บทที่ 4

"คุณนอนท่าทางประหลาด ขาคุณพาดพนักพิง น้ำหนักตัวกดทับจุดเดียว ทำให้หนังแท้มันยืดและย่น" เตติณห์อธิบายหน้าตาย สายตามองตรงมาที่รอยยับบนโซฟา "แล้วน้ำลายคุณก็เปื้อนปลอกหมอนใบนั้นด้วย"

ใบหน้าของเดือนหนาวร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ความอับอายแล่นริ้วตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงใบหู เธอรีบซ่อนหมอนใบที่มีคราบน้ำลายไว้ข้างหลังทันที

"ฉัน... ฉันจะเอาไปซักแห้งคืนให้นะคะ หรือจะให้หักเงินค่า..." เธอชะงัก คำว่า 'ชดใช้' ติดอยู่ในคอ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่มีเงินจะกินข้าวเที่ยงด้วยซ้ำ

"เงินในบัญชีคุณมีพอจ่ายค่าซักแห้งปลอกหมอนใบละสองพันห้าร้อยบาทด้วยเหรอ"

คำถามของเขาตรงประเด็น นิ่งสนิท และเชือดเฉือนอย่างเลือดเย็นจนเดือนหนาวหน้าชา

ผู้ชายคนนี้... ปากคอเราะร้ายชะมัด หน้าตาก็ดี การศึกษาก็เลิศ เป็นถึงอาจารย์หมอผ่าตัดกระดูก แต่ทำไมวาจาถึงได้แล่เนื้อเถือหนังคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนี้

เดือนหนาวสูดหายใจเข้าลึก พยายามรักษากิริยา "งั้นฉันจะเอาไปซักมือให้เดี๋ยวนี้ค่ะ แล้วฉันจะรีบไสหัวออกไปให้พ้นห้องคุณ"

เธอหมุนตัว เตรียมจะก้มลงหยิบกระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่วางกองอยู่ข้างโซฟา แต่ประโยคถัดมาของเตติณห์กลับหยุดขาของเธอไว้ราวกับถูกแช่แข็ง

"ย้ายมาอยู่กับผมไหม"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นทันที ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากแก้วกาแฟที่เตติณห์วางลงบนจานรอง

เดือนหนาวค่อยๆ หันกลับมา มองผู้ชายตัวสูงที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ เธอแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ คิดว่าหูคงฝาดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

"เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะ"

"ผมถามว่า คุณอยากย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ไหม" เตติณห์ทวนคำเดิม น้ำเสียงไม่มีความล้อเล่น ไม่มีแววตาหยอกล้อ และไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความลังเล

"หมอพูดบ้าอะไรคะเนี่ย" เดือนหนาวถอยหลังไปหนึ่งก้าว กอดกระเป๋าผ้าแนบอกอย่างระแวง "เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะคะ ฉันเป็นแค่เพื่อนของรุ่นน้องคุณ เราเคยเจอกันแค่สามสี่ครั้งในงานเลี้ยง แล้วจู่ๆ คุณมาชวนฉันอยู่ด้วย... คุณคิดจะทำอะไร อย่าบอกนะว่าคุณเห็นฉันตกอับแล้วคิดจะ..."

"ผมไม่ได้จะซื้อคุณ" เตติณห์ตัดบทเสียงเรียบ สายตามองข้ามความคิดไร้สาระของเธอไปอย่างไม่ใส่ใจ "และผมก็ไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวคุณด้วย รูปร่างคุณไม่ได้ตรงสเปกผม เสื้อผ้าที่คุณใส่ก็รสนิยมแย่ แถมตอนนอนคุณยังนอนกรนแล้วก็น้ำลายยืด"

เดือนหนาวอ้าปากค้าง ความโกรธแล่นขึ้นมาตีตื้นความกลัว "นี่คุณหมอ! ถ้าไม่ได้ชอบ แล้วจะชวนมาอยู่ด้วยทำซากอะไรคะ! ประสาทหรือเปล่า!"

"เพราะคุณทำให้ผมนอนหลับ"

คำตอบสั้นๆ นั้นทำให้เดือนหนาวที่กำลังจะอ้าปากด่าต่อถึงกับหยุดชะงัก

"อะไรนะ?"

"ผมบอกว่า คุณทำให้ผมนอนหลับ" เตติณห์ขยับตัว ก้าวเดินช้าๆ ตรงเข้ามาหาเธอ รองเท้าแตะในบ้านของเขากระทบพื้นไม้ไร้เสียง แต่ทุกย่างก้าวกลับแผ่รังสีแห่งอำนาจที่กดดันจนเดือนหนาวต้องก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับพนักโซฟา

เขามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นสบู่ยาหอมสะอาดผสมกลิ่นมิ้นต์จางๆ จากตัวเขาแผ่ปกคลุมพื้นที่รอบตัวเธอจนเดือนหนาวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

"ผมมีภาวะตื่นตัวผิดปกติเรื้อรัง นอนไม่หลับมาสี่ปี พึ่งพายาก็ไม่ได้ผลเพราะมันกระทบต่องานผ่าตัด" เตติณห์พูดด้วยโทนเสียงแบบรายงานเคสคนไข้ในที่ประชุมวิชาการ "แต่เมื่อคืน ตอนที่คุณนอนละเมอ แล้วส่งเสียงฮัมเพลงในลำคอ พร้อมกับจังหวะการหายใจของคุณ... มันกดคลื่นสมองผมให้ชะลอลง ผมหลับรวดเดียวเกือบหกชั่วโมงโดยไม่ตื่น"

เดือนหนาวกระพริบตาปริบๆ สมองพยายามประมวลผลตรรกะสุดพิลึกกึกกือนี้

"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า คุณอยากให้ฉันมาอยู่ที่นี่ เพราะฉันเป็นยานอนหลับให้คุณงั้นเหรอ?"

"ถูกต้อง เป็นคำอธิบายเชิงเปรียบเทียบที่เข้าใจง่ายดี" เตติณห์พยักหน้า ยอมรับอย่างหน้าตาเฉย "คุณกำลังไม่มีที่อยู่ สัญญาเช่ามีปัญหา เงินเก็บคงแทบไม่เหลือ งานฟรีแลนซ์ก็โดนแคนเซิล... ผมมีห้องเพนต์เฮาส์สองร้อยสี่สิบตารางเมตร มีห้องนอน มีแอร์ มีความปลอดภัยระดับสูงสุด และผมไม่คิดค่าเช่าคุณสักบาทเดียว"

"แลกกับการที่ฉันต้องมานอนฮัมเพลงให้คุณฟังตอนกลางคืนเนี่ยนะ?" เดือนหนาวถามเสียงสูง รู้สึกเหมือนกำลังคุยกับคนบ้าในคราบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

"แลกกับการที่คุณมานอนอยู่ที่นี่" เตติณห์แก้คำ "คุณจะนอนบนเตียง นอนบนโซฟา หรือนอนที่ไหนก็ได้ในห้องนี้ ขอแค่ให้ผมได้ยินเสียงคุณ และมีคุณอยู่ในพื้นที่ เพื่อให้ระบบประสาทของผมคลายความกังวล"

เดือนหนาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทใต้กรอบแว่นของเขา เธอพยายามค้นหาความหื่นกระหาย ความเจ้าเล่ห์ หรือสัญญาณอันตรายใดๆ ของผู้ชายวัยสามสิบห้าปีที่ชวนผู้หญิงเข้าบ้าน

แต่ไม่มีเลย

สายตาของเขาว่างเปล่า มีเพียงความเหนื่อยล้าลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยคล้ำจางๆ ใต้ตา และความต้องการผลประโยชน์แบบแฟร์ๆ สไตล์คนใช้ตรรกะนำชีวิต

"โรแมนติกชิบหายเลยค่ะคุณหมอ" เดือนหนาวแค่นยิ้ม ประชดประชันออกไปเต็มเสียง "นึกว่าอยู่ในนิยายรัก ที่แท้ก็เปิดรับสมัครเครื่องนอนมีชีวิต"

"ผมไม่ต้องการความโรแมนติก"