20.หอมแก้ม

-ห้องเรียน-

"ฮือครามฉันขอโทษ~"ฉันเอ่ยขอโทษเพื่อนชายเพราะว่าฉันดันไปเล่นมือถือเขาแล้วหล่นจากมือจนจอมันแตก

"เธอนี่มันซุ่มซ่ามที่สุดให้ตายสิ"ครามเอ่ยด้วยความไม่สบอารมณ์กับความซุ่มซ่ามของเพื่อนสาว

"พี่ครามขา~หนูมินขอโทษฮือ"ฉันรู้สึกผิดจริงๆนะใครจะไปรู้ว่ามันจะหลุดจากมือฉัน

"เธอนี่มันซุ่มซ่ามจริงๆมิน"ครามแล้วส่ายหน้าไปมากับความซื่อบื้อและซุ่มซ่ามของเพื่อนสาวจัสมินก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ยอย่างไม่ชอบใจ

"ก็ฉันขอโทษนายไปแล้วนินา~"

"พี่ครามคะอย่าโกรธหนูมินสิคะหนูมินผิดไปแล้ว"จัสมินพูดแล้วโผลกอดที่เอวสอบเธอเอาใบหน้าสวยของตัวเองซบลงบนแผงอกแกร่งของครามก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อให้ไม่ให้ครามโกรธเธอการกระทำของเธอนั้นทำให้ครามยิ้มออกมาเบาๆก่อนที่มือหนาจะลูบเข้าที่ศีรษะทุยเล็กของร่างบางตรงหน้า

"หายโกรธหนูมินนะคะพี่คราม~"ฉันยังคงออดอ้อนเพื่อนชายอยู่แบบนั้นฉันไม่น่าไปเล่นโทรศัพท์ของครามเลยถ้าฉันไม่เล่นเรื่องก็ไม่เกิดขึ้นแบบนี้ครามจะโกรธฉันหนักไหมรู้สึกผิดไปหมดเลยแงง

"เอ๊ะยัยมินกับครามนี่เป็นไรกันน่ะแฟนหรอ?"เมจิเอ่ยถามพร้อมกับจ้องหน้าเพื่อต้องการคำตอบ

"เปล่าก็แค่อ้อนเล่นๆเฉยๆ"ฉันพูดแล้วผละกอดออกจากคราม

"เหรอฉันเชื่อเธอได้ไหม?"เมจิถาม

"นี่ใครนี่จัสมินไม่เคยโกหกใครซะหน่อย"

"เหอะฉันยังไม่คิดบัญชีกับเธอนะจัสมินที่ทำโทรศัพท์ฉันจอแตก"

"งื้อขอโทษค่ะพี่คราม~"ฉันพูดเสียงอ้อนใส่คนตัวสูงเพื่อที่จะให้เขาไม่โกรธ

"ฉันไม่โกรธเธอก็ได้แต่ก็ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนกันหน่อย"

"อะไรเหรอเพื่อนายฉันทำได้ทุกอย่างขอแค่นายสั่งฉันก็พอ"

"หอมแก้มฉันสิ"

"!"ฉันกับเมจิถึงกับเบิกตากว้างกับคำพูดของชายหนุ่มนี่เขาจะให้ฉันหอมแก้มเหรอ

"ได้ไหมถ้าไม่ได้ฉันจะไม่หายโกรธเธอนะจัสมินเธอมีเวลาคิดแค่5วินาที"

"คราม~เอาอย่างอื่นได้ไหมแบบนี้ไม่ดีเลย"จัสมินพูดแล้วทำตาปริบๆมองคนตัวสูงด้วยสายตาออดอ้อนแต่ครามก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่มองใบหน้าสะสวยของเพื่อนสาวบ่งบอกได้เลยว่าไม่สามารถเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้

"ครามนายใจร้ายกับฉันเกินไปแล้วนะอย่าเล่นแบบนี้สิ"

"ก็แล้วแต่เธอถ้าเธอไม่ทำ"ครามพูดแล้วทำท่าจะเดินหนีไปทางอื่นแต่ก็ถูกจัสมินจับแขนแกร่งเอาไว้ก่อน

"ฉะฉันทำก็ได้..."ครามเหยียดยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจเขาสามารถสั่งคนตัวเล็กได้โดยที่เธอไม่สามารถปฏิเสธเขาได้

"ทำเดี๋ยวนี้สิ"

"โอ้ยยจะทำตรงนี้จริงเหรอ"เมจิเอ่ยถามพลางมองไปรอบๆห้องก็มีแต่เพื่อนร่วมห้องกันมากมายที่นั่งทำงานกันอยู่

"อืมตามความต้องการของฉันเพราะจัสมินไม่สามารถปฏิเสธได้เอาสิเธอรออะไร"

"..."จัสมินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงหัวใจดวงน้อยของเธอนั้นกลับเต้นแรงยังไม่เป็นสํ่าครามที่เห็นดังนั้นจึงยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

ฟอด!

ปั้ง! เสียงประตูถูกเปิดออกมาดังลั่นห้องก่อนที่จัสมินจะหันไปมองก็พบว่าเป็นคิงส์ตอนนี้สายตาของคิงนั้นเต็มไปด้วยความดุดันและความไม่พอใจอยู่ในนั้นจัสมินที่เห็นดังนั้นถึงกับก้มหน้างุดลงไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขาคิงส์ละสายตาออกจากร่างบางก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มอีกคนที่ยืนจ้องหน้าเขาอยู่เช่นกันตอนนี้ทั้งสองคนยืนมองหน้ากันด้วยความดุดันก่อนที่เสียงของคริสจะเอ่ยขึ้นมา

"พอพวกมึงจะยืนจ้องหน้ากันอีกนานไหมนั่งได้แล้ว"

ฟึบ! คริสทำท่าจะเดินไปจับมือคิงส์แต่ก็กลับถูกคิงส์สะบัดแขนออกก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาครามจัสมินที่เห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปห้ามก่อน

"คิงส์อย่า"

"หลบไป"ชายหนุ่มพุดด้วยความเสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยความดุดันและความไม่พอใจอย่างเป็นที่สุดยิ่งเขาเห็นจัสมินหอมแก้มครามเขาก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นภายในใจของเขานั้นลุกไหม้เป็นไฟแต่ก็พยายามที่จะระงับอารมณ์ก่อนจะเอ่ยบอกร่างบางด้วยนํ้าดุดัน

"ฉันบอกให้เธอหลบไปจัสมิน..."

"ไม่จนกว่านะอ๊ะ!"จัสมินต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อแขนเล็กของเธอถูกคิงส์จับกระชากอย่างแรงจนชนเข้าที่แผงอกแกร่งของชายหนุ่มร่างกำยำ

"มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันดิวะ"ครามเอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือของจัสมิน

"ปล่อย"คิงส์เอ่ยพูดกับครามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเพื่อให้ครามปล่อยมือจากร่างบางแต่มีหรือที่เขาจะปล่อยตอนนี้ชายสองที่ยืนอยู่คนละข้างโดยที่มีร่างบางยืนอยู่ตรงกลางท่ามกลางสายตาดุดันของสองหนุ่มตอนนี้สองหนุ่มต่างจ้องตากันและกันด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่คิงส์นั้นหายใจฟึดฟัดด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างเป็นที่สุด

"กูบอกให้มึงปล่อย"คิงส์พูดขึ้นอีกครั้ง

"มีอะไรที่กูต้องปล่อยคิดว่ามึงใหญ่มากเหรอ"ครามโต้เถียงกลับ

"ปล่อยมือฉันออกได้แล้วทั้งสองคนด้วย"จัสมินพูดออกมาแต่ชายหนุ่มทั้งสองคนก็นิ่งไม่ทำตามที่เธอบอก

"คิงส์ ครามปล่อยฉันนะ"

"กูบอกให้มึงปล่อย"คิงส์พูดอีกครั้ง

"มึงมีสิทธิ์อะไรที่มาสั่งกู"

"สิทธิ์ของผัวจัสมิน"

" ! "จันมินถึงกับเบิกตากว้างเช่นเดียวกับเมจิที่เอามือป้องปากตัวเองไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเช่นเดียวกับเพื่อนในห้องที่อ้าปากค้างกันเลยทีเดียว

"กูว่าแล้วมันต้องมีเรื่องกัน"คริสพูดออกมาก่อนจะส่ายหน้าไปมาเมื่อคิงส์แสดงอาการถึงความหึงหวงอย่างเห็นได้ชัด

"คะคิงส์นายพูดอะไรของนาย"จัสมินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือนี่เขากำลังจะแกล้งเธอใช่ไหมเขาจงใจพูดแบบนี้เพื่อให้เธออับอายใช่ไหม

"กูบอกให้มึงปล่อยไงวะ!"คิงส์เริ่มขึ้นเสียงแต่มีหรือที่ครามจะยอมทำตาม

"ขอโทษว่ะที่กูปล่อยไม่ได้เพราะกูเองชอบจัสมินและจะเป็นผัวในอนาคตของจัสมินเพียงคนเดียว"

"ไอ้คราม!"คิงส์ตะโกนลั่นก่อนจะผลักจัสมินออกไปก่อนจะซัดหมัดเข้าแก้มของครามอย่างแรง

ผั๊วะ! ผั๊วะ! ทั้งสองคนต่างแลกหมัดใส่กันอย่างไม่ยั้งแรงจัสมินที่เห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปห้าม

"หยุด!ครามพอแล้ว"

"คิงส์หยุด"ทั้งสองคนยังคงแลกหมัดใส่กันไม่ยั้งแรงโดยที่คริสเองก็ยืนมองไม่ห้ามอะไร

"คริสช่วยห้ามหน่อยได้ไหม"จัสมินเอ่ยออกมา

"ถ้ามันจะต่อยกันก็ปล่อยมันไปให้ตายกันไปข้างเลย"คริสพูดออกมาจัสมินได้แต่ส่ายหน้าไปมาก่อนจะตะโกนสุดเสียง

"เออ! อยากจะต่อยกันมากใช่ไหมก็ต่อยไปเลยเอาให้ตายเลยอึก"

"..."เงียบคิงส์กับครามเงียบก่อนจะผละตัวออกจากกันตอนนี้สภาพทั้งสองชายไม่ต่างจากหมาเลยสักนิด

"ฮึกฮือต่อยไปสิต่อยให้ตายกันไปเลยยิ่งดี"พูดจบจัสมินก็วิ่งออกไปจากห้องครามทำท่าจะวิ่งตามแต่ก็ต้องชะงักกับคำพูดของคิงส์

"มึงอย่าตามถ้ามึงมามึงตายไม่ดีแน่"คิงส์พูดจบก็วิ่งตามจัสมินออกไปครามทำท่าจะตามไปแต่ก็ถูกมือของเมจิจับเอาไว้

"ครามอย่าฉันขอร้อง"ครามจ้องใบหน้าสวยของเพื่อนสาวก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตัวเองเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง