บทที่ 4

"เดี๋ยวค่ะ" เดือนหนาวยกมือขึ้นห้ามความบ้าคลั่งนี้ "เราเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก หมอรู้ไหมคะว่าฉันเป็นใคร นิสัยยังไง ทำไมถึงมาชวนคนแปลกหน้ามาอยู่ด้วยแบบนี้ หรือหมอ... จีบฉันเหรอคะ" เธอถามออกไปตรงๆ เพราะไม่เห็นเหตุผลอื่นที่ผู้ชายเพอร์เฟกต์ขนาดนี้จะมาชวนผู้หญิงซกมกที่เพิ่งเมาค้างมาแชร์ห้อง

เตติณห์แค่นเสียงในลำคอ มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเยาะ "ผมไม่มีเวลาว่างพอจะไปจีบใครหรอกคุณ"

"แล้วทำไม..."

"คุณทำให้ผมนอนหลับ"

ประโยคนั้นหลุดออกมาพร้อมกับสายตาที่จดจ้องมายังเธออย่างเอาแต่ใจ เตติณห์ก้าวเดินออกจากเคาน์เตอร์ครัว เข้ามาหยุดยืนห่างจากโซฟาเพียงไม่กี่ก้าว เขามองเธอด้วยสายตาที่ประเมินคุณค่าเสร็จสรรพแล้ว

"ผมมีปัญหาเรื่องการนอนหลับมานาน แต่เมื่อคืน ผมหลับไปห้าชั่วโมงเต็มๆ เพราะเสียงหายใจและการกอดของคุณ" เขาพูดเรื่องน่าอายด้วยใบหน้าตายด้านที่สุด "ผมต้องการการนอนหลับที่มีคุณภาพเพื่อทำงาน และคุณกำลังต้องการที่พักฟรีที่ปลอดภัย"

เดือนหนาวอ้าปากค้าง ตรรกะความสมเหตุสมผลของผู้ชายคนนี้พังพินาศจนเธอตามไม่ทัน

"หมอจะให้ฉันมานอนแชร์ห้องด้วย... เพราะฉันเป็นเหมือนยานอนหลับของหมองั้นสิ"

"ถูกต้อง" เขารับคำหน้าตาเฉย "คุณจะได้กุญแจห้อง คีย์การ์ด คุณสามารถใช้พื้นที่ในห้องนี้ได้ทุกส่วน แลกกับการที่คุณต้องนอนโซฟานี้ หรือบนเตียง เพื่อให้ผมได้ยินเสียงคุณตอนกลางคืน... ข้อเสนอนี้วิน-วินทั้งสองฝ่าย"

เดือนหนาวมองหน้าผู้ชายที่ยืนกอดอกยื่นข้อเสนอประหลาดที่สุดในชีวิตให้เธอ เธอควรจะปฏิเสธ ควรจะด่าเขาว่าโรคจิตแล้วหอบกระเป๋าหนีไป แต่เมื่อนึกถึงยอดเงินในบัญชีที่ร่อยหรอ และค่ามัดจำคอนโดที่โดนเชิดหนีไปเมื่อวาน ความเป็นจริงก็บีบคั้นให้เธอต้องชั่งน้ำหนักใหม่

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก มองตอบสายตาคมกริบนั้น ก่อนจะแค่นยิ้มประชดประชัน

"โรแมนติกชิบหายเลยค่ะคุณหมอ"

ความรู้สึกแรกหลังจากการลืมตาตื่นคือความหนักอึ้งที่กดทับลงมาตรงขมับทั้งสองข้าง

เดือนหนาวนิ่วหน้า ครางอืออาในลำคอขณะพยายามขยับตัว อาการปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาตามเส้นประสาทบ่งบอกถึงผลลัพธ์ของการดื่มแอลกอฮอล์เกินขนาดเมื่อคืน เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้น แสงสว่างสีขาวนวลตาที่สาดส่องเข้ามาทำให้เธอต้องกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส

ผิวสัมผัสใต้ร่างไม่ใช่ฟูกนอนยุบตัวที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือหนังแท้เนื้อเย็นเฉียบที่ส่งกลิ่นหอมเฉพาะตัว

หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มือเรียวยกขึ้นขยี้กลุ่มผมดัดลอนของตัวเองที่ตอนนี้คงยุ่งเหยิงไม่ต่างจากรังนก เสื้อยืดตัวโคร่งสีซีดตกลงมาเปิดเปลือยไหล่ข้างซ้าย เธอรีบดึงมันขึ้นมาลวกๆ สายตายังคงพร่ามัวขณะกวาดมองไปรอบตัว

ผนังห้องสีเทาเข้มตัดกับเฟอร์นิเจอร์สีดำและขาว ไม่มีของตกแต่งกระจุกกระจิก ไม่มีกรอบรูป ไม่มีสีสัน ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนดูเหมือนภาพเรนเดอร์สามมิติในโปรแกรมออกแบบมากกว่าจะเป็นพื้นที่ที่มีคนอาศัยอยู่จริง

ที่นี่ไม่ใช่คาเฟ่ของป่าน และแน่นอนว่าไม่ใช่ห้องเช่ารูหนูที่เธอเพิ่งโดนริบเงินมัดจำหนีไปเมื่อวาน

ความทรงจำสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในสมองคือภาพที่ตัวเองนั่งร้องไห้กอดขวดเบียร์อยู่หน้าร้านเพื่อนสนิท โวยวายเรื่องความซวยซ้ำซ้อนที่ตกงานฟรีแลนซ์แถมยังไร้ที่ซุกหัวนอนกะทันหัน จากนั้นป่านก็ลากเธอขึ้นแท็กซี่ บอกว่าจะส่งมานอนห้องเพื่อนหมอที่ไว้ใจได้สักคืน เพราะที่ร้านไม่มีที่พอให้นอน

เพื่อนหมอ...

เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟดังกระหึ่มขึ้นทำลายความเงียบของห้อง เดือนหนาวสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปตามต้นเสียงทันที

ตรงบริเวณเคาน์เตอร์แพนทรีหินอ่อนสีดำสนิท มีร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่

เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเนื้อผ้าเรียบกริบไร้รอยยับ กางเกงสแล็กสีเข้มทรงเข้ารูป แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนที่มีเส้นเลือดปูดโปนชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นถูกบดบังด้วยแว่นตากรอบเงินบางเฉียบ

ชายคนนั้นไม่ได้กำลังชงกาแฟ เขาชงเสร็จแล้ว และตอนนี้กำลังยืนพิงสะโพกกับขอบเคาน์เตอร์ ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นกอดอก ส่วนมืออีกข้างถือถ้วยกาแฟเซรามิกสีดำ

สายตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นนั้นกำลังจดจ้องมาที่เธอ

เดือนหนาวชะงักค้าง มือที่กำลังขยี้ตาหยุดนิ่งอยู่ตรงหางคิ้ว ท่าทางของเขาไม่ได้ดูตกใจที่มีสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมมานอนน้ำลายยืดอยู่บนโซฟาราคาแพงหูฉี่ของเขา ตรงกันข้าม เขามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง นิ่งเสียจนเธอมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ มันเหมือนสายตาของคนที่กำลังประเมินราคาสินค้า หรือไม่ก็สายตาของหมอที่กำลังพิจารณาเคสคนไข้หนัก

ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย สัญชาตญาณนักออกแบบภายในบอกเธอได้ทันทีว่าโซฟาอิตาลีตัวที่เธอนั่งทับอยู่นี้ราคาเหยียบหลักแสน และการที่ผู้หญิงซกมก เพิ่งสร่างเมา แถมยังไม่ได้อาบน้ำ มานอนขดตัวอยู่บนเฟอร์นิเจอร์สุดหรูในห้องที่สะอาดหมดจดระดับนี้ คงทำให้เจ้าของห้องหงุดหงิดไม่น้อย

เขาคงกำลังคิดคำด่าอยู่ในใจแน่ๆ

"เอ่อ..." เดือนหนาวรีบดึงคอเสื้อตัวเองให้เข้าที่อีกครั้ง พยายามส่งยิ้มแห้งแล้งไปให้เพื่อทำลายความอึดอัด "ขอโทษค่ะ ฉันรบกวนคุณหรือเปล่า"