ก็แค่ผมตกหลุมรักคุณ (I'm in love with you)

///ครืด ครืด/ //

" ว่าไงค่า เพื่อนรัก"

(นังพลอย มึงนัดพวกกูเจ็ดโมงครึ่ง นี่มันกี่โมงแล้วห๊ะ)

"เออ กูตื่นสายอ่ะ นี่กูก็รีบสุดพลังแล้วเนี่ย ตอนนี้อยู่ตรงข้าม มหาลัยกำลังจะถึงทางม้าลายแล้ว"

(เออ ๆ กูกับครีม รออยู่หน้าร้านคาเฟ่เลยประตูทางเข้ามาหน่อยนะมึง รีบมา)

" โอเค เจอกันมึง"

ฉันกดวางสายให้กับเพื่อนรักอย่างมิ้งและดรีมที่วันนี้นัดเจอกันเพราะเป็นวันเปิดเทอมวันแรกของการเข้าเรียนมหาลัยวิทยาลัย

โดยฉันที่อาศัยอยู่กับคุณตาคุณยาย เพราะคุณแม่ฉันป่วยด้วยโรคประจำตัวและเสียชีวิตลง คุณพ่อก็แต่งงานใหม่กับ น้าสายใจ แถมมีลูกติดเป็นผู้หญิงที่ชื่อ จูน อายุมากกว่าฉันหนึ่งปี

ซึ่งตอนแรก ๆ ฉันที่ยังพักอยู่ที่บ้าน น้าสายใจ แม่เลี้ยงของฉัน ก็ดีกับฉันอยู่หรอก แต่พักหลัง ๆ ระหว่างที่คุณพ่อออกไปทำงาน ฉันก็ถูกแม่เลี้ยงตบตี กลั่นแกล้งสารพัดจนทนไม่ไหว จึงสู้กลับ แต่ดันเป็นจังหวะนรก ที่คุณพ่อกลับบ้านมาเห็นพอดี ฉันจึงเกิดมีปากเสียงกับคุณพ่อแถมยังโดนคุณพ่อตบหน้าฉัน อย่างไม่แยแสลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองเลยสักนิด

หลังจากวันนั้น ฉันจึงเก็บข้าวของทุกอย่าง ทรัพย์สมบัติ ที่เป็นของฉันและของแม่ฉัน มาอยู่กับคุณตาคุณยายที่เป็นเจ้าของโรงแรมหรู ที่มีหลายสาขาทั่วโลก ซึ่งท่านทั้งสอง ก็ยินดีต้อนรับฉันเป็นอย่างดี แถมยังส่งเสียให้ฉันเรียนจนจบมัธยมปลาย แล้วฉันก็มาสอบเข้ามหาวิทยาลัย G แห่งนี้ พร้อมกับกลุ่มพวกเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่อนุบาล โดยที่ฉันเพิ่งจะย้ายของมาอยู่คอนโดหรู ใกล้มหาลัยแห่งนี้ ซึ่งเป็นคอนโดที่คุณแม่ซื้อไว้ก่อนจะเสียชีวิต กว่าฉันจะเก็บของเสร็จ ก็เกือบจะตีสองแล้ว จึงทำให้ถึงกับฉันตื่นสายกับการมาเรียนวันแรก จึงรีบวิ่งแหกขี้หูขี้ตาออกจากคอนโดอย่างรวดเร็ว

ฉันที่มาวิ่งมาหยุดยืนที่ทางม้าลาย ด้วยอาการหอบเหนื่อย พร้อมกับมองไปยัง ข้างหน้าที่มีทั้งนักศึกษาชายหญิงยืนเกาะกลุ่มพูดคุยกัน เพื่อรอข้ามถนนตรงทางม้าลาย พลันสายตา ก็เหลือบไปเห็นคุณยายท่านหนึ่ง ที่มือถือไม้เท้า ยืนรอข้ามถนนเช่นกัน และมีนักศึกษาชายหญิงหลายคน ต่างอาสา จะจูงมือของคุณยายข้ามถนนแต่ก็ได้รับการปฏิเสธจากคุณยายอย่างสุภาพ

ซึ่งภาพนั้น ทำเอาฉันยกยิ้มขึ้นมาทันที เพราะทำให้นึกถึง คุณตาคุณยายที่บ้านของฉัน ที่อยากจะช่วยเหลือตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาหรือเป็นภาระใคร ก่อนที่จะได้ยินเสียงสัญญาณไฟเตือนให้คนข้ามได้ ผู้คนต่างก็รีบเดินและวิ่งข้ามถนนกันอย่างรวดเร็วจะเหลือเพียงแต่คุณยายท่านนั้น ที่ค่อย ๆ เดินข้ามถนนอย่างช้า ๆ

ฉันที่หันไปเห็น จึงชะลอฝีเท้า แล้วก้าวถอยหลังไปเดินอยู่ข้าง ๆ คุณยายอย่างเนียนๆ จนคุณยายหันมาส่งยิ้มให้ฉันอย่างเอ็นดู เราทั้งสองคนค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างช้า ๆ แม้ว่าสัญญาณ จะเปลี่ยนเป็นไฟแดง ห้ามข้ามแล้วก็ตาม แต่รถก็ยังจอดนิ่ง ไม่ขยับไปไหน จนฉันและคุณยาย เดินข้ามมาถึงอีกฝั่งอย่างปลอดภัย

"ขอบใจมากนะหนู ที่เดินเป็นเพื่อนยายข้ามถนน"

คุณหญิงคนึงนิตย์ เอ่ยพูดกับสาวน้อยน่ารัก ตรงหน้าอย่างเอ็นดู หลังจากที่เธอจะเดินข้ามถนน เพื่อจะมารอหลานชายหน้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้

" ไม่เป็นไรเลยค่ะ ว่าแต่คุณยายจะไปไหนเหรอคะ ให้หนูเดินไปเป็นเพื่อนไหมคะ "

ฉันส่งยิ้มหวาน ไปให้กับคุณยายตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

" ไม่เป็นไรจ้ะ หลานชายของยาย กำลังขับรถมารับแล้ว ยายขอบใจหนูอีกครั้งนะ ว่าแต่หนูชื่ออะไรเหรอจ๊ะ "

" หนูชื่อ พลอยใส ค่ะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะคุณยาย ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะคะ สวัสดีค่ะ "

ฉันเอ่ยตอบเสียงใส ยกมือไหว้คุณยายพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้ท่านอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินเข้าไปยังรั้วมหาวิทยาลัยด้านในทันที

" เช่นกันนะจ๊ะ หนูพลอยใส"

คุณหญิงคนึงนิตย์ ที่พยักหน้าตอบรับพร้อมกับมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างเอ็นดู ก่อนจะได้ยินเสียงเข้ม ๆ ที่เธอจำได้เป็นอย่างดี และหันไปตามเสียงอีกทางทันที

สงคราม หนุ่มโคตรหล่อ ใบหน้าฟ้าประทาน ดวงตาคมดูร้ายกาจเจ้าเล่ห์ บวกกับผมสีน้ำตาลอ่อน ทำให้สาวๆ ที่เดินผ่านมาใกล้ๆ ต้องเหลียวหลังกลับไปมอง กับความหล่อที่เกินต้านของเขา กำลังก้าวเดินลงจากรถ เพื่อมารับคุณยายของเขา ที่แวะมาหา โดยที่ลูกน้องคนสนิทอย่าง ปูน และ เต้ เดินตามอยู่ห่าง ๆ

ก่อนจะเห็นคุณยายของเขา เดินข้ามถนนอย่างช้า ๆ และเป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้หญิงใบหน้าใสขาวน่ารักราวกับตุ๊กตา คนนั้นเดินถอยหลัง เพื่อจะเดินเคียงคู่กับคุณยายของเขา ทำเอาเขาถึงยกยิ้มขึ้นมาอย่างชอบใจ และ เอ็นดูผู้หญิงคนนั้นราวกับรู้ว่า คุณยายของเขาชอบพึ่งพาตัวเอง ไม่ชอบให้ใครมาช่วย จนลูกน้องทั้งสองที่เห็นนายตัวเอง ยิ้มถึงกับแอบมองหน้ากันด้วยความตกใจ

แต่สิ่งที่ทำให้สงครามรู้สึกนิ่งชะงักไป เมื่อมองไปเห็นรอยยิ้มที่สวยหวานสะกดใจกับดวงตากลมโตใสแป๋วคู่นั้นใกล้ๆ ทำเอาหัวใจของเขา ที่ไม่เคยหวั่นไหวกับอะไรมาก่อน ถึงกับเต้นแรงระรัวขึ้นมาอย่างผิดจังหวะ

สงคราม จ้องมอง หญิงสาวคนนั้นด้วยสายตาเป็นประกาย จนเธอเดินลับสายตาไปด้วยความรู้สึก ที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร ก่อนจะได้สติ จึงรีบเดินเข้าไปหาคุณยายของเขาทันที

" คุณยาย ผมบอกแล้วไงครับ ว่าให้รอทางฝั่งนู้น ผมจะไปรับเอง แล้วนี่เดินข้ามมายังไงครับ "

" เดินมาเรื่อยๆ จนมาเจอหนูพลอยใส ที่เดินข้ามถนนเป็นเพื่อนยายมาน่ะ น่ารัก และใจดีจริงๆ ว่าแต่รถของหลานจอดอยู่ที่ไหนล่ะ "

คุณหญิงคนึงนิตย์ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเอ็นดู เมื่อนึกถึงเด็กสาว ดวงตากลมโตคนนั้นแล้วรู้สึกถูกชะตาเป็นอย่างมาก และแอบเสียดายที่หลานชายเธอน่าจะมาทันได้เห็น ไม่แน่เธออาจจะได้หลานสะใภ้ที่ถูกใจคนนี้ก็ได้

" รถจอดอยู่ทางด้านนู้น งั้นพวกเราไปกันเถอะครับ"

สงคราม พูดพร้อมกับยกมือชี้ไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกลและจับมือคุณยายของเขาเดินไปขึ้นรถ และขับออกไปจากตรงนี้อย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็ได้แอบบันทึกชื่อ สาวน้อยรอยยิ้มหวานคนนั้นไว้ในใจอย่างเงียบ ๆ

" ชื่อพลอยใสงั้นเหรอ "

หึ ชื่อน่ารักเหมาะสมกับรอยยิ้มหวานของเธอมากเลยนะ

.

.

.