บทที่ 9

“ไหนเธอลองเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฉันฟังหน่อยสิมาลินี”

หลังจากที่คุณหญิงเบญจมาศกลับไป คุณหญิงเยาวเรศก็เรียกมาลินีมาสอบถามเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น จริงเท็จแค่ไหน เธอเองก็ร้อนใจอยู่เหมือนกัน

“เรื่องอะไรหรือคะคุณท่าน”

“เอ้า! ก็เรื่องลูกสาวของเธอกับตาธารณ์ไง คุณหญิงเบญจมาศมารายงานฉันเมื่อกี้ ว่ายัยมิ้นท์ลูกสาวของเธอกับตาธารณ์มีอะไรกันเมื่อคืนเป็นเรื่องจริงมั้ย แล้วนี่ลูกสาวเธอไปไหน”

“ยัยมิ้นท์ไม่สบายค่ะคุณท่าน ก็คงเป็นเรื่องอย่างที่คุณท่านทราบมานั่นแหละค่ะ...เอ่อ...คุณหนูธารณ์เธอ...”

มาลินีลำบากใจที่จะเอ่ยเหลือเกิน เธอไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะพูดได้เต็มปาก ลำพังถ้าเธอและลูกไม่ได้รับความเมตตาจากคุณหญิงท่านล่ะก็ ป่านนี้เธอกับลูกจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้

“สรุปคือเรื่องจริงใช่มั้ย...”

“ค่ะคุณท่าน”

“โอย...ตายแล้ว...ทำไมมันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย”

ตอนแรกคุณหญิงเยาวเรศก็ไม่คิดจะเชื่อเรื่องที่คุณหญิงเบญจมาศเล่าสักเท่าไหร่ เธอจะเชื่อได้ยังไง ในเมื่อลูกชายของเธอกับลูกสาวของมาลินีไม่เคยพบเจอกันเลย มาลินีกับลูกสาวเธอให้ไปอยู่เรือนคนรับใช้ซึ่งเธอสร้างไว้ให้กับคนรับใช้ภายในพื้นที่บริเวณบ้านของเธอ

“เมื่อคืนคุณหนูธารณ์เธอเมามาก และ...เอ่อ...ข่มขืนยัยมิ้นท์ค่ะ”

“อะไรนะ! ข่มขืนงั้นเหรอ!”

นี่มันหนังคนละเรื่องกับที่เบญจมาศเล่าเลยนะ ตาธารณ์ข่มขืนลูกสาวมาลินีเหรอ เป็นไปได้ยังไง เธอไม่อยากจะเชื่อเลย

“ใช่ค่ะคุณท่าน”

มาลินีเองยังตกใจไม่หายเลย ระหว่างคุณหนูธารณ์กับลูกสาวของเธอนั้น ไม่มีวันที่จะเป็นไปได้เลย ถ้าเป็นคุณหนูธีย์ยังพอที่จะเป็นไปได้ เหตุผลก็คือคุณหนูธารณ์ เธอมีนิสัยที่เย่อหยิ่ง เงียบขรึมไม่ค่อยจะสนทนากับใครมากนัก แม้กระทั่งมาลินีเอง อยู่มาเกือบยี่สิบปี ยังคุยกับคุณหนูธารณ์ไม่กี่คำเลย

“โอย...ฉันจะเป็นลม”

คุณหญิงเยาวเรศยกมือทาบอก หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตกใจ และช็อกกับเรื่องที่เกิดขึ้น มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน

“คุณท่านไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ คือมาลินีจะพาลูกสาวออกจากบ้านหลังนี้ค่ะ เรื่องคุณหนูธารณ์มาลินีไม่ถือโทษโกรธคุณหนูหรอกค่ะคุณท่าน”

บุญคุณของคุณหญิงเยาวเรศต่างหากที่มอบให้กับมาลินีและลูก ทำให้เธอไม่อยากให้คุณหญิงท่านเดือดร้อน สิ่งที่คุณหญิงท่านให้กับเธอและลูกนั้นมันมากเสียจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายได้หมด

“เธอจะบ้าเหรอมาลินี ฉันจะให้เธอออกจากบ้านไปได้ยังไง แล้วเธอกับยัยมิ้นท์จะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ เรื่องนี้ มันไม่เคยอยู่ในหัวของฉันเลยนะ”

“คุณหนูธารณ์เธอเมาค่ะคุณท่าน เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะทำกับยัยมิ้นท์แบบนั้นหรอกค่ะ”

“ก็ไม่ได้อยู่ดี ตาธารณ์เป็นลูกผู้ชายนะ และยัยมิ้นท์เป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ”

“แต่คุณท่านจะทำยังไงล่ะคะ อีกอย่างคุณหนูธารณ์เธอก็แต่งงานกับคุณหนูสิตาแล้ว ถ้ามาลินีกับลูกอยู่ที่นี่ อาจจะทำให้คุณทั้งสองไม่สบายใจนะคะ และอาจจะทะเลาะกันในอนาคตก็ได้ค่ะ”

“อืม เรื่องนี้ฉันเองก็ยังไม่ได้คิดหรอกนะ แต่ยังไง ฉันก็ยังไม่ให้เธอกับลูกออกจากบ้านไปไหนหรอกนะ เธออยู่กับฉันมาเกือบยี่สิบปี ฉันเองก็รักเธอเหมือนญาติเหมือนน้องสาวของฉันเหมือนกันนะมาลินี”

ความที่คุณหญิงเยาวเรศกับมาลินีมีวัยใกล้เคียงกัน ห่างกันไม่ถึงสิบปี ทำให้ทุกๆ ครั้งที่คุณหญิงเยาวเรศมีเรื่องไม่สบายใจ เธอก็มักจะหาที่ระบายความรู้สึก คนแรกที่เธอนึกถึงก็คือมาลินีนั่นเอง

“แต่คุณท่านจะทำยังไงล่ะคะ อีกอย่าง ยัยมิ้นท์เองก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่แล้วค่ะคุณท่าน”

“ฉันจะให้ค่าทำขวัญยัยมิ้นท์สักก้อน แล้วรอให้ฉันได้หาทางออกเรื่องนี้ก่อนนะ ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอและยัยมิ้นท์ดีนะ ครั้นจะให้ตาธารณ์รับผิดชอบ ตบแต่งยัยมิ้นท์เป็นเมียอีกคน ฉันก็ไม่รู้ว่าทางฝั่งคุณหญิงเบญจมาศจะว่ายังไง เธอช่วยอธิบายกับลูกสาวหน่อยแล้วกัน ว่าอดทนอยู่อีกสักพัก ฉันจะคุยกับตาธารณ์ดู แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่านะ ตาธารณ์กับยัยมิ้นท์ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน อืม ถ้าเป็นตาธีย์ฉันก็ว่าจะง่ายกว่านะ”

“คุณท่านไม่ต้องให้เงินมาลินีหรอกค่ะ แค่ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณท่านก็ให้มาลินีกับลูกมากพอแล้วค่ะ”

“ไม่ได้ ฉันจะต้องให้เธอนะ เธอเก็บไว้ วันหนึ่งเธอและยัยมิ้นท์อาจจะต้องใช้นะ ส่วนเรื่องบุญคุณระหว่างเธอกับฉัน ก็ไม่ต้องไปคิดมาก ฉันเลี้ยงดูคนในบ้านตั้งเยอะแยะ แค่นี้ไม่ทำให้ฉันจนลงหรอกนะมาลินี”

“ค่ะคุณท่าน...มาลินีต้องขอบพระคุณ คุณท่านมากๆ นะคะ ถ้าไม่ได้คุณท่านในวันนั้น ตอนนี้มาลินีกับลูกก็จะไม่มีวันนี้แน่นอนเลยค่ะคุณท่าน”

มาลินียังจำเหตุการณ์เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนได้เป็นอย่างดี เธอถูกทอดทิ้ง สามีของเธอหรือพ่อของลูกสาวเธอนั้น ทิ้งเธอที่กำลังตั้งท้องไปแต่งงานกับผู้หญิงคนใหม่ คนที่มีพร้อมทุกสิ่งทุกอย่าง มาลินีโดนหลอก และหนำซ้ำเธอยังไร้ญาติขาดมิตร ไม่มีที่พึ่งไหนเลย เธอเกือบจะจบชีวิตตัวเองแล้ว ถ้าวันนั้นคุณหญิงท่านไม่มาเจอเธอ บุญคุณนี้มาลินีจะไม่มีวันลืมตลอดชั่วชีวิตของเธอเลยทีเดียว

“ฉันไม่ได้คิดอะไรหรอกนะมาลินี เธอเองก็รับใช้ฉันมานาน ดูแลฉัน และที่สำคัญเธอเป็นคนดีและซื่อสัตย์กับฉันมาก เรื่องของตาธารณ์กับยัยมิ้นท์ เอาเป็นว่าฉันขอให้เธอรอก่อนนะ บางทีฉันอาจจะคุยกับตาธารณ์และฝั่งของคุณหญิงเบญจมาศก็ได้นะ”

“ค่ะคุณท่าน”

มาลินีรับปากแต่ภายในใจของเธอนั้น ไม่อยากให้คุณท่านต้องทำแบบนั้น เรื่องของลูกสาวเธอนั้นถือว่าเป็นเรื่องของเวรกรรมที่ต้องชดใช้ ถ้าให้ลูกสาวเธอต้องทำแบบนั้น มันก็เหมือนกับการสร้างตราบาปเข้าไปอีก รอเวลาที่เหมาะสม มาลินีก็จะออกจากบ้านหลังนี้ไปอย่างแน่นอน

.....................

สายสนทนา...

“แกคงจะเป็นเยอะนะมิ้นท์ ถึงได้ลาแบบนี้ ปกติไม่ว่าแกจะป่วยขนาดไหน แกก็มาเรียนตลอด แกไปหาหมอมายังล่ะ”

‘วรัสยา’อดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ เอมิกาไม่เคยขาดเรียนเลยสักครั้ง เธอเรียนด้วยกันมาเกือบสิบปี ไม่เคยเห็นเพื่อนจะขาดจะลาเลย ป่วยขนาดไหนเอมิกาเพื่อนของเธอก็ลากสังขารมาเรียนได้

“อือ ฉันเป็นไข้ แม่ฉันพาไปหาหมอเรียบร้อยแล้ว แกไม่ต้องเป็นห่วงฉันนะมายด์ แล้วแกลาอาจารย์ให้ฉันหรือยังล่ะ มีการบ้านไหมวันนี้”

“ลาเรียบร้อยแล้ว มีแต่คนถามถึงแกมิ้นท์ โดยเฉพาะไอ้เอิร์ธ รายนั้นจะชวนฉันมาหาแกที่บ้านแล้ว แต่ฉันห้ามไว้ก่อน”

“ขอบใจแกมากนะมายด์ อีกสักวันสองวัน ฉันก็คงจะไปเรียนได้แล้ว ฝากตามงานให้ฉันด้วยนะ”

“แกรักษาตัวให้หายก่อนเถอะมิ้นท์ เรื่องการบ้านฉันจดไว้หมดแล้ว ค่อยตามอาจารย์ส่งทีหลังก็ได้ เอ่อ แกอยากกินอะไรมั้ย ฉันจะซื้อไปฝาก เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะไปบ้านแก”

“แกไม่ต้องมาหรอกมายด์ เดี๋ยวฉันก็หายแล้ว”

“แหม...ฉันก็แค่เอาเรื่องห่วงแกมาบังหน้าแค่นั้นแหละ จริงๆ แล้วฉันอยากไปถามข่าวคราวคุณธีย์ หวานใจของฉันก็เท่านั้นเองแก”

“นั่นสิ ฉันยังคิดว่าแกแปลกนะที่ดูจะห่วงฉันมากกว่าปกติ”

“ฉันล้อเล่นน่ามิ้นท์ ความจริงก็ห่วงแกแหละ แกเป็นเพื่อนรักฉันนะ จะไปห่วงผู้ชายมากกว่าเพื่อนตัวเองได้ยังไง...อืม...ว่าแต่ตอนนี้ฉันก็ห่วงคุณธีย์เหมือนกันนะแก รักษาตัวอยู่โรงพยาบาลตั้งหกเดือนแล้ว น่าสงสารจัง”

“อือ ฉันก็สงสารคุณธีย์นะ ไม่น่าต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้เลย...น่าจะเป็น...”

เอมิกาพลันคิดถึงใครบางคน ถ้าเป็นเขาคนนั้นน่าจะเหมาะกว่า ความเจ็บปวดที่เอมิกาได้รับมันกลายเป็นความรู้สึกโกรธแค้นได้ยังไงก็ไม่รู้ เขาพรากทุกอย่างไปจากเธอ ความภูมิใจที่สุดในชีวิตของผู้หญิง ร่างกายของเอมิกาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว เอมิกาเกลียดเขาที่สุด

“อะไรของแกมิ้นท์ แกหมายถึงใคร”

“เปล่าหรอก ฉันก็แค่สงสารคุณธีย์ เขาอาจจะ...”

“No No แกหยุดพูดเดี๋ยวนี้มิ้นท์ คุณธีย์เธอจะต้องเหมือนเดิม เธอจะต้องหายนะมิ้นท์ มันจะต้องมีปาฏิหาริย์สิ”

“ถึงคุณธีย์หาย เขาก็ไม่มองแกนะมายด์ แกไปชอบคนอื่นเถอะ คุณธีย์กับพวกเราเป็นได้แค่มิตรภาพฉันท์เพื่อนเท่านั้นนะ คำว่าเพื่อน ฉันก็ว่ามันมากพอสำหรับเราสองคนด้วยซ้ำนะมายด์”

“ฉันรู้น่ามิ้นท์ แกพูดกรอกหูฉันทุกวัน ว่าไม่มีวันที่คุณธีย์จะชายตามองฉัน ระหว่างฉันกับคุณธีย์มันเหมือนฟ้ากับเหว ต่อให้คุณธีย์ชอบฉัน ก็ไม่มีวันที่ครอบครัวเขาจะยอมนะ ความจนนี่มันน่ากลัวจริงๆ นะ”

“รู้แบบนี้ก็ทำใจได้แล้วมายด์” เอมิกาบอกเพื่อนพร้อมกับบอกตัวเองเหมือนกัน เธอต้องทำใจและก้าวผ่านเรื่องเลวร้ายนี้ไปให้จงได้ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเอมิกานั้น เธอจะถือว่าเป็นเรื่องของเวรกรรมที่เธอติดเขาไว้ตั้งแต่ชาติปางก่อน ชาตินี้เอมิกาถือว่าได้ชดใช้กรรมแล้ว คงไม่มีอะไรต่อกันแล้วนะต่อไปนี้

....................

กดหัวใจ คอมเมนท์ = หนึ่งกำลังใจนะคะ

ฝากกดติดตาม เพิ่มเข้าชั้น

และรับแจ้งเตือนตอนใหม่ เรื่องใหม่ค่ะ