บทที่ 1

บทที่ 1 นางร้าย

        

“เจ้ว่าอะไรนะคะ!” เสียงหวานติดเหวี่ยงตามแบบนางร้ายสายแซ่บถามขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

“เขาถอดเบลออกจากเรื่องนี้”

ถอดได้ยังไง ไหนสัญญากันแล้วว่าจะให้เธอเล่นเรื่องนี้ไง

“ถอดได้ยังไงคะ ไหนพี่บีบอกเบลว่าจะได้เล่นเรื่องนี้ไง” เบลหรือเบญญาถามเสียงแข็ง พี่บีรู้ว่างานนี้สำคัญกับเธออย่างไร ทำไมถึงยอมให้เธอถูกถอดออกง่าย ๆ

“พี่ก็ไม่ได้อยากจะให้เบลโดนถอด แต่เราก็รู้ว่าเรื่องนี้มีการเปลี่ยนนางเอกจากศิตามาเป็นนีนี่” ใช่ เธอรู้ว่าเรื่องนี้มีการเปลี่ยนนางเอก ตอนแรกนางเอกที่เธอต้องร่วมงานด้วยคือศศิตา[1] แต่เพราะนางเอกคนดังเกิดตั้งท้องกับแฟนหนุ่มเลยขอถอนตัว

“เป็นนังนีนี่แล้วทำไมคะ”

นีนี่ หรือรานี นางเอกดาวรุ่งของวงการ ความดังของเธอมาจากละครเรื่องล่าสุดที่เธอรับบทเจ้าหญิงแสนสวย ผู้มีจิตใจงดงามเหมือนกับใบหน้าเรียวสวยได้รูป ดวงตากลมโตชวนฝัน

นางเอกในเรื่องพบรักกับองครักษ์หนุ่ม บทบาทนี้ส่งให้รานีเป็นนางเอกดังชั่วข้ามคืน ทั้งยังมีข่าวออกมาเรื่อย ๆ ถึงความน่ารักนิสัยดีของนางเอกคนดัง ทำให้แฟนคลับเพิ่มขึ้นทวีคูณ

ภาพลักษณ์ของนางเอกที่มีจิตใจงดงาม ไม่ถือตัวกับนักแสดงตัวประกอบ ช่างแต่งหน้า และคนในกอง นางเอกที่ผู้กำกับทุกคนอยากร่วมงานด้วยเพราะการแสดงขั้นเทพ

จิตใจงดงามอย่างนั้นเหรอ ไม่ถือตัวอย่างนั้นเหรอ การแสดงขั้นเทพอย่างนั้นเหรอ...ฟังแล้วเบญญาอยากจะคว่ำปากใส่สักร้อยครั้ง คว่ำปากให้เหมือนนางร้ายชื่อดังในอดีต เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะนางเอกใสซื่อที่คนทั้งวงการและทั้งประเทศมองว่าเป็นคนดีนั้น ตัวตนที่แท้จริงยิ่งกว่านางร้ายในละคร

“เบลก็รู้ดีว่านีนี่เขาไม่ชอบทั้งพี่และเบล”

ไม่ชอบคนทั้งสองที่ชุบเด็กบ้านแตกคนหนึ่งให้กลายเป็นดาวประดับวงการเนี่ยนะ

         อดีตน้องรักที่เธอและพี่บีเคยช่วยเหลือ

เวลาเปลี่ยน ทุกอย่างเปลี่ยน

ใจคนก็เปลี่ยน

ความดังทำให้คนเปลี่ยน

“ไม่ชอบเบล เบลไม่ว่าค่ะ แต่นี่พี่บีมีพระคุณกับนางท่วมหัวนะคะ นางผิดสัญญาแต่พี่บีไม่ฟ้องนี่ก็เป็นบุญหัวขนาดไหนแล้ว ยังมีสิทธิ์อะไรมาไม่ชอบพี่บี” เบญญาพูดอย่างโมโห

ค่าทำหน้าใหม่ที่เกาหลี พี่บีลงทุนจ่ายให้นังนีนี่ตั้งเท่าไร พอดังขึ้นมาหน่อยปีกกล้าขาแข็งทั้งแม่ทั้งลูก ฉีกสัญญาของพี่บีทิ้งไปเป็นนักแสดงอิสระ เท่านั้นไม่พอ ยังมาขัดแข้งขัดขาการทำงานของเธอกับพี่บีอีก

“เบล ช่างมันเถอะ เดี๋ยวพี่หางานใหม่ให้เบลนะ”

งานใหม่...เมื่อไรกัน เธอต้องการใช้เงินและต้องใช้มากด้วย นางร้ายอย่างเธองานแสดงก็ไม่มี อีเวนต์ไม่เคยได้ออก เกมโชว์เขาก็ไม่เชิญเพราะเธอพูดไม่เก่ง

พรีเซนเตอร์ไม่ต้องพูดถึง ลืมไปได้เลย ภาพลักษณ์เธอไม่ได้

ดีขนาดนั้น แค่นางร้ายกลางแถว ไม่ดัง แต่ก็ใช่ว่าคนจะไม่รู้จัก พอรู้จักบ้างจากข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ที่มือมืดพยายามโจมตี

ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ เธออยากเอาคืนยายนางเอกนั่นเหลือเกิน อะไรคือจุดอ่อนของนังคนนี้ อะไรที่จะทำให้แม่นางเอกคนดีของคนทั้งประเทศดิ้นเร่าเหมือนไส้เดือนโดนน้ำร้อน

อะไรกันนะ...

เธอกำโทรศัพท์มือถือแน่นด้วยความโกรธขึ้ง พี่บี ศุภลัยวางสายไปแล้ว แต่หัวใจเธอยังเต้นรัว เงินในบัญชีไม่พอจ่ายถึงสองเดือนแน่ ๆ ไหนจะค่าคอนโด ค่ารถ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ ค่าอาหาร ค่าส่วนกลาง และที่สำคัญ ค่าใช้จ่ายของพ่อ

พ่อ...พ่อที่ไม่สามารถพูดคุยกับเธอและแม่ได้มากว่าหนึ่งเดือนแล้ว ท่านล้มลงในเช้าวันหนึ่งเพราะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน ตอนนี้ท่านยังอยู่ในห้องผู้ป่วยวิกฤติ หรือห้องผู้ป่วยที่แพงที่สุดในโรงพยาบาล

ห้องไอซียู...ห้องที่ค่าใช้จ่ายคืนหนึ่งหลายหมื่น เธอไม่กล้าย้ายโรงพยาบาลให้พ่อ เพราะอดีตเคยเสียย่าไปแล้วจากการรักษาในโรงพยาบาลที่ไม่เอาใจใส่คนไข้ เธอไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นอีกกับคนที่เธอรักที่สุด

คนที่ให้กำเนิดเธอ

สายเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมือดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อมองหน้าจอมือถือก็ยิ่งคิดหนัก กลัวว่าแม่จะโทร.มาบอกเรื่องที่เธอไม่อยากฟัง

“ค่ะ แม่”

“เบล วันนี้พ่อสบายดีนะลูก ไม่ต้องเป็นห่วง” คำพูดของแม่เหมือนต่อพลังชีวิตให้เธอ พ่อแม่อาศัยอยู่ในต่างจังหวัด โรงพยาบาลต่างจังหวัดยังค่าใช้จ่ายสูงขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ คงไม่ต้องพูดถึงว่าจะแพงกว่าขนาดไหน

“ค่ะ แม่กินข้าวหรือยังคะ” น้ำเสียงสดใสกึ่งออดอ้อนถูกส่งไปหาปลายสาย เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อแม่ พวกท่านมีแค่เธอ และเธอเองก็มีแค่พวกท่านเท่านั้น

“กินแล้วลูก เบลล่ะกินหรือยัง แล้วอย่าอดข้าวมากนะลูก” คำพูดของแม่ทำน้ำตาเธอรื้นขึ้นทันที ครั้งสุดท้ายตอนไหนกันนะที่เธอกินข้าวอิ่มครบสามมื้อ

นานมาก...นานจนเธอจำไม่ได้แล้ว

[1] ศศิตา หรือศิตา นางเอกจากเรื่อง รักเรากี่ซีซี โดยกาแฟหอมกรุ่น