ถอดเสื้อออกค่ะ

“ชู่วววใจเย็นๆหายใจลึกๆ”มือหนาตบเข้าที่หลังบางเบาๆเป็นการปลอบตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในรถและลินดานั่งอยู่บนตัวเขาตัวของเธอยังคงสั่นเทาพร้อมกับเสียงร้องไห้สะอื้นที่ดังขึ้นเป็นระยะ 

“ฮึกอึกฮึก” 

“ชู่ววค่อยๆหายใจ”มือหนายังคงตบหลังของเธออย่างแผ่วเบาในใจยังคิดโกรธบรรดากลุ่มเพื่อนของตัวเองที่เล่นอะไรไม่รู้เรื่องแต่โกรธตัวเองมากกว่าเพราะสุดท้ายแล้วคนที่ทำให้ลินดาเป็นแบบนี้มันก็คือเขาเอง 

“พี่ขอโทษนะลินขอโทษจริงๆ”อาทิตย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับพิงหัวเข้ากับไหล่บางก่อนจะกอดอีกฝ่ายไว้หลวมๆไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะกลายเป็นตราบาปของผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้กับไอแค่ความสนุกในวัยคะนองลินดาค่อยๆผงกหัวขึ้นมาเมื่อได้รับคำขอโทษอันแสนแผ่วเบาเธอมองอาทิตย์ที่ยังคงกอดเธอและพร่ำคำขอโทษออกมาไม่หยุด 

“ปะปล่อยค่ะ”ลินดาใช้มือเล็กๆของเธอค่อยๆผลักอีกฝ่ายออกทำให้ตอนนี้ทั้งสองสบตากันอาทิตย์ยกมือขึ้นกอบกุมใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของลินดาพร้อมกับใช้นิ้วค่อยๆปาดน้ำตาของเธอออกอย่างแผ่วเบาโดยที่ลินดามองการกระทำของอีกฝ่ายเงียบๆพร้อมกับหัวใจที่เต้นตึกตักเหมือนกับตอนนั้นตอนที่เธอตกหลุมรักอีกฝ่ายอย่างหมดหัวใจ 

“ลินจะกลับแล้ว”ร่างบางส่ายหน้าให้กับความรู้สึกแปลกๆที่เข้ามาเธอพยายามดิ้นลงจากตักของอาทิตย์พร้อมกับเปิดประตูรถออกไปลินดาจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะมองอาทิตย์ที่ลงจากรถตามเธอมา 

“ในเมื่อลินได้รับคำขอโทษแล้วต่อจากนี้เราสองคนคงไม่มีเรื่องให้ต้องเจอกันอีกแล้วนะคะ”ลินดาร่ายยาวเธอซู้ดน้ำมูกเข้าจมูกจากการร้องไห้อย่างหนักอาทิตย์มองเธอเงียบๆและไม่ตอบอะไรร่างบางจึงเดินหันหลังจากไปทันที 

2เดือนต่อมา 

“แม่แม่แม่” 

“ว่าไงครับ”ลินดาเอ่ยตอบรับลูกชายที่กำลังวิ่งมาหาเธอด้วยรอยยิ้มสดใสตั้งแต่ที่ได้รับความช่วยเหลือจากคมเดชชีวิตการเป็นอยู่ของเธอก็ดีขึ้นมากแต่สิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขมากที่สุดก็คงจะเป็นอาการไร้ความรู้สึกของเลโอที่ค่อยๆถูกทำลายลงจากเด็กที่วันๆเอาแต่นั่งนิ่งตอนนี้เลโอกับวิ่งเล่นได้อย่างสนุกสนานเพราะคมเดชสร้างสนามเด็กเล่นไว้หน้าบ้านรวมถึงซื้อของเล่นมากมายมาให้เลโอเล่นไม่หยุด 

“ผมได้การ์ดฮีโร่ด้วย”เด็กชายตัวน้อยวิ่งโชว์การ์ดใบเล็กๆในมือก่อนจะส่งให้ผู้เป็นแม่ดูอย่างตื่นเต้นส่วนเธอก็ได้แต่ยิ้มเพราะไม่รู้เรื่องราวในการ์ดใบนั้นด้วยเลย 

“ว้าวดีจังลูกแม่เก่งจริงๆ”ร่างบางเออออไปก่อนเธอมองเลโอที่ยิ้มกว้างก่อนจะอุ้มเด็กชายขึ้นแนบอก 

“วันนี้อยากกินเค้กอะไรครับแม่จะทำให้”ลินดาเอ่ยถามเนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของเลโอในวัย4ขวบพอดีและทุกๆปีเธอจะทำเค้กง่ายๆให้ลูกของเธอแต่วันนี้เธอมีกำลังทรัพย์มากพอที่จะทำเค้กคุณภาพดีให้กับลูกชายของเธอแล้ว 

“เค้กส้มผมชอบเค้กส้ม”เลโอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสดใสลินดาระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูก่อนจะจูบเข้าที่กลุ่มผมหอมๆของเด็กตัวน้อยอย่างรักใคร่ไม่นานเสียงของรถยนต์ก็ดังขึ้นจนเธอต้องหันออกไปมองหน้าบ้าน 

“ปู่มาแล้วเย้!”เลโอเอ่ยขึ้นอย่างดีใจลินดาค่อยๆวางเลโอลงและเมื่อเท้าเล็กแตะถึงพื้นก็รีบวิ่งแจ้นออกไปทันทีลินดาหัวเราะให้กับความติดปู่ของเลโอเบาๆจากที่เมื่อก่อนไม่ค่อยกล้าคุยแต่ตอนนี้ทั้งสองสนิทกันมากเพราะมักจะชอบอะไรคล้ายๆกัน 

“สวัสดีค่ะ”ลินดาเอ่ยทักทายชายร่างสูงด้วยรอยยิ้มดมเดชส่งยิ้มกลับก่อนจะมอบกล่องของขวัญกล่องใหญ่ให้กับเลโอ 

“ของขวัญจากปู่เอง”คมเดชเอ่ยขึ้นมองดูความตื่นเต้นของหลานตัวน้อยด้วยความเอ็นดูส่วนเลโอนั้นก็ตาลุกวาวจนต้องรีบแกะเพราะอยากรู้ว่าข้างในนั้นเป็นอะไรและเมื่อได้เห็นของขวัญเจ้าตัวก็โดดดึ๋งๆเหมือนกระต่ายน้อยด้วยความดีใจ 

“แม่ๆชุดตำรวจผมได้ชุดตำรวจ”ลินดาหัวเราะออกมาเบาๆมองเลโอที่ทาบชุดตำรวจเด็กแนบกับตัวเองส่วนคมเดชก็หยิบหมวกตำรวจอันเล็กขึ้นมาสวมใส่ให้เพื่อจะได้ครบเครื่อง 

“ขอบคุณมากๆเลยนะคะ”ลินดาเอ่ยบอกกับคมเดชก่อนจะพาเข้าบ้านเพื่อรับประทานอาหารคมเดชมักจะมาเล่นกับเลโออาทิตย์ละครั้งได้และนั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เด็กตัวน้อยค่อยๆทะลายกำแพงจากอาการไร้ความรู้สึกออกไป 

“ต่อไปคงมาบ่อยๆไม่ได้แล้วนะไอเจ้าลูกชายมันส่งคนมาตามสืบฉันอยู่”คมเดชเอ่ยขึ้นอย่างไม่ชอบใจหลังมีลูกน้องรายงานมาว่าพักนี้มักจะมีคนแอบสะกดรอยตามอยู่เรื่อยสงสัยเขาคงจะประมาทมากเกินไปจนทำให้อาทิตย์เริ่มรู้ตัว 

“ทำไมต้องตามสืบด้วยหรอคะ?”ลินดาเอ่ยถาม 

“ก็คงกลัวว่าฉันจะมีเมียน้อยเพิ่มละมั้ง”คมเดชเอ่ยตอบก่อนจะหันไปสนใจกับเลโอที่นั่งทานข้าวอย่างอารมณ์ดีหลังจากนั้นก็มีการเป่าเค้กและอวยพรกันจนกระทั่งคมเดชกลับไปและลินดาก็พาเลโอขึ้นห้องนอน 

เช้าวันต่อมา 

“ลินห้อง206ด่วน!” 

“ค่ะ!”ร่างบางตอบรับในทันทีเธอรีบเตรียมเข็มฉีดยาและยาสลบไว้ก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องดังกล่าวและยิ่งวิ่งเข้าไปใกล้เท่าไหร่เสียงของการโวยวายก็ยิ่งดังขึ้นมากเท่านั้น 

เพล้ง! 

“คนไข้ใจเย็นๆก่อนนะคะ”ลินดาเอ่ยขึ้นเธอมองคนไข้ที่อาละวาดปาข้าวของในห้องแต่ดูเหมือนว่าคำพูดของเธอจะไม่เป็นผลเพราะคนไข้คนนั้นยังคงคลั่งอย่างต่อเนื่องพร้อมกับเหวี่ยงเสาน้ำเกลือไปทั่วเพื่อไม่ให้คนอื่นได้เข้าใกล้ 

“ลินนับ123แล้วจับฉีดเลยนะ”ลินดาพนักหน้ารับเธอจับเข็มฉีดยาไว้ในมือก่อนจะมองสัญญาณของพยาบาลคนอื่นรวมถึงรปภ.ที่เตรียมเข้าชาร์ตคนไข้และทุกสิ่งต้องทำอย่างรวดเร็วเพราะจะให้คนไข้ที่เป็นโรคหัวใจตื่นเต้นมากไม่ได้เด็ดขาดไม่อย่างนั้นจะเกิดอาการช็อคได้ 

“1…2…3จับ!” 

“อ๊ากกกกก!!”ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปคล่อมคนไข้หลังจากคนไข้คนนั้นถูกจับให้นอนหงายเธอดึงปอกหัวเข็มฉีดยาออกก่อนจะรีบจับจุดอย่างยากลำบากเนื่องจากคนไข้นั้นเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างมีแรงเยอะพอควร 

“ลินเร็วหน่อย!”พยาบาลอีกคนเอ่ยขึ้นลินดาถอนหายใจและตั้งสติในการจับจุดใหม่มือบางค่อยๆจ่อเข็มเข้าใกล้แต่ทว่าคนไข้ก็ดิ้นอย่างสุดกำลังจนทำให้คนที่จับอยู่กระเด็นออกไปรวมถึงตัวเธอที่โดนฝ่ามือของคนไข้ตบเข้าที่หน้าอย่างจัง 

เพี้ยะ! 

“ลิน!”ลินดาหน้าหันไปตามแรงตบเข็มฉีดยาของเธอกระเด็นไปไกลตัวคนไข้คนนั้นรีบลุกขึ้นก่อนจะคว้าเสาน้ำเกลือเพื่อมาทำร้ายลินดาที่อยู่ใกล้มือมากที่สุดร่างบางหลับตาแน่นเพราะเธอไม่สามารถหนีได้เนื่องจากกระเด็นมาอยู่ตรงมุมอับ 

“ไม่นะลิน!!”เสียงของพยาบาลคนอื่นดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงเสาที่ถูกฟาดลงมาอย่างแรง 

“อึกก”ลินดาลืมตาขึ้นมาทันทีเพราะเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บแต่อย่างใดเธอสบตาเข้ากับดวงตาที่คุ้นเคยร่างสูงเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับตัวที่โน้มลงมาทับเธออย่างจัง 

“พี่อาทิตย์!”ลินดาเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความตกใจก่อนจะมองคนไข้คนนั้นที่ถูกจับและถูกฉีดยาสลบจนสงบไปอาทิตย์ค่อยๆผละตัวออกมาก่อนจะมองลินดาด้วยความเป็นห่วง 

“ไม่เป็นไรใช่ไหม”ร่างสูงถามขึ้นพร้อมกับมือที่สำรวจใบหน้าของลินดาและพบว่ามันขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด 

“มาอยู่นี้ได้ยังไงคะ”ลินดาเอ่ยถามพร้อมกับจับมือของอาทิตย์ออกจากใบหน้าและเป็นฝ่ายสำรวจเขาแทนแม้จะตกใจที่จู่ๆอาทิตย์ก็โพล่มาแต่เธอก็ต้องตรวจเช็คอาการของอีกฝ่ายด้วยว่าบาดเจ็บมากน้อยแค่ไหน 

“เป็นอะไรไหมลิน..ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะคุณอาทิตย์”หัวหน้าพยาบาลเอ่ยถามพร้อมกับพยาบาลคนอื่นๆที่รีบเข้ามาช่วยเหลือลินดาแปลกใจเล็กน้อยที่พยาบาลทุกคนต่างคุ้นเคยกับอาทิตย์เป็นอย่างดีพร้อมกับรีบเข้ามาช่วยเขาให้ลุกขึ้น 

“ไม่เป็นไรครับ”อาทิตย์เอ่ยขึ้นก่อนจะจับมือลินดาให้ลุกขึ้นตามร่างบางเอื้อมมือไปจับอย่างว่าง่ายพร้อมกับลุกขึ้นอย่างปลอดภัยย 

“ยังไงเดี๋ยวให้พยาบาลคนอื่นดูหน่อยนะคะโดนฟาดไปเต็มแรงเลยลินด้วยนะไปประคบเย็นหน่อยเดี๋ยวแก้มบวม”หัวหน้าพยาบาลเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงโชคดีที่ลินดาไม่ได้โดนทำร้ายหนักอะไรและไม่อยากจะคิดว่าถ้าหากร่างสูงไม่เข้ามาช่วยลินดาคงโดนทำร้ายหนักอย่างแน่นอน 

“เดี๋ยวผมให้ลินดาดูให้ก็ได้ครับ”ร่างสูงเอ่ยบอกลินดามองไปที่หัวหน้าพยาบาลที่พยักหน้าให้เธอร่างบางจึงเดินนำอาทิตย์ไปยังห้องว่างเพื่อตรวจอาการพร้อมกับเตรียมลูกประคบเย็นไว้ 

“สรุปทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คะ?”ลินดาเอ่ยถามก่อนจะดันให้อีกฝ่ายนั่งลงกับเตียงและเริ่มสำรวจตั้งแต่ใบหน้าหล่อๆที่ไม่ได้เจอกันกว่า2เดือนแล้ว 

“มาคุยกับหมอเรื่องอาการของพ่อ”ร่างสูงเอ่ยตอบแม้มันจะเป็นเรื่องส่วนตัวก็ตามแต่เขาก็เต็มใจตอบก่อนจะมองใบหน้าสวยที่ตั้งใจสำรวจเขาอย่างเต็มที่ลินดาในชุดพยาบาลเธอดูสวยสง่าและเรียบร้อยมากยิ่งเห็นถึงสายตาของความมุ่งมั่นของเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอเองก็เหมาะสมกับอาชีพนี้เหมือนกัน 

ลินดาเงียบไปและไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะเธอไม่เคยรู้เลยว่าอาทิตย์จะเป็นห่วงอาการของพ่อตัวเองขนาดนี้แต่พอนึกย้อนไปจริงๆไม่ใช่เธอไม่เคยรู้หรอกแต่เพราะเธอไม่เคยเจออาทิตย์ในตอนที่เธอทำงานอยู่ก็เท่านั้นและเจ้าของเช็ค1แสนบาทก็เป็นเขานั่นเอง 

“แก้มบวมจัง”ลินดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือหนาสัมผัสเข้าที่แก้มของเธอเบาๆแต่ให้ความรู้สึกเจ็บจี๊ดก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่งในทันที 

“ถอดเสื้อออกค่ะ”ร่างบางเอ่ยสั่งอาทิตย์ค่อยๆปลดกระดุมอย่างว่าง่ายลินดามองร่างกายกำยำของอีกฝ่ายที่เหมือนจะกำยำขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนร่างเล็กรีบสะบัดใบหน้าทันทีเมื่อนึกถึงเรือนร่างของอาทิตย์ที่เธอเคยสัมผัสก่อนจะเกร็งสีหน้าให้ตึงเข้าไว้และรีบสำรวจอีกฝ่ายก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพบกับรอยช้ำขนาดใหญ่ที่ด้านหลัง 

“เจ็บรึเปล่าคะ”ร่างเล็กเอ่ยถามเธอค่อยๆสัมผัสรอยช้ำนั้นอย่างแผ่วเบานี่ขนาดผู้ชายโดนยังช้ำขนาดนี้ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหากเป็นเธอโดนขึ้นมาอาจจะถึงตายเลยด้วยซ้ำ 

“อืม”อาทิตย์ตอบเบาๆลินดาเดินไปหยิบยาทาก่อนจะล้างมือและสวมถุงมือเพื่อเตรียมรักษาเธอค่อยๆบีบยาลงกับมือพร้อมกับทาไปที่รอยช้ำนั้นอย่างแผ่วเบาอาทิตย์นั่งนิ่งปล่อยให้ลินดารักษาเงียบๆโชคดีที่เขาดันมาได้เจอเหตุการณ์นั้นก่อนและรีบเข้าไปช่วยเหลือได้ทันโชคดีจริงๆที่เลือกมาโรงพยาบาลในวันนี้แม้จะรู้ว่าลินดาเป็นพยาบาลแต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธออยู่แผนกไหนและก็ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ในแผนกนี้เพราะมาทีไรก็ไม่เคยเจอเธอเลยสักครั้ง 

“รู้จักพ่อผมไหมเขาชื่อคมเดช”จู่ๆร่างสูงก็เอ่ยขึ้น 

“รู้ค่ะลินเป็นพยาบาลของเขา”ร่างบางเอ่ยตอบเพราะถ้าไม่ตอบก็จะดูไม่มีมารยาทเกินไป 

“หึพยาบาลที่บอกว่าถูกใจคือลินสินะเชื้อพ่อลูกนี่มันเห็นได้ชัดจริงๆ”ร่างเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยให้กับคำพูดของอาทิตย์เธอทายาต่อจนเสร็จพร้อมกับหันไปจัดรายการยาที่อีกฝ่ายต้องกินและทาเพื่อรักษารอยซ้ำก่อนจะบอกให้อีกฝ่ายใส่เสื้อกลับเข้าไปได้ 

“เรียบร้อยค่ะอันนี้เป็นยาทาและยาแก้อักเสบลินเขียนเวลาที่ต้องทานไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”ร่างบางเอ่ยขึ้นพร้อมกับยัดยาใส่มือของอาทิตย์ก่อนจะชักมือกลับแต่ทว่าเจ้าตัวก็ยังคงจับมือเธอไว้แบบนั้นจนลินดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง 

“ลินก็ทายาด้วยสิแก้มซ้ำหมดแล้ว”ร่างสูงเอ่ยบอก 

“ลินทำเองได้ค่ะ”ลินดาพูดขึ้นพร้อมกับสะบัดมือออกเบาๆแต่ร่างสูงยังคงดื้อดึงเขาเดินไปหยิบลูกประคบเย็นที่ร่างบางเอาออกมาเตรียมไว้ก่อนจะจับลินดาให้มาเป็นฝ่ายนั่งลงกับเตียงแทน 

“อื้อออ”ร่างเล็กส่งเสียงร้องเบาๆเมื่อลูกประคบเย็นค่อยๆโดนที่แก้มของเธอ 

“เจ็บหรอ?”อาทิตย์เอ่ยถามเสียงเบาก่อนจะผ่อนแรงมือลงอย่างเห็นได้ชัดลินดามองใบหน้าหล่อที่ตั้งใจประคบให้เธออย่างแผ่วเบาตอนนี้ความรู้สึกของเธอมันตีกันไปหมดผู้ชายตรงหน้าคนนี้ที่กำลังทำทุกสิ่งด้วยความอ่อนโยนคนนี้ใช่ผู้ชายคนเดียวกับที่ดูถูกเธอจริงๆหรออาทิตย์ที่ยังคงตั้งใจอยู่เขาเผลอสบตาเข้ากับลินดามือของเขาหยุดชะงักลงเมื่อมือบางยกขึ้นจับมือของเขาที่ถือลูกประคบอยู่พร้อมกับคำพูดที่ทำเขาชะงักไป 

“นิสัยจริงๆของพี่เป็นยังไงกันแน่คะ”คำพูดของลินดาที่เอ่ยออกมาพร้อมกับดวงตากลมที่จ้องมองเขาอย่างต้องการคำตอบหัวใจของเขาสั่นไหวแปลกๆเพราะเขาเองก็ตอบไม่ได้เช่นกันว่าทำไมตอนนี้เขาถึงได้มีนิสัยที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วยก็ไม่รู้ 

เขารู้แค่ว่าตอนนี้เขาไม่อยากที่จะเห็นผู้หญิงคนนี้เจ็บปวดเพราะเขาอีกต่อไปแล้ว 

บทพระเอกเริ่มมาละแต่อย่าพึ่งได้ใจไปค่ะอิอิ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะแงงงง