เมียหมอ

อาการปวดหนึบที่ขมับขวาลามไปถึงท้ายทอยรบกวนระบบประสาทจนไม่อาจเพิกเฉยได้อีกต่อไป

เตติณห์ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องนอนกว้าง เขานอนนิ่งอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มเนื้อละเอียด การขยับตัวเพียงนิดเดียวอาจทำให้เส้นเลือดในสมองที่กำลังเต้นตุบเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกำหนดจังหวะการสูบฉีดเลือดของตัวเองให้ช้าลง แต่มันไม่ได้ผล

ความเงียบในเพนต์เฮาส์ชั้นสี่สิบแปดไม่ได้ช่วยให้สมองของศัลยแพทย์กระดูกและข้อหยุดทำงาน ภาพฟิล์มเอ็กซ์เรย์กระดูกสันหลังคดงอของคนไข้เคสเมื่อเย็นยังคงฉายซ้ำไปมา สลับกับรายชื่อยาและขั้นตอนการผ่าตัดที่เขารับผิดชอบในฐานะแพทย์ประจำบ้านต่อยอด พรุ่งนี้เขามีเคสผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่าตอนเก้าโมงเช้า ต่อด้วยการเข้าเวรยาวไปจนถึงเช้าอีกวัน มือของเขาต้องนิ่ง สติของเขาต้องสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ความผิดพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียวบนโต๊ะผ่าตัดหมายถึงชีวิตที่เหลือของคนไข้

เตติณห์รู้ข้อเท็จจริงนั้นดี และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เซลล์ประสาทของเขาตื่นตัวตลอดเวลา

สิบนาทีผ่านไปโดยไม่มีทีท่าว่าความง่วงจะมาเยือน ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่ง อาการปวดหัวเล่นงานจนต้องยกมือขึ้นนวดขมับ เขาปรายตามองนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียง ตัวเลขสีแดงเรืองแสงบอกเวลา 02:15 น.

เหลือนอนอีกแค่สี่ชั่วโมงก่อนต้องตื่นไปจัดการตัวเอง

คำนวณเวลาแล้วความหงุดหงิดก็ก่อตัวขึ้นเงียบๆ เตติณห์สะบัดผ้าห่มออก ก้าวลงจากเตียงด้วยความเคยชิน เท้าเปล่าสัมผัสพื้นไม้เย็นเฉียบ เขาอยู่ในชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ไร้รอยยับย่น เดินตรงไปยังประตูห้องนอนเพื่อออกไปหาน้ำเย็นดื่มดับความคุกรุ่นในหัว หากคืนนี้ร่างกายยังต่อต้านการพักผ่อน เขาคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพึ่งยานอนหลับ ครึ่งเม็ดก็น่าจะพอให้หลับได้โดยไม่ส่งผลกระทบให้เกิดอาการเบลอในตอนเช้า แม้เขาจะเกลียดการใช้สารเคมีบังคับสมองตัวเองแค่ไหนก็ตาม

บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกเปิดออก เตติณห์ก้าวเข้าสู่พื้นที่ห้องนั่งเล่นที่เชื่อมต่อกับส่วนแพนทรี ทว่าสิ่งที่ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสแรกไม่ใช่ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศเหมือนทุกวัน แต่เป็นกลิ่น

กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นแชมพูสระผมกลิ่นดอกไม้ราคาถูกที่ไม่เคยมีอยู่ในห้องของเขา

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที สัญชาตญาณระแวดระวังทำงานเต็มที่ก่อนที่สมองจะประมวลผลได้ว่ากลิ่นพวกนี้มาจากไหน เมื่อเดินพ้นมุมทางเดินและสายตาปรับเข้ากับแสงสลัวจากไฟถนนที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามา ชายหนุ่มก็เห็นต้นตอของความผิดปกติทั้งหมด

บนโซฟาหนังอิตาลีราคาเหยียบหกหลักกลางห้องนั่งเล่น มีร่างของใครบางคนนอนพาดตัวอยู่อย่างไร้ระเบียบ

เตติณห์หยุดยืนนิ่ง ความทรงจำเมื่อตอนหัวค่ำถูกดึงกลับมาใช้งาน หมอเขตต์ เพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งหมอสูติฯ โทรศัพท์มาหาเขาตอนกำลังตรวจคนไข้เคสสุดท้าย บอกว่าป่าน เพื่อนในกลุ่มของเขตต์มีปัญหาด่วน เพื่อนสนิทของป่านโดนโกงมัดจำคอนโดและต้องย้ายออกกะทันหันในวันนี้ ประกอบกับเพื่อนคนนั้นเมาเละเทะ ป่านที่ต้องเฝ้าร้านคาเฟ่คนเดียวไม่สามารถทิ้งร้านไปจัดการได้ จึงขอความช่วยเหลือให้พามาฝากนอนที่โซฟาห้องเขาสักคืน เพราะคอนโดของเขาอยู่ใกล้ร้านป่านที่สุด

ตอนนั้นเตติณห์เหนื่อยเกินกว่าจะเถียง เขาแค่ต้องการวางสายและเคลียร์งานให้จบ จึงตอบตกลงส่งๆ ไปพร้อมบอกรหัสผ่านประตูห้องให้เขตต์จัดการพาคนมาทิ้งไว้ แล้วเขาก็ลืมเรื่องนี้ไปสนิทจนกระทั่งวินาทีนี้

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เดินเข้าไปใกล้สิ่งมีชีวิตที่กำลังทำลายความสมบูรณ์แบบในอาณาเขตของเขา

ผู้หญิงคนนั้นนอนคว่ำหน้าซุกอยู่กับพนักพิงโซฟา สวมเสื้อยืดตัวโคร่งสีซีดที่ยับยู่ยี่จนดูไม่ออกว่าทรงเดิมเป็นอย่างไร ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์รุ่ยๆ ขาดเข่า ขาข้างหนึ่งพาดก่ายอยู่บนพนักพิง ส่วนขาอีกข้างห้อยตกลงมาแตะพื้น ขาข้างที่ห้อยลงมานั้นเองที่เตะเอาหมอนอิงบุขนเป็ดสีเทาเข้มของเขาตกลงไปกองกับพื้นกระเบื้อง

ภาพความไม่เป็นระเบียบตรงหน้าทำให้อาการปวดขมับของเตติณห์เต้นตุบหนักกว่าเดิม

ในฐานะศัลยแพทย์กระดูกและข้อ เขามองเห็นความวิบัติของกระดูกสันหลังจากการนอนผิดท่าแบบนั้นได้อย่างชัดเจน และในฐานะเจ้าของห้องที่รักความสะอาดขั้นสุด การเห็นหมอนอิงราคาแพงหล่นไปคลุกฝุ่นพร้อมกับเสื้อผ้าที่ผ่านสมรภูมิร้านเหล้ามานอนทับโซฟาหนัง เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้

“คุณ” เตติณห์ส่งเสียงเรียก โทนเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าจากความเหนื่อยล้า

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงขยับตัวยุกยิก ร่างนั้นดึงขาที่พาดพนักพิงลงมา เปลี่ยนเป็นนอนหงาย เสื้อยืดตัวโคร่งเลิกขึ้นจนเห็นหน้าท้องขาวเนียนและขอบกางเกงยีนส์ แขนข้างหนึ่งตกลงมาห้อยต่องแต่งข้างลำตัว

เตติณห์ก้มลงเก็บหมอนอิงขึ้นมาตบฝุ่นออก วางมันลงบนเก้าอี้อาร์มแชร์ที่อยู่ห่างออกไป เขาตั้งใจจะปลุกให้ผู้หญิงคนนี้ลุกขึ้นมานอนในท่าทางที่ถูกต้อง หรืออย่างน้อยก็ต้องไล่ให้ไปล้างหน้าล้างตา ไม่ใช่มานอนหมักหมมทิ้งกลิ่นแอลกอฮอล์ไว้ในห้องนั่งเล่นของเขาแบบนี้

เขาขยับเข้าไปยืนชิดขอบโซฟา ก้มตัวลง เอื้อมมือไปจับที่หัวไหล่บางเพื่อเขย่าเรียก

“ตื่น ลุกขึ้นมานอนดีๆ”

แรงเขย่าทำให้เจ้าของร่างขมวดคิ้ว เปลือกตาที่ปิดสนิทขยับยุบยิบ ปากอิ่มสีระเรื่อเผยอออกส่งเสียงครางอืออาในลำคอด้วยความรำคาญที่ถูกขัดจังหวะการนอน แทนที่เธอจะลืมตาตื่น เธอกลับพลิกตัวเข้าหาความอบอุ่น มือเรียวเล็กที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวตวัดขึ้นมาคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนของเตติณห์ ออกแรงดึงจนคนที่ไม่ได้ตั้งหลักต้องยันมืออีกข้างกับพนักโซฟาเพื่อไม่ให้ล้มทับลงไป

“อืม... อย่ากวน”