ตอนที่ 14

“เริ่มสนุกแล้วใช่ไหม” เขารั้งท้ายทอยเธอให้สบตา เห็นแววตาของเธอหวานเชื่อม อ้าปากเผยอนิด ๆ ขยับโยกเร็วขึ้น เขาเด้งสะเอวใส่สวนกลับเธอเช่นกัน สองคนประสานเสียงร้องงึมงำด้วยความหฤหรรษ์ หญิงสาวกระตุกเกร็งตัวไปอีกครั้ง เธอซบหน้าลงไปบนยอดอกของเขาทันที

ฟาเบียนไม่ปล่อยให้เธอได้พัก เขาจับร่างสวยให้นอนหงาย กระแทกกระทั้นลงไปอย่างหนักหน่วง ปองรักยกมือขึ้นดันหน้าท้องของเขาเหมือนปรามให้เบาแรง แต่ก็ไม่เป็นผล

สองขาขาว ๆ ถูกง้างออกจนกว้าง และฟาเบียนอัดตอกกระชั้นถี่ ปองรักน้ำตาไหลพราก ด้วยความเสียวสุด ๆ มันลึกได้มากกว่านี้อีกไหม เสียงเนื้อกระทบกัน และเสียงสอดประสานของสองอวัยวะดังไปทั้งห้อง

เธอร้องออกเสียงอย่างไม่อาย เป็นใครโดนแบบนี้ ไม่ร้องเธอให้ดิ้นตาย เขาส่งเธอไปสวรรค์อีกสองครั้ง ความเจ็บปวดแต่แรกหายไปหมด ตอนนี้เหลือทิ้งไว้แต่ความสุขสำราญไม่ว่าเขาจะสั่งให้ทำอะไรหญิงสาวก็ทำตามไม่อิดออด เธอชักติดใจเสียแล้ว

นายจ้างหนุ่มหมุนตัวเธอให้หันหลัง อัดประกบท่อนใหญ่เข้าไปแนบแน่น แล้วชักขยับไม่รอจังหวะ แรงกว่านี้มีอีกไหม เธอตัวสั่นหวั่นไหวไปหมด

สองมือหนาขย้ำหน้าอกของเธออย่างแรง ทั้งโยก ทั้งบด กระแทกท่อนใหญ่ เข้าออกหนัก ๆ ไม่กลัวมดลูกจะพัง ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าไปสุดแรงส่งสารรักและความพอใจเข้าไปในช่องท้องของหญิงสาวจนร่างบางกระตุกเกร็ง ช่องทางคับแคบบีบรัดรีดพิษสงของตัวท่อนใหญ่ที่คารังให้หมดฤทธิ์ สองร่างเหงื่อท่วมตัว

เขาคลอเคลียอยู่ด้านหลัง ใช้ริมฝีปากลากไล้ไปทั่วแผ่นหลังขาวนวล ยกยิ้มเต็มใบหน้า ปองรักนอนหายใจโรยระรินอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของเขา

ชายหนุ่มเหลียวมองนาฬิกา 07.00 น.

“อาบน้ำแต่งตัวนะ แล้วลงไปกินข้าวกัน ไม่ต้องใส่ชุดนักศึกษาแล้วนะ”

เขาบอกเธอ ก่อนจะเดินลิ่ว ๆ เข้าห้องน้ำไป

ปองรักขยับตัวลุกขึ้นอย่างเจ็บปวด เสียวแปลบที่ท้องน้อยวูบ รู้ตัวว่าร่องรักของตัวเองยังขมิบไม่หยุด เธอมองค้อนไปถึงร่างหนาใหญ่ที่อยู่หลังประตูห้องน้ำนั้น

‘เขาจะตักตวงความสุขจากร่างกายของเราให้มันคุ้มค่าแน่ ๆ ยายจิลเอ๊ย’ เธอหมดเวลาท้อแท้ ก็ตัวเองเลือกทางเดินเส้นนี้เองจะโทษใครได้ ปองรักรีบหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาใส่ แล้วพาร่างที่ส่วนกลางบอบช้ำกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง

“ป้า คุณฟาเอาคุณจิลมาอยู่บ้านทำไม สงสัยคนนี้ตัวจริงเสียงจริงนะ ป้าว่าไหม” ลัดดาส่งเสียงถามป้าสายหยุดเบาๆ

ก๊อง... เสียงกะละมังเล็กถูกเคาะลงไปบนหัวของเธอ

“โอ๊ย” ลัดดาร้องทันทีเพราะเจ็บ

“จุ้น ปากอยู่ไม่สุขนะ เดี๋ยวจะได้ย้ายสำมะโนครัวโดนเนรเทศออกจากที่นี่” ป้าชี้หน้าว่าให้หลานสาว

“โธ่... ป้าก็ เราคุยกันแค่สองคน” เธอยังไม่เห็นโทษของตัวเอง

“มันเรื่องของคุณฟาท่าน เอ็งนี่ยังไงนะ เดี๋ยว ๆ ยังไม่หยุด” ป้าคาดโทษ

“แหมป้าก็ คุณจิลนี่เป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะป้าที่ได้เข้ามาเหยียบในบ้านนี้ แสดงว่าเธอก็ต้องพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ”

“สู่รู้นัก”

“คุณฟาเจ้าชู้จะตาย”

“อีลัดดา...” ป้าสายหยุดทำเสียงเขียว ยกมีดที่อยู่ในมือขึ้นมาชี้หน้าหลานสาว เธอกระโดดเหยงออกห่าง ยกมือปิดปากตัวเองสนิท

“ตบปากตัวเองร้อยรอบ” เธอแย่งป้าพูด ก่อนจะใช้มือของตัวเองตบปากของตัวเองเบา ๆ

“มีอะไรให้จิลช่วยไหมคะ” ปองรักส่งเสียงขึ้นถาม เธอได้ยินสองป้าหลานคุยกันถึงไม่ดังแต่ก็พอจับใจความได้ สองป้าหลานสะดุ้งสุดตัว รีบหันไปมองทางต้นเสียง

“อุ๊ย... คุณจิลไปนั่งรอเถอะค่ะ จะรับเป็นชา กาแฟ หรือว่าช็อกโกแลตร้อน ๆ ไหมคะ” ป้าสายหยุดถามออกมาทันที ยิ้มให้หญิงสาวจนปากกว้าง

ลัดดาทำหน้าซีด ๆ มองเธอด้วยสายตาสำนึกผิด แต่ปองรักก็ยิ้มให้เหมือนเธอไม่ได้ยินหรือรับรู้อะไร

“ขอกาแฟก็ได้ค่ะ” เธอบอก ป้าสายหยุดวางมีด แล้วเดินพาหญิงสาวมานั่งรอที่โต๊ะทานอาหาร

“คุณฟาสั่งเอาไว้ว่า เช้านี้ให้ทำข้าวต้มกุ้ง เห็นคุณฟาว่า เมื่อคืนคุณจิลกินได้น้อย อาหารไม่อร่อย หรือไม่ถูกปากคะ” นางถามด้วยความห่วงใย

“อร่อยอยู่ค่ะ แต่ปกติจิลไม่ค่อยได้ทานหนักมื้อเย็นน่ะค่ะ” เธอตอบออกไปแบบเป็นมิตรเช่นกัน

“เฮ้อ... ค่อยโล่งอก คุณฟาสั่งไว้อีกเหมือนกัน ว่าให้ถามคุณจิลว่าชอบทานอะไรคะ” ปองรักนึกไปถึงใบหน้าของฟาเบียนก็ดีใจอยู่ข้างใน อย่างน้อยเขาก็เป็นห่วงเธอด้วย

“กินได้หมดแหละค่ะ จิลไม่เรื่องมากหรอกค่ะ ขอบคุณคุณป้ามากนะคะ” เธอยกมือไหว้ป้าสายหยุด นางรีบยกมือรับไหว้

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“กาแฟของคุณจิลมาแล้วค่ะ” ลัดดายกกาแฟออกมาเสิร์ฟ

“วันนี้ข้าวต้มของคุณจิลจะใส่ไข่ด้วยไหมคะ” ลัดดาถามแบบเอาใจ

“ได้ก็ดีค่ะ” เธอยิ้มให้กับเด็กสาว

“ฟองเดียวหรือสองฟองคะ” ลัดดาถามต่อ

“ฟองเดียวก็พอค่ะ” ปองรักยิ้มกับคำถามของลัดดา

“ป้า... คุณฟาลงมาแล้ว” ลัดดาบุ้ยใบ้ให้ป้าสายหยุดมองไปทางบันไดที่เจ้านายของพวกเธอกำลังเดินลงมา

ปองรักยังไม่ชิน เธอขยับตัวนั่งตรง สองป้าหลานวิ่งปรู๊ดเข้าไปในครัว ก่อนจะคอยมองตามนายตัวเองตลอด พอเขานั่ง ทุกอย่างก็เริ่มทยอยเสิร์ฟแบบรู้ใจ

ฟาเบียนจัดไข่ลวกไปสามฟอง ขนมปังสามแผ่น เบคอน และไส้กรอกอีกชุดใหญ่ กับกาแฟสด ที่ป้าสายใจยกมาทั้งพ๊อทเพื่อให้เขาสะดวกในการเติมเอง

“ข้าวต้มอร่อยไหม” เขามองหน้าเธอตรง ๆ

“อร่อยค่ะ”

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษก็บอกป้าสายหยุดนะ ไม่ต้องเกรงใจ ผมชอบกินอาหารในบ้านมากกว่าไปกินข้างนอก” เขาบอกความชอบของตัวเอง

‘ต้องทำตัวให้ชินกับสายตาคู่นี้ และใบหน้านี้ด้วยนะยายจิล’ เธอบอกตัวเอง

เขาขับรถพาเธอไปทำงานด้วยทุกที่ ปองรักได้เห็นชีวิตของฟาเบียนที่เขาทำงานเก่งมาก แล้วได้เห็นความฉลาดและคล่องตัวของเขา

หญิงสาวชื่นชมเขาอยู่ในใจ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าประทับใจนายจ้างเข้าแล้วเต็มเปา