เอามือออกไป

“กลับมาซะดึกเลยลูก”พ่อลินดาเอ่ยขึ้นเขายิ้มรับร่างบางที่เดินอุ้มเลโอที่หลับอยู่ในอ้อมแขนพร้อมถุงต่างๆอีกมากมายที่คมเดชเป็นคนซื้อให้วันนี้เขาทั้งเลี้ยงข้าวและพาไปซื้อของให้เลโอแน่นอนว่าเลโอสนุกมากเธอไม่เคยเห็นลูกชายตัวเองตาเป็นประกายกับของเล่นขนาดนี้มาก่อนมันเหมือนกับว่าของเล่นพวกนั้นเป็นของล้ำค่าสำหรับเขาซึ่งคนเป็นแม่อย่างเธอแทบจะไม่ได้ใส่ใจมันเลย 

“พ่อคะหนูมีเรื่องจะคุยด้วย”ลินดาเอ่ยขึ้นผู้เป็นพ่อพยักหน้ารับเธอจึงเดินขึ้นไปเพื่อพาเลโอไปนอนก่อนจะลงมาหาพ่ออีกครั้ง 

“มีเรื่องอะไรล่ะ”พ่อของลินดาเอ่ยถามเขามองลูกสาวที่ค่อยๆเปิดกระเป๋าพร้อมกับหยิบเงินสดจำนวนมากมากองไว้ตรงหน้าเขาร่างสูงมองมันด้วยความตกใจก่อนจะสบตากับลินดาที่กำลังจะเอ่ยขึ้น 

“พ่อคะ..ลินขอบคุณมากๆที่ดูแลเลโอให้นะคะตอนนี้ลินสามารถยืนได้ด้วยตัวเองแล้ว”ลินดาเอ่ยขึ้นเธอยอมรับความช่วยเหลือของคมเดชเพื่ออนาคตของเลโอและเพื่อไม่ให้เป็นภาระของพ่อตัวเอง 

“ลินนี่ลูกเอาเงินพวกนี้มาจากไหน!”พ่อของลินดาเอ่ยถามด้วยความตกใจแต่ยังไม่ทันที่ร่างบงจะเอ่ยตอบภรรยาใหม่ของพ่อก็โพล่เข้ามาพร้อมกับพุ่งมาที่เงินที่กองไว้อยู่ทันที 

“นะนี่เธอเอาเงินมาคืนพวกฉันแล้วใช่ไหม…กรี๊ดคุณคะเรามีเงินจ่ายหนี้แล้วนะบ้านเราจะไม่โดนยึด..” 

“นี่คุณ!”พ่อของลินดาตะโกนเสียงดังเขาส่งสายตาให้กับภรรยาถึงเรื่องที่เธอหลุดปากออกมาฝ่ายนั้นก็เบิกตากว้างและรีบปิดปากตัวเองทันที 

“ไม่ต้องปิดบังลินหรอกค่ะ..ลินได้ยินหมดแล้วพ่อเอาเงินนี้ไปใช้หนี้นะส่วนเลโอลินจะมารับในอีก2วัน”ลินดาเอ่ยขึ้นอย่างเงียบสงบเธอดันเงินไปฝั่งตรงข้ามและแน่นอนว่าภรรยาใหม่ของพ่อก็รีบโกยมันเข้าตัวทันที 

“ลินพ่อไม่ได้ลำบากอะไรเลยว่าแต่ลูกไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหนคงไม่ได้ไปกู้พวกนอกระบบใช่ไหมพวกนั้นดอกเบี้ยมันโหดนะ”ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงและถ้ารู้ว่าเงินนี้เป็นเงินของพวกเงินกู้จริงๆเขาก็จะบอกให้ลินดาเอาไปคืนพวกมันอย่างแน่นอน 

“ไม่ใช่หรอกค่ะ…เงินนี้มาจากปู่ของเลโอค่ะ”ลินดาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มบาง 

“ปู่?”  

“ค่ะ..พอดีทางนั้นเขาค่อนข้ามีฐานะเขาเลยหยิบยื่นน้ำใจมาช่วยพ่อไม่ต้องเป็นห่วงลินนะคะพ่อสามารถเอาเงินนี้ไปใช้ได้ตามสบายเลย”ร่างบางเอ่ยบอกพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ตอนนี้ความรู้สึกของเธอมันทั้งอึดอัดใจและโล่งใจในเวลาเดียวกันที่สามารถใช้หนี้ให้พ่อของตัวเองได้ 

“ตกลงลูกจะไม่บอกพ่อจริงๆใช่ไหมว่าพ่อของเลโอเป็นใคร”พ่อของลินดาถามย้ำ 

“ขอโทษนะคะพ่อ..แต่ลินไม่อยากเอ่ยถึงและไม่อยากนึกถึงเขาอีกแล้วค่ะ”ลินดาพูดขึ้นพร้อมปาดน้ำตาเธอเอ่ยลาทั้งสองก่อนจะกลับมายังห้องพักของตัวเองที่พึ่งจะอยู่ได้ไม่นานและตอนนี้ก็ต้องเตรียมตัวเก็บของไปอยู่ที่ใหม่อีกแล้ว 

ซึ่งคมเดชบอกว่าบ้านหลังใหม่เป็นบ้านหลังเล็กๆที่เขาซื้อไว้เมื่อนานมากแล้วแม้มันจะห่างจากที่ทำงานของเธออยู่มากพอควรแต่ยังไงเธอก็ต้องอดทนเพื่อความฝันของลูกชายแน่นอนว่าเธอก็บอกให้กับคมเดชรู้ถึงโรคที่ลูกชายเธอเป็นอยู่เขาเลยจัดหาคนมาดูแลทั้งแม่บ้านครูบำบัดรวมถึงคนขับรถที่จะมาทำหน้าที่คอยไปรับไปส่งเธอทำงานทุกวันเพื่อไม่ให้เธอเหนื่อยจากการเดินทางกลับบ้านและเก็บแรงมาเล่นกับลูกชายแทน 

“แม่คะ..ลินคิดถูกแล้วจริงๆใช่ไหมคะแม่”ร่างบางเอ่ยขึ้นกับรูปถ่ายของผู้เป็นแม่มือบางลูบไปยังใบหน้าที่คิดถึงก่อนจะเดินไปอาบน้ำนอนเพราะพรุ่งนี้ยังคงต้องตื่นเช้าไปทำงาน 

2วันต่อมา 

“ได้เรื่องยังไงบ้าง”อาทิตย์เอ่ยถามลูกน้องที่ให้ไปตามสืบเรื่องผู้หญิงที่ไปกินข้าวกับพ่อของตัวเอง 

“ยังหาตัวไม่ได้เลยครับหลังจากวันนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้นัดเจอกันอีกเลย”อาทิตย์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเขายืนขึ้นก่อนจะหยิบเสื้อสูทขึ้นมาสวมใส่วันนี้เขาว่าจะลองไปหาลินดาอีกครั้งเพราะตั้งแต่เจอเธอในหัวสมองของเขามันก็ปั่นป่วนจนนอนไม่หลับ 

“สืบไปจนกว่าจะเจอ”ร่างสูงเอ่ยสั่งก่อนจะเดินออกจากห้องไปและตรงมายังโรงพยาบาลเพื่อดักรอเจออีกฝ่าย 

“ลิน!”หลังจากนั่งรอไปกว่าชั่วโมงร่างบางก็ปรากฏตัวขึ้นลินดามองอาทิตย์ก่อนจะเบือนหน้าหนีพร้อมกับสาวเท้าหนีทันทีจนอาทิตย์ต้องรีบวิ่งตามมาจับข้อมือของเธอให้หยุด 

“ลินหยุดก่อน!”สายตาคมเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องมองนาฬิกาของอีกฝ่ายที่รู้สึกคุ้นหูคุ้นตาแปลกๆแต่สุดท้ายลินดาก็สะบัดแขนออกไปในทันทีทำให้เขากลับมาโฟกัสที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง 

“บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องมาเจอกันอีก”ลินดาเอ่ยบอกเสียงเรียบเธอเหนื่อยจากงานมามันก็มากพอแล้วและนี่ยังจะต้องเหนื่อยจากการโดนตามตื้อของอาทิตย์อีกและเธอก็ไม่รู้เลยว่าเขาต้องการอะไรจากเธอนักหนาทั้งๆที่เมื่อก่อนก็ไม่เห็นใยดีกัน 

“กินข้าวกันไหม”ร่างสูงเอ่ยถามหน้าตาเฉยลินดาถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายแต่ก็ฉุกคิดมาได้ว่าถ้าหากเธอยอมไปกับเขาแลกกับการที่เขาจะไม่มาเจอเธออีกมันก็คุ้มค่าที่จะไปด้วยไม่น้อย 

“ถ้าลินยอมไปกินข้าวยอมรับคำขอโทษจากพี่แค่นี้ก็จะไม่มายุ่งกันอีกแล้วใช่ไหมคะ?”ลินดาเอ่ยถามใบหน้าหล่อชะงักไปชั่วครู่แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับเพราะจุดประสงค์เดียวของเขาที่อยากมาหาเธอก็เพียงแค่อยากขอโทษเรื่องในอดีตก็เท่านั้น 

“งั้นไปก็ได้ค่ะเดินนำไปเลย”ร่างบางเอ่ยบอกอาทิตย์จ้องมองอีกฝ่ายที่ดูเหมือนไม่ได้เต็มใจไปกับเขาเสียเท่าไหร่แต่ยังไงในเมื่อโอกาสที่จะได้ขอโทษมาถึงแล้วเขาก็จะรับมันไว้บางทีการได้ขอโทษเธอแล้วภาพของเธอที่ยังคงวงเวียนอยู่ในหัวเขามันอาจจะหายไปและทำให้เขาเลิกคิดถึงเธอสักที 

“รีบขอโทษมาสิคะ” 

“กินก่อนสิ”อาทิตย์เอ่ยบอกเขามองลินดาที่ทำหน้าเบื่อหน่ายกับทุกสิ่งเธอค่อยๆใช้มือเล็กๆในการหั่นชิ้นเนื้อเข้าปากก่อนจะเบิกตาโตเล็กน้อยนั่นจึงทำให้อาทิตย์ผุดรอยยิ้มขึ้นมาเพราะเป็นเรื่องที่เขาได้เห็นบ่อยตอนคบกับเธอเมื่ออีกฝ่ายเจออาหารที่ถูกปาก 

“รีบขอโทษมาเลยค่ะ” 

“เคี้ยวก่อน”ร่างสูงเอ่ยบอกอีกครั้งก่อนจะใช้มือปาดรอยซอสริมขอบปากของอีกฝ่ายอย่างเคยชินลินดาชะงักกับการกระทำของร่างสูงเธอมองอาทิตย์ที่เหมือนจะพึ่งรู้ตัวเลยรีบชักมือกลับและยกไวน์ขึ้นดื่มแทน 

Rrrrr 

“ขอตัวสักครู่นะคะ”ลินดาเอ่ยขึ้นเธอมองมือถือที่เป็นสายโทรเข้ามาจากลูกชายของเธอลินดาค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเดินห่างจากตัวโต๊ะไปประมาณนึงโดยที่ยังมีสายตาของอาทิตย์จับจ้องเธออยู่ 

(แม่กลับดึกจัง)น้ำเสียงเต็มไปด้วยความงัวเงียเอ่ยขึ้นมา 

“แม่ติดธุระนิดหน่อยน่ะเลโอนอนก่อนเลยนะเดี๋ยวแม่เข้าไปจุ้บๆฝันดีทีหลัง”  

(ก็ได้รีบมานะครับ) 

“จ้ะๆฝันดีนะลูกชายแม่”หลังจากนั้นสายก็ถูกตัดไปลินดากลับมาที่โต๊ะเธอรู้สึกไม่อยากทานอาหารอีกแล้วก่อนจะมองนาฬิกาบนข้อมือและพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะ4ทุ่มแล้วเธอควรจะกลับได้แล้ว 

“แฟนโทรตามหรอ?”อาทิตย์เอ่ยถามเพราะเขาดูจากรอยยิ้มของอีกฝ่ายแล้วคงเป็นแฟนหนุ่มอย่างแน่นอน 

“ค่ะดึกแล้วเขาก็เลยโทรมาเพราะเป็นห่วง”ลินดาเอ่ยโกหกออกไปเธอหันมองออกไปข้างนอกเพราะไม่กล้าสบสายตากับอาทิตย์ที่จ้องเธออย่างจับผิด 

“ก็ได้งั้นพี่จะพูด…” 

“เห้ยๆพวกมึงดูนั่นดิ๊ใครวะใครนั่นมันไออาทิตย์กับ…กับ…ลินดา!”ทั้งสองต่างหันไปมองผู้มาใหม่ที่กำลังตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วลินดาเบิกตากว้างเธอยังคงำใบหน้าคนเหล่านั้นได้ดีเพราะพวกเขาเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับอาทิตย์ 

“กิ๊วๆยังไงกันครับเนี่ยสองคนนี้ถ่านไฟเก่าลุกหรอวะไออาทิตย์”เพื่อนคนนึงตบเข้าที่บ่าของอาทิตย์อย่างหยอกล้อเจ้าตัวปัดมือเพื่อนออกอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะมองร่างบางที่ก้มหน้าต่ำ 

“ออกไปไม่ใช่เรื่องของพวกมึง”ร่างสูงเอ่ยไล่แต่บรรดาเพื่อนๆก็ยังคงเอ่ยแซวทั้งคู่ไม่หยุดจนกระทั่งมีเพื่อนคนนึงของอาทิตย์แตะเข้าที่ลำตัวของลินดาที่ทำเอาร่าบางสะดุ้งในทันทีที 

“เอามือออกไป!” 

“เห้ยๆ..หวงของซะด้วยสงสัยถ่านไฟเก่าจะลุกจริงๆพวกมึงถ่ายรูปส่งในกลุ่มรุ่นของเราดิ๊!”พอพูดจบต่างฝ่ายก็ต่างเอามือถือขึ้นมาถ่ายทั้งลินดาและอาทิตย์กันอย่างนึกสนุกร่างบางได้แต่ก้มหน้าพร้อมกับเอามือปิดหูกับเสียงกดชัตเตอร์ที่ดังต่อเนื่องพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่ทำเอาเธอย้อนนึกถึงวันนั้นวันที่เพื่อนของเขาหัวเราะเธอให้กับการพนันบ้าๆ 

“ยะหยุดนะยะอย่าถ่ายไม่เอา..”ร่างบางเอ่ยขึ้นเสียงสั่นตัวของเธอสั่นเทาด้วยความกลัวเสียงหัวเราะและเสียงกดถ่ายรูปยังคงดังเข้ามาต่อเนื่องอาทิตย์ที่ควบคุมเพื่อนไม่ได้เริ่มโมโหเขาหยิบขวดไวน์ขึ้นมาก่อนจะปามันลงพื้นอย่างแรงจนขวดไวน์แตกกระจายและนั่นก็ดึงความสนใจของเพื่อนเขาได้สำเร็จ 

“พวกมึงเป็นเหี้ยอะไรกันห้ะ!กูจะทำอะไรก็เรื่องขอกูพวกมึงแม่งเสือกเหี้ยอะไรด้วยอีก!”อาทิตย์สถบขึ้นอย่างโมโหเขามองลินดาที่ยังคงนั่งตัวสั่นเทาด้วยความกลัว 

“อะไรกันวะไออาทิตย์ก็แค่ถ่ายเล่นๆป่ะ”เพื่อนของเขาเอ่ยขึ้นก่อนจะหัวเราะเยาะอย่างสนุกแต่พอจ้องมองไปยังอาทิตย์ที่ดวงตาฉายความแข็งกร้าวขึ้นมาก็พากับหุบปากเงียบทันที 

“แต่กูไม่เล่น”ร่างสูงเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออดเขาเดินชนไหล่เพื่อนตัวเองอย่างแรงก่อนจะเดินไปหาลินดาเขาจับกระเป๋าอีกฝ่ายสวมเข้าที่ตัวก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบตัวและพาเดินออกไป 

อ่ะๆพอจะเป็นบทพระเอกแสนดีได้ป่ะ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์กันเยอะๆนะคะยิ่งเม้นเยอะยิ่งมาต่อไวพูดเลยย