สัมผัสที่เมียโดนและปริศนาในใจผม

ตอน สัมผัสที่เมียโดนและปริศนาในใจผม

        ผมเชิญหัวหน้าวิทย์มานั่งที่โต๊ะอาหารกลางบ้าน บนโต๊ะมีกับแกล้มและเหล้ายี่ห้อแพงที่หัวหน้าหิ้วติดมือมาด้วย หน่าวางน้องเนโก๊ะให้นั่งเล่นของเล่นอยู่ในคอกกั้นเด็กใกล้ๆ แล้วเดินมาช่วยรินเหล้าให้เจ้านายของผม ทรวดทรงองเอวของเมียผมเวลาขยับตัวมันช่างเย้ายวน หน้าอกคัดเต่งตึงเปรี๊ยะดันเนื้อผ้าจนเห็นรอยนูนของจุกนมที่ซ่อนอยู่ข้างใน

หัวหน้าวิทย์รับแก้วเหล้าจากมือหน่า แกจงใจใช้นิ้วสากๆ กรีดกรายโดนหลังมือขาวเนียนของเมียผม หน่าสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ส่งยิ้มแหยๆ ตามมารยาทคนทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี ผมนั่งมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกจุกในอก ความรู้สึกผิดและหวงแหนแล่นแปล๊บเข้ามาในหัวใจ แต่เมื่อนึกถึงคุกและหนี้สินก้อนโต ผมก็ได้แต่กัดฟันกรอดและฝืนยิ้มรับบทผัวหน้าโง่ต่อไป

แก้วแล้วแก้วเล่าถูกกระดกเข้าปาก หัวหน้าวิทย์ชวนผมคุยเรื่องงานบ้างเรื่องสัพเพเหระบ้าง แต่สายตาของแกไม่เคยละไปจากร่องอกขาวๆ ของหน่าเลย ผมรู้ดีว่าหน่าคออ่อน แค่เบียร์สองสามแก้วหน้าเธอก็แดงก่ำและเริ่มมีอาการมึนเมา นี่คือส่วนหนึ่งของแผนการที่ผมเตรียมไว้ ผมแกล้งทำเป็นเมาหนักกว่าปกติ พูดจาอ้อแอ้และฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

"โอ๊ย ผมไม่ไหวแล้วหัวหน้า ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะครับ หน่าดูแลเจ้านายพี่ด้วยนะ"

ผมลุกขึ้นเดินโซเซแกล้งทำเป็นเซไปชนขอบประตู ก่อนจะรีบผลุบเข้าไปในห้องน้ำแล้วแง้มประตูแอบดูเหตุการณ์ข้างนอก

ทันทีที่ผมลับสายตา หัวหน้าวิทย์ก็ลุกจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ขยับมานั่งเก้าอี้ตัวติดกับหน่าแทนที่ผมทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นเหล้าโชยเข้าจมูกเมียผม แกเอื้อมมือมาจับพนักพิงเก้าอี้ของหน่า ทำทีเป็นชวนคุยเรื่องทั่วไป แต่จังหวะที่แกขยับตัว ท่อนแขนล่ำๆ ของหัวหน้าก็จงใจเบียดเสียดเข้าที่ด้านข้างของหน้าอกอวบใหญ่ของหน่าอย่างจัง ความนุ่มหยุ่นที่กระเพื่อมไหวทำให้แววตาของหัวหน้าวิทย์วาวโรจน์

หน่าสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามขยับตัวหนีรักษาระยะห่าง แต่หัวหน้าวิทย์กลับไม่ยอมแพ้ แกแกล้งทำของตกแล้วก้มลงเก็บ จังหวะที่ยืดตัวขึ้นมา มือหนาและสากของแกก็จงใจปัดผ่านหน้าขาอ่อนขาวเนียนของหน่าที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นสีเขียวมะนาวออกมา

อุ๊ย!

เมียผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว สีหน้าเลิ่กลั่กและเต็มไปด้วยความอึดอัด เธอไม่ได้โวยวายหรือด่าทอ แต่เลือกที่จะหันขวับมาทางประตูห้องน้ำที่ผมซ่อนตัวอยู่

"พี่เอกคะ เสร็จหรือยังคะ เจ้านายรอนานแล้วนะคะ"

เสียงใสๆ ของหน่าตะโกนเรียกผมดังก้องบ้าน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความกังวลและต้องการความช่วยเหลือ

หัวหน้าวิทย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีระแวดระวังและเสียงเรียกของหน่า แกยิ้มกลบเกลื่อน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

"สงสัยไอ้เอกมันจะหลับคาชักโครกไปแล้วมั้งครับน้องหน่า งั้นดึกแล้วพี่ขอตัวกลับก่อนดีกว่า ฝากบอกมันด้วยนะว่าพรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ"

หัวหน้าวิทย์เดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ผมรีบออกจากห้องน้ำ แกล้งทำเป็นสร่างเมาเดินนวดขมับออกมาหาเมียรักที่กำลังยืนเก็บแก้วเหล้าบนโต๊ะ

ผมจ้องมองใบหน้าสวยหวานของหน่า รอคอยให้เธอฟ้อง รอให้เธอโวยวายว่าถูกไอ้แก่ตัณหากลับลวนลาม รอให้เธอบอกว่ามันเอาแขนมาเบียดนมและเอามือมาลูบขาอ่อน แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมีความเพียงความเงียบ

"เจ้านายพี่เอกกลับไปแล้วนะคะพี่เอก ไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวหน่าเก็บกวาดตรงนี้เอง"

หน่าพูดด้วยน้ำเสียงปกติ รอยยิ้มบางๆ ยังคงประดับบนใบหน้าสวยระยับของเธอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนรอยสัมผัสจาบจ้วงเมื่อครู่นี้เป็นเพียงแค่สายลมพัดผ่าน

ความเงียบของเธอทำเอาสติผมแทบแตก ความคิดบ้าๆ แล่นแปล๊บ เข้ามาในสมองจนปวดหนึบ ผมเดินกลับเข้าห้องนอน ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง แต่กลับข่มตาหลับไม่ลงแม้แต่วินาทีเดียว

ทำไม ทำไมเมียสุดที่รักของผมถึงไม่ปริปากบอกเรื่องที่ถูกลวนลาม เธอปกปิดผมทำไม ในหัวผมมีแต่คำถามตีกันยุ่งเหยิงไปหมด

เธอหวาดกลัวว่าผมจะโกรธแล้วไปมีเรื่องชกต่อยกับหัวหน้าจนเสียงานเสียการอย่างนั้นหรือ หรือว่าเธอกลัวผมจะคิดมากและเครียดไปกว่าเดิม

หรือว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ลึกๆ แล้วเธออาจจะมีใจหรือหวั่นไหวกับสัมผัสของผู้ชายทรงอิทธิพลและมีเสน่ห์แบบหัวหน้าวิทย์

       ผมพลิกตัวไปมาบนที่นอน เหงื่อซึมชื้นเต็มแผ่นหลัง ผมสับสนไปหมดแล้ว ความหึงหวง ความรู้สึกผิด และความระแวงผสมปนเปกันจนผมคลั่งแทบบ้า ภาพหัวหน้าวิทย์เอาแขนเบียดหน้าอกเมียผมฉายวนซ้ำๆ ในหัว ผมนอนเบิกตาโพลงในความมืด คิดหนักจนหัวจะแตก คืนนี้คงเป็นคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของผม