บทที่ 8 ตรวจความเป็นพ่อลูก

หลังจากที่รับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยคุณแม่กับคุณพ่อก็เดินมาส่งลูกชายแล้วก็อัญญาที่รถ

"ตรวจสุขภาพทำอะไรให้เสร็จเรียบร้อยแล้วก็ไปเดินช็อปปิ้งนะลูก แกพาน้องไปซื้อของที่อยากได้เสื้อผ้าอะไรก็ซื้อที่มันหลวมแล้วก็เหมาะสำหรับคนท้องนะ รองเท้าก็อย่าใส่ส้นสูงใส่รองเท้าผ้าใบหรือพื้นปกติจะได้ไม่ปวดหลัง"

"ได้ครับแม่ผมรู้น่า เข้าไปนั่งในรถได้แล้ว"

เขาถอนหายใจออกมาก็จะดันตัวหญิงสาวให้ขึ้นไปนั่งตรงข้างฝั่งคนขับ หลังจากนั้นเขาก็เดินอ้อมมายังฝั่งคนขับจากนั้นก็หันไปมองสบตาคุณพ่อกับคุณแม่

"ผมไปก่อนนะครับ"

"แกไปฝากกับอาจารย์หมอที่โรงพยาบาลของเรานะ คนนั้นเป็นคุณหมอสูตินรีเวชที่เก่งมาก ให้เขาคอยดูแลหนูอัญญาให้ดี อ้อ... ตอนตรวจสุขภาพจะมีเจ้าหน้าที่เก็บตัวอย่างเลือดไปตรวจ DNA ให้ด้วย ส่วนแกไม่ต้องพูดอะไรเยอะรอฟังผลก็พอ"

"อายุครรภ์แค่นี้ตรวจ DNA ได้แล้วเหรอคะ"

คุณแม่หันไปถามสามีเพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอายุครรภ์เพียงแค่ 2 เดือนสามารถตรวจดีเอ็นเอตรวจหาความเป็นพ่อลูกได้แล้ว

"ได้สิเจ้าหน้าที่จะเก็บเลือดจากแขนของแม่ช่วยตรวจ DNA ของเจ้าตัวเล็กที่ปะปนอยู่ในกระแสเลือดของแม่ แล้วก็จะเก็บตัวอย่างจากคนเป็นพ่อโดยใช้การเก็บตัวอย่างจากปากหรือใช้เลือด เจ้าหน้าที่จะนำมาเปรียบเทียบกับ cfDNA ของทารกในครรภ์โดยใช้เทคโนโลยีวิเคราะห์ทางพันธุกรรมที่มีความแม่นยำสูงมาก ผลตรวจน่าจะออกประมาณ 5 วันหรืออาจจะเร็วกว่านั้น"

"ถ้าแบบนี้หนูอัญญาก็จะไม่รู้ใช่ไหมคะว่าเราแอบตรวจ DNA"

"ไม่รู้หรอก รีบไปเถอะ"

"ครับพ่อ"

เขาส่งยิ้มให้กับคุณพ่อคุณแม่ก่อนจะเดินขึ้นรถไปทันที อัญญาเอียงคอมองชายหนุ่มแต่ไม่ได้พูดอะไรซึ่งมันทำให้เขาถึงกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

"มองอะไร"

ไม่พูดเปล่าแถมยังยื่นนิ้วไปดีดหน้าผากของเธอด้วยความมันเขี้ยว คำพูดคำจาแต่ละอย่างไม่เคยจะรักษาน้ำใจของเขาเลย ผู้หญิงแบบนี้ความอ่อนโยนอยู่ที่ไหนทำตัวแข็งกระด้างเหมือนคนขาดความอบอุ่น

"ก็พี่สุดหล่อหล่อนี่นาก็เลยมอง"

"หึ... ก็ถือว่าตาถึงนะแล้วทำไมถึงไม่อยากแต่งงานกับพี่ล่ะ ผู้ชายที่หล่อรวยขนาดนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะ ก่อนจะพูดอะไรคิดให้ดีก่อนเข้าใจหรือเปล่า"

"หลงตัวเองชะมัดเลย ผู้ชายแบบพี่เนี่ยหาเจอได้ทั่วไปตามท้องตลาด เพียงแค่หนูไม่ได้สนใจผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น นี่ถ้าไม่ติดว่าท้องนะหนูไม่มาหาหรอก เฮอะ!"

อัญญาเชิดหน้าใส่เจอริคที่ใบหน้าดูเอือมระอากับเธอไม่น้อย

"แล้วมาหาถึงที่บ้านไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบหรือไง"

"ก็ต้องการความรับผิดชอบไง ต้องการให้รับผิดชอบลูกในท้อง"

"แต่ไม่ต้องรับผิดชอบแม่..."

"ใช่สิ"

เธอพยักหน้าทันทีรอดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจอะไรแล้ว การที่เธอมาหาถึงที่ก็แค่เรียกร้องการรับผิดชอบเจ้าตัวเล็กในท้องเท่านั้น ส่วนตัวของเธอไม่ต้องการให้ผู้ชายคนไหนมารับผิดชอบ ถึงแม้ว่าครั้งนั้นจะเป็นความบริสุทธิ์ของเธอที่ถูกพรากไปก็เถอะ

"แต่ตอนที่มาที่นี่ครั้งแรกเราบอกว่าพี่จะต้องรับผิดชอบหนูแล้วก็ลูกไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนี้กลับคำล่ะ"

"แต่เราไม่ได้รักกันนี่นาถ้าเกิดว่าพี่รับผิดชอบหนูเราจะต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต พี่ไม่ได้รักหนูพี่ก็ไม่ได้มีความสุข หนูไม่ได้รักพี่หนูก็ไม่มีความสุขเหมือนกัน เพราะฉะนั้นต่างคนต่างทำหน้าที่พ่อและแม่ที่ดีแค่นั้นก็พอแล้วนี่ พี่แฮปปี้หนูก็แฮปปี้โอเคไหม"

เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะขับรถออกไปทันทีเพราะขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับเธอ ตอนนี้ยังตัดสินใจเรื่องพวกนี้ไม่ได้เพราะจะต้องรอการพิสูจน์หลายอย่างก่อน ซึ่งการพิสูจน์อันดับแรกก็คือการตรวจความเป็นพ่อลูก ถ้าเด็กในท้องเป็นลูกของเขาจริงจะใช้วิธีบังคับให้เธอจดทะเบียนสมรส สั่งให้ย้ายมาอยู่ที่นี่โดยไม่มีเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น แล้วมารอดูกันว่าเขาคนนี้จะบังคับยัยเด็กแสบนี่ได้หรือเปล่า

และเมื่อทั้งสองคนมาถึงโรงพยาบาลเขาก็พาเธอเข้าไปเจออาจารย์หมอในห้องตรวจ ขั้นตอนแรกก็จะต้องทำการซักประวัติสุขภาพเบื้องต้น ประวัติการมีประจำเดือน โรคประจำตัวของคุณพ่อกับคุณแม่ เคยมีประวัติการผ่าตัดหรือเปล่าหรือมียาอะไรที่ต้องใช้เป็นประจำไหม จากนั้นก็ไปตรวจร่างกายทั่วไปพวกความดันโลหิต ชั่งน้ำหนัก ตรวจเต้านม หน้าท้อง แล้วก็ไปตรวจเลือดกับปัสสาวะซึ่งแน่นอนว่าคุณแม่จำเป็นจะต้องตรวจหลายอย่าง ทั้งตรวจความเข้มข้นของเลือด โรคติดต่อทั้งหลายเพื่อประเมินการดูแลขั้นตอนต่อไป

"จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม"

ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังเจาะเลือดอยู่เขาก็เดินไปหาอาจารย์หมอซึ่งตอนนี้อยู่อีกห้องหนึ่ง

"เรียบร้อยแล้วค่ะหมอเจอริค ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะผลการตรวจจะออกให้เร็วที่สุด จะพยายามให้เสร็จเรียบร้อยภายในวันสองวันนี้นะคะ"

"ขอบคุณมากครับยังไงฝากจัดการด้วย อย่าให้อัญญารู้เรื่องนี้นะ"

"ได้ค่ะ"

เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหาอัญญาที่ตอนนี้กำลังนั่งเจาะเลือดอยู่ และเมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเขาก็พาหญิงสาวออกมานั่งเล่นในห้องรับรองระหว่างที่รอผลตรวจเลือด

"หิวไหมอยากกินอะไรหรือเปล่า"

"อยากกินอะไรก็ไม่รู้ค่ะ ปกติไม่ได้กินเยอะขนาดนี้นะทำไมช่วงนี้ถึงหิวบ่อยก็ไม่รู้"

หญิงสาวบ่นออกมาก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อพยาบาลถือถาดอะไรบางอย่างเดินเข้ามา ซึ่งภายในถาดนั้นมีทั้งน้ำผลไม้และขนมอีกหลายอย่าง

"เป็นเรื่องปกติของคุณแม่ตั้งครรภ์ต้องกินเยอะอยู่แล้ว กินของว่างรองท้องไปก่อนนะเดี๋ยวตรวจสุขภาพเสร็จจะพาไปกินข้าวที่ห้าง"

"ขอบคุณค่ะ"

หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความดีใจกว่าจะหยิบคุกกี้ตรงหน้ากินด้วยความเอร็ดอร่อย เจอริคเห็นแบบนั้นก็อดยิ้มตามเธอไม่ได้ เป็นเด็กที่ดูใสซื่อไร้พิษสงแต่ก็ฉลาดทางความคิดไม่ให้ใครมาหลอกง่ายๆ ผู้หญิงแบบนี้มักจะซ่อนความเก่งไว้ในตัว ไม่แปลกหรอกที่คุณพ่อกับคุณแม่เขาจะชอบเธอตั้งแต่แรกเห็น

"อร่อยไหม"

"อร่อยค่ะ กินไหม"

"ถ้าป้อนก็กินนะ"

และเมื่อเขาพูดแบบนั้นหญิงสาวก็ส่ายหน้าทันที

"มือก็มีกินเองสิ ชิ~"

"หัดมีน้ำใจกับผู้มีพระคุณหน่อยเถอะ พี่ให้พยาบาลลงไปซื้อของว่างมาให้หนูกินเลยนะ ไม่ขอบคุณไม่ว่าแต่ช่วยมีน้ำใจหน่อยเถอะ"

"เฮอะ! ทวงบุญคุณเก่ง"

หญิงสาวบ่นออกมาก่อนจะยื่นคุกกี้ไปตรงหน้าเขา เจอริคเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะอ้าปากงับคุกกี้เข้าไปเต็มคำ อัญญาจิปากออกมาด้วยความขัดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ยกน้ำผลไม้ดื่มต่อไม่ได้สนใจเขาอีก

"พอมีคนป้อนก็อร่อยเหมือนกันนะเนี่ย"

"พูดมากกินไป"