Novel-novel oleh เรย์นิล

-เช้าวันต่อมา-"ลูกหว้าทำอะไรอยู่ลูก"ร่างบางคนเป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวตัวน้อยของเธอที่กำลังนั่งทำอะไรสักอย่าง"ลูกหว้าวาดรูปคอบคัวเราค่ะ"เด็กสาวตัวน้อยเอ่ยแล้วยิ้มหวานตาใสให้คนเป็นแม่พร้อมกับโชว์รูปของตัวเองให้คนเป็นแม่ดู จัสมินยิ้มให้ลูกสาวของตัวเองก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆ ลูกสาวตัวน้อยของเธอที่มีใบหน้า หน้าตาเหมือนเธอไม่ผิด"อันนี้ใครเหรอคะ"จัสมินชี้ไปที่รูปพร้อมกับเอ่ยถามลูกสาวตัวน้อยของเธอ"อันนี้คุณพ่อ คนต่อไปคือพี่เอเดนคนตงกางคือลูกหว้าถัดไปจากลูกหว้าคือพี่ธามและก็คุณแม่ค่ะ"เด็กสาวเอ่ยเสียงใสตอบคนเป็นแม่พร้อมกับยิ้มหวานอย่างสดใจให้คนเป็นแม่ จัสมินที่เห็นท่าทีของลูกสาวตัวเองก็อดยิ้มออกมาไม่ได้เลยกับความน่ารักน่าเอ็นดูของลูกสาวตัวน้อยของเธอ"ทำอะไรอยู่ครับสองสาว"เสียงคิงส์คนเป็นพ่อเอ่ยถามภรรยาสาวและลูกสาวตัวน้อยของเขา พร้อมกับเอเดนและธามที่เดินตามคนเป็นพ่อเงียบๆ ก่อนที่เด็กชายทั้งสองคนจะไปนั่งบนโซฟาราคาแพงของบ้าน"ลูกหว้าวาดรูปคอบคัวเราค่ะปะป๊า"เด็กสาวตัวน้อยเอ่ยตอบคนเป็นพ่อด้วยนํ้าเสียงหวานใส"ลูกหว้าวาดสวยไหมคะปะป๊า"เด็กสาวตัวน้อยเอ่ยถามคนเป็นพ่อพร้อมกับลุกขึ้นเดินดุ่มๆ ไปหาคนเป็นพ่อ ค

9ปีผ่านไป"ปะป๊า"เสียงเด็กน้อยเอ่ยเรียกคนเป็นพ่อที่นั่งทำงานอยู่ลูกหว้าเด็กสาวอายุเพียง3ขวบหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักเป็นลูกสาวคนเล็กของจัสมินกับคิงส์โดยพวกเขานั้นมีลูกอยู่3คนคือลูกหว้า เอเดนและธามนั้นเองธามคือลูกคนโตของบ้าน"มีอะไรเหรอครับ"คิงส์เอ่ยถามลูกสาวตัวเล็กพลางอุ้มเธอมานั่งบนตักแกร่งก่อนที่นํ้าเสียงหวานใสเด็กน้อยจะเอ่ยถาม"ปะป๊าทำอะไย""ปะป๊าทำงานครับ"คิงส์ตอบลูกสาวคนเล็กพร้อมกับหอมแก้มด้วยความรักและความเอ็นดูเนื่องจากลูกหว้านั้นเป็นเด็กที่มีนิสัยซื่ิอใสและไร้เดียงสาทำให้ใครๆ ก็รักเธอโดยเฉพาะคิงส์นั้นยิ่งหวงลูกสาวของตัวเองสุดๆ"หม่ามี๊ไปไหนคะลูกหว้าไม่เห็นหม่ามี๊็เลย"เด็กสาวตัวน้อยเอ่ยถามเสียงใสพร้อมกับมองหน้าคนเป็นพ่อตาแป๋วน่ารักน่าเอ็นดู"ใครเรียกหาหม่ามี๊คะ"จัสมินเดินเข้ามาพร้อมกับลูกชายของเธออีกสองคนคือเอเดนกับธาม"หม่ามี๊"เด็กตัวน้อยลุกออกจากตักคนเป็นพ่อก่อนจะวิ่งไปหาคนเป็นจัสมิน กอดลูกน้อยด้วยความเอ็นดู"ลูกหว้าคิดถึงหม่ามี๊ค่ะหม่ามี๊ไปไหน"เด็กสาวเงยหน้าถามคนเป็นแม่ตาแป๋วจัสมินเองก็อดยิ้มไม่ได้กับท่าทีของลูกสาวคนเล็กของบ้าน"หม่ามี๊ไปคุยกับคุณย่ามาค่ะ"จัสมินตอบลูกสาวคนเล็กของ

7วันผ่านไปร่างบางที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงนั้นจู่ๆ เธอก็รีบลุกขึ้นมาพร้อมกับวิ่งเข้าห้องนํ้าทันที ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งทำงานอยู่ในห้องถึงกับขมวดคิ้วงงก่อนจะเดินตามเธอไป"ฮืออ้วก"จัสมินเกิดอาการอาเจียนอย่างรุนแรงเธอนั่งคุกเข่าลงด้วยความหมดแรงคิงส์ที่เห็นท่าทีของคนรักนั้นเขาก็ถึงกับตกใจก่อนจะรีบเอ่ยปากถามเธอ"เธอเป็นอะไรหรือเปล่าช่วงนี้ฉันเห็นเธอเพลียบ่อยไปหาหมอไหม"เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงคนรักของตนที่นั่งหมดแรงอยู่โดยใบหน้าสวยนั้นซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด"ฮือไม่เอา"ปากเล็กเริ่มงอแงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุคิงส์จับร่างบางล้างหน้าล้างตาก่อนจะอุ้มเธอไปไว้บนเตียงอย่างอ่อนโยน"อยู่คนเดียวก่อนนะเดี๋ยวฉันจะไปตามแม่บ้านก่อน"ชายหนุ่มเอ่ยบอกร่างบางที่กำลังนอนกอดเขาอยู่"ฮือไม่เอานายห้ามไปไหน"คิงส์เงียบไม่พูดอะไรเพียงแต่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่เดี๋ยวนี้ร่างบางอาการแปรปรวนอยู่บ่อยครั้งแถมบางวันเธอก็เหนื่อยแถมยังบอกอาหารที่เธอชอบกินอยู่บ่อยครั้งว่าเหม็นคิงส์เริ่มคิดถึงเรื่องนั้นก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเอ่ยถาม"ประจำเดือนเธอมาหรือยัง"ชายหนุ่มเอ่ยถามแล้วมองใบหน้าสะสวยของคนรักตัวเองด้วยความต้องการคำตอบร่

-คอนโดคิงส์-หลังจากที่งานจบทั้งสองครอบครัวก็แยกย้ายกันทันทีเพราะว่ามันดึกมากแล้วจัสมินนั้นได้มานอนที่คอนโดของชายหนุ่ม"วันนี้คนเยอะมากนายว่าไหมคิงส์"นํ้าเสียงของร่างบางเอ่ยถามคนรักที่กำลังถอดเสื้อของตัวเองออก"ก็งานสำคัญของพวกเราแขกก็ต้องเยอะอยู่แล้ว"ชายหนุ่มพูดแล้วมองไปทางร่างบางจัสมินนั้นก็ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความงุนงงกับคำพูดของเขา*งานสำคัญพวกเรา"งั้นเหรอนี่เขากำลังหมายถึงอะไร"เอ๊ะ เดี๋ยวนะงานสำคัญของพวกเรานายหมายถึงอะไรเนี่ยฉันจะสำคัญได้ยังไง""ก็ต้องสำคัญสิเพราะวันนี้ฉันตั้งใจที่จะมาเปิดตัวเธอในงานนี้เลยนะไม่ดีใจเหรอ"คิงส์พูดพร้อมกับเดินไปหาร่างบางที่ยืนอยู่เขาจับร่างบางอุ้มในท่าเจ้าสาวก่อนจะเดินมานั่งบนโซฟาราคาแพง"นายนี่ร้ายมากๆ เลยตั้งแต่ฉันให้โอกาสนายเปลี่ยนไปมมากนะรู้ไหม"ร่างบางเอ่ยถามพร้อมกับซบใบหน้าลงบนแผงอกแกร่งด้วยความออดอ้อน"วันนี้จะอ้อนอะไรอีก"ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับมองใบหน้าสะสวยของคนรักของตัวเองก่อนที่มือหนาจะจับเส้นผมของคนตัวเล็กเล่นไปมาด้วยความอ่อนโยน"นายอยากมีความสุขไหม"จัสมินเอ่ยปากถามพร้อมกับเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มตัวสูง"แค่ฉันได้อยู่กับเธอฉันก็มี

1เดือนผ่านไปวันนี้เป็นวันที่ดีของคิงส์เนื่องจากเขานั้นประสบความสำเร็จในการทำงานบริษัทเขานั้นได้เป็นประธานบริษัทอย่างเต็มวันนี้จริงเป็นวันที่เฉลิมฉลองกันโดยที่คิงส์นั้นเขาใส่ชุดสูทสีดำสะอาดเขามีใบหน้าที่หล่อเหลาอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องแต่งอะไรมากนัก"ดีใจด้วยนะมึง"คริสเอ่ยบอกเพื่อนชายพร้อมกับยิ้มแย้มโดยที่ข้างๆเขานั้นมีนาร์เนียตาแป๋วยืนอยู่ข้างๆเขา"ว้าวพี่คริสคะนาร์เนียอยากได้ลูกโป่ง"นาร์เนียเอ่ยบอกคริสที่ยืนอยู่ข้างๆเธอในขณะที่ดวงตากลมโตยังคงจับจ้องไปที่ลูกโป่งด้วยความอยากได้"เธอนี่มันจุ้นจ้านจริงๆเอาไม่ได้"คริสเอ่ยบอกพร้อมกับทำหน้าดุ"แต่นาร์เนียอยากได้นิ"เด็กสาวพูดพร้อมกับเบะปากจะร้องไห้คิงส์ที่เห็นดังนั้นก็อดที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้"ถ้าอยากได้ก็ไปเอาเลยครับที่นี่มีลูกโป่งเยอะมาก"คิงส์เอ่ยแล้วยิ้มให้ด้วยความอบอุ่นนาร์เนียที่ได้ยินดังนั้นถึงกับตาลุกวาว"ขอบคุณค่า ไปเอาลูกโป่งกันค่ะพี่คริสนาร์เนียอยากได้ลูกโป่งแล้ว"ไม่ทันให้คริสจะพูดอะไรเธอก็จัดการลากคริสเดินออกไปทันที"ไอ้คริสมันไปเจอเด็กที่ไหนแถมดูตัวติดกันอีกด้วย"คิงส์เอ่ยถามครามที่ยืนอยู่ข้างๆเขา"ที่มหาลัยเก่า น้องเขาถ

-บ้านหลังใหญ่-"ฮ่าๆ เธอนั่นแหละ"เสียงของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่เขาหัวเราะคิกคักด้วยความสนุกสนานอย่างมาก"หวานให้มันเบาๆ หน่อยสิ"เสียงณภัทรพ่อของจัสมินเอ่ยแซวทั้งสูงคนพร้อมกับยิ้มให้อย่างใจดี"สวัสดีครับคุณพ่อ/คุณอา"คิงส์เอ่ยสวัสดีพร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อมถ่อมตนทำเอาวีระพ่อของคิงส์ที่นั่งอยู่ด้วยกันถึงกับชะงักกับท่าทีของลูกชายของเขา"สวัสดีค่ะคุณพ่อ/คุณอา""วันนี้ตัวอะไรเข้าสิงแก"คำถามของวีระนั้นทำให้ณภัทรถึงกับขมวดคิ้วด้วยความงง"ก็ไม่มีตัวอะไรผมก็แค่ทำตามนิสัยของผม""นิสัยของแกไม่ใช่แบบนี้นิอะไรทำให้แกเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ละ"วีระเอ่ยถามลูกชายของเขา เขารู้ว่าอะไรที่ทำให้ลูกชายของเขาเปลี่ยนเขาแค่อยากได้ยินออกมาจากปากของลูกชายเขาเท่านั้นเอง"ก็เมียไงครับ"คิงส์พูดพร้อมกับหันไปมองร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ จัสมินนั้นก็ถึงกับหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายกับคำพูดของชายหนุ่มที่เขามักจะแกล้งเธอเมื่อได้โอกาส"หนูมินเขารับแกเป็นผัวหรือเปล่าเถอะ"นํ้าเสียงของวีระเอ่ยออกมาอย่างไม่จริงจังนัก"ก็ต้องรับสิเพราะถ้าไม่รับใครจะเป็นพ่อของลูกล่ะ"เคร้ง เสียงแก้วกาแฟหล่นจากมือของณภัทรเขาอึ้งแ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาช่วงบ่ายของวัน“มุกดูนี่สิ” เสียงทุ้มอ่อนของกวินท์เอ่ยบอกคนรักหลังจากที่เขาเก็บหอยบนทรายโชว์ให้เธอดู หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่จะเอ่ยถามกลับไป“ทำไมเหรอคะ?” เธอจ้องมองคนตัวสูงอย่างต้องการคำตอบ เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามของเธอ“สวยเหมือนมุกเลย” คำตอบของชายหนุ่มสร้างรอยยิ้มแก่หญิงสาวไม่ยาก เธอเดินเข้าไปหาพร้อมกับใช้มือบีบแก้มกลม ๆ ของเขาอย่างมันเขี้ยว“เดี๋ยวนี้พอมีโอกาสก็เอาใหญ่เลยนะคะ” ริมฝีปากบางเอ่ยพร้อมกับจ้องไปยังนัยน์ตาคู่คมของคนรัก กวินท์อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะประสานมือเธอไว้หลวม ๆ แล้วเดินเล่นไปถามชายหาดพร้อม ๆ กันความอบอุ่นที่ทั้งสองได้รับในตอนนี้มันสร้างความสุขแก่ทั้งคู่อยู่ไม่น้อยบางคนอาจคิดว่า ทำไมเธอถึงยอมกลับไปอยู่ในจุดเดิม เธอสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า หากเขาสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอได้ เธอก็พร้อมที่จะให้โอกาสนั้นกับเขาอีกครั้งไข่มุกรู้ตัวเองดีไปกว่าใคร เธอเชื่อมั่นว่ากวินท์ไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีกเด็ดขาด เขาให้คำมั่นสัญญากับเธอแล้ว หากมีครั้งต่อไปเขาจะไม่มีวันได้โอกาสจากเธออีกเลย“วันนี้ลมเย็นดีนะ หนาวไหม” กวินท์เอ่ยถามคนรักเสียงอ่อนในขณ

“วันนี้ถ้าอยากกินอะไรก็บอกพี่ได้นะเดี๋ยวพี่ทำให้”“มุกอยากกินข้าวต้มหมูสับ พี่วินท์ทำเป็นไหมคะ”“ไม่มีอะไรเกินความสามารถของพี่หรอก” เขาดึงมือคนตัวเล็กขึ้นมาหอมอย่างสดชื่น มืออุ่น ๆ ของเธอทำให้เขามีความสุข“โรคจิตเหรอคะ”“โรคจิตอะไรกัน แค่หอมมือเมียเอง”“นั่นแหละค่ะ”“ไม่หรอกเพราะรักถึงทำแบบนี้”ตึก ตึก ตึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นส่ำขึ้นมา เธอรู้สึกอ่อนไหวกับคำพูดของคนรัก“ปากหวานจังเลยนะคะ”“มุกก็เคยชิมแล้วไม่ใช่เหรอ”“ถ้าอยากชิมอีกสักครั้งได้ไหมคะ”ฟึบ ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากหญิงสาว เขามองใบหน้าเธอก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง“มุกต้องการแบบนั้นจริง ๆ เหรอ”“มุกไม่เคยพูดละ.....อื้อ” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดออกมาจบกวินท์ก็ประกบริมฝีปากบางด้วยความดูดดื่มทันที เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากบางของหญิงสาวเพื่อตักตวงความปรารถนาที่ตัวเองมีกวินท์ประคองใบหน้าของหญิงสาวไว้เบา ๆ ลิ้นของเขาารุกล้ำเข้าไปในโพรงปากบาง เขาทั้งสองแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มจนเมื่อพอใจแล้วชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกเขาสบตากับเธอดวงตาเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่ที่ผ่านทางแววตา เขาอยากเห็นหน้าเธอในท

เช้าวันต่อมา“วันนี้พี่วินท์ไม่ทำงานเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ากวินท์ยังคงนอนอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกไปไหน“วันนี้พี่ไม่เข้าบริษัท”“ทำไมคะ?” ไข่มุกแสดงสีหน้าสงสัยออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบจากคนตัวสูง“มุกท้องพี่ก็ต้องหาเวลาว่างเพื่อมาดูแลมุก” เขาตอบแล้วยิ้มให้กับเธอก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินไปหาหญิงสาว “รีบออกมานะตัวเล็กป๊าอยากเห็นหน้าหนูแล้ว” เขาย่อตัวลงไปกระซิบบริเวณหน้าท้องแบนราบของเธอทำเอาไข่มุกที่เห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอาอยู่ไม่น้อย“ลูกไม่ได้ยินหรอกค่ะ”“มันก็ไม่แน่”“แต่งตัวไปทำงานได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกโทรบอกคุณพ่อนะคะ”“เมียใครเนี่ยน่ากลัวจัง” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เธอจนปลายจมูกของทั้งสองชนกัน“เลิกติดเล่นได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกไม่คุยกับพี่วินท์แล้วนะคะ”“ครับคุณเมีย” กวินท์หอมเข้าที่แก้มนุ่มของคนรักฟอดใหญ่แล้วเดินเข้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าไปมาแต่เธอก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อยที่เขาเป็นแบบนี้ ดูเหมือนว่าการเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้มันค่อนข้างไปได้สวยเป็นอย่างมากเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ“มุกมาผูกเนคไทให้พี่หน่อย” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยเรียกคนรักทำให

“ทั้งหมด140บาทค่ะ ลูกค้าสะดวกจ่ายทางไหนดีคะ” ไข่มุกเอ่ยถามลูกค้าพร้อมกับยิ้มหวานให้ หลังจากที่เธอได้สรุปยอดให้ลูกค้าเสร็จแล้ว“สแกนจ่ายค่ะ”“สแกนตรงนี้ได้เลยนะคะ” เธอชี้คิวอาร์โค้ดตรงหน้าก่อนที่ลูกค้าจะสแกนจ่ายค่าอาหารแล้วเดินออกไปจากคาเฟ่“เหนื่อยไหมคะพี่มุก” ปันปันเอ่ยถามพร้อมกับยิ้วหวานให้“นิดหน่อยค่ะ”“แล้ววันนี้ว่าที่สามีของพี่มุกไม่มาเหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามพลางทำสีหน้าสงสัยอยู่ไม่น้อย เธอชะเง้อเพื่อมองหาใครบางคน“ช่วงนี้เขางานยุ่งน่ะ”“แต่เขาก็ดูรักพี่มุกมากเลยนะคะ ปันเห็นมาหาแทบทุกวันเลย”ไข่มุกรู้ดีว่ากวินท์นั้นให้ความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน เขาจะมาหาเธอทุกครั้งเมื่อมีโอกาสต่อให้ไม่มีกวินท์ก็จะพยายามหาเวลาว่างมาหาเธอให้ได้ เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง“ยังไงปันก็ขอแสดงความยินดีกับรักครั้งใหม่ด้วยนะคะ”“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวพูดจบแล้วก็ยิ้นหวานให้กับเด็กสาวตรงหน้า การที่เธอยอมให้โอกาสกวินท์อีกครั้งเป็นเพราะเขานั้นทำให้เธอเห็นว่าเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแค่ไหนเธอเห็นทุกการกระทำของเขาทุกอย่างและอีกส่วนหนึ่งคือมาจากใจเธอที่ยังมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเขาอยู่ เธอยังรักและยังหวงเขาเหมือนแต่ก่อนที่บอกว

“......” กวินท์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยินชะงักอยู่เล็กน้อยแม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมาตอนนี้แต่ภายในใจนั้นแทบจะอยากกอดเธอจนแทบจะบ้า“มุกยอมกลับไปอยู่ด้วยกันอีกคระ......อ๊ะ !” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ กวินท์โผลเข้ามาสวมกอดเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย“พี่ขอบคุณนะ” ชายหนุ่มพูดอย่างซึ้งใจ ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่าแล้ว เขากระชับกอดเธอให้แน่นมากขึ้นกว่าเดิมราวกับว่าไม่อยากปล่อยให้เธอหายไปจากอ้อมกอดของเขาอีกแล้ว“แต่มันก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของพี่วินท์เหมือนกันนะคะ” ที่เธอยอมให้โอกาสเขาเพราะเธอยังรักเขาอยู่ เธอหลอกคนอื่นได้แต่เธอไม่สามารถหลอกใจตัวเองได้เธอมองเห็นความพยายามของกวินท์มาโดยตลอดเพียงแต่อยากเห็นเขาพยายามมากกว่านี้ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่แค่เขาที่ขาดเธอไม่ได้ เธอก็ไม่สามารถขาดเขาได้เช่นกัน“พี่ขอบคุณมุกจริง ๆ นะ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้มุกเสียใจอีก”“มุกจะเชื่อคำพูดของพี่วินท์อีกครั้งนะคะ”“ขอบคุณนะ” เขาเอ่ยขอบคุณเธอด้วยความซาบซึ้งใจ“มุกให้โอกาสพี่วินท์แค่ครั้งเดียวนะคะ หากพี่วินท์ยังเป็นแบบเดิมอยู่มุกขอไม่กลับมาอีกแล้วนะคะ” เธอรู้ว่าการกลับไปอยู่ใน

เช้าวันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาประตูห้องดังขึ้นทำให้ไข่มุกที่กำลังยืนทำกับข้าวอยู่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองไปยังประตูห้องเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปเปิดประตู เธอพอจะเดาออกว่าคนที่เคาะคือใคร......“มาทำไมแต่เช้าคะ?” เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วก็เห็นกวินท์ยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกับในมือมีของมาฝากมากมาย“วันนี้พี่ไม่ได้เข้าบริษัทเลยมาหามุกแทน”“คำตอบของพี่วินท์ดูเหมือนคนไม่มีความรับผิดชอบเลยนะคะ” เขามาหาเธอโดยที่ไม่ได้ไปทำงาน มันทำให้เธอรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อย“พี่ขอเข้าไปข้างในได้ไหม”“ถ้ามุกบอกว่าไม่พี่วินท์จะยอมกลับไปไหมคะ”“มุกก็น่าจะรู้คำตอบของพี่นะ”“เฮ้อ มุกไม่อยากเถียงกับพี่แล้ว” หลังจากพูดจบแล้วหญิงสาวก็ยอมหลรกทางให้คนตังสูงเดินเข้ามาหาภายในห้องก่อนที่เธอจะปิดประตูลง“ทำอะไรกินเหรอ ทำไมหอมจัง” เขาวางสัมภาระที่ถือมาด้วยความไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปดูกับข้าวที่เธอทำอย่างถือวิสาสะแต่แล้วก็ทำให้เขาต้องเบือนหน้าไปทางอื่นทันที“อึก ทำไมเหม็นแบบนี้วะ” กวินท์พูดกับตัวเองเบา ๆ หลังที่ชะเง้อหน้ามองกับข้าวที่หญิงสาวทำไว้ ท่าทีของเขาทำให้ไข่มุกได้แต่ยืนมองอย่างเงียบ ๆ เธอเม้มริมฝีปาก