยากที่จะเจ็บตัวกับเรื่องอย่างว่าฉันไม่ไหวหรอกฉันไม่ได้มีประสบการณ์มากมายอะไรที่จะรับมือกับเรื่องอย่างว่าจากคนตัวสูงในขณะนั้นหรอกเพราะมันเจ็บมากและเจ็บมากด้วย

"เธอคิดว่าฉันจะยกโทษให้เธอหรือเปล่า"ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าของคิงส์ได้แต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"ไม่ทำเรื่องแบบนั้นได้ไหมมันไม่ไหวแล้ว~"ครั้งนี้ฉันพูดเสียงอ้อนเพื่อที่จะให้คนตัวสูงใจเย็นลงซึ่งมันก็ได้ผลคิงส์ได้แต่มองหน้าฉันอยู่แบบนั้น

"ครั้งนี้เธอรอดไปแต่ถ้าหากมีครั้งต่อไป"

"เธอได้คลานลงจากเตียงแน่นอน"