บทที่ 3

07:30 น.

ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยภายใต้กรอบแว่นที่ไม่ได้สวมใส่ เขาเพ่งมองเข็มนาฬิกาอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด

เจ็ดโมงครึ่ง...

เขาหลับไปตั้งแต่ตอนตีสองสิบห้านาที ลากยาวมาจนถึงเจ็ดโมงครึ่ง โดยไม่ตื่นขึ้นมากลางดึก ไม่ฝันถึงเคสผ่าตัด ไม่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงอะไรเลย

ห้าชั่วโมงกว่าของการหลับสนิทบนพื้นแข็งๆ ในท่านั่งที่ผิดหลักสรีระศาสตร์อย่างรุนแรง

เตติณห์สำรวจสภาพร่างกายและสมองของตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่มีอาการตกค้างจากความเครียด พลังงานฟื้นฟูกลับมาเกือบเต็มเปี่ยม นี่เป็นการนอนหลับที่มีคุณภาพที่สุดนับตั้งแต่เขาเริ่มเรียนแพทย์เฉพาะทาง

สายตาของเขาเลื่อนกลับมามองตัวต้นเหตุที่ทำให้เขามีสภาพแบบนี้

ผู้หญิงซกมกที่นอนน้ำลายยืดใส่แขนเขา

เขามองรอยคราบจางๆ บนแขนเสื้อนอนผ้าไหมของตัวเองแล้วคิ้วกระตุก ทว่าความรำคาญใจกลับมีไม่มากเท่าความสงสัยเชิงทฤษฎีที่กำลังตีรวนในหัว

เป็นไปได้อย่างไรที่กลไกการนอนหลับของเขา ซึ่งดื้อรั้นต่อการบำบัดทุกวิถีทาง ไม่ว่าจะเป็นการทำสมาธิ การดื่มนมอุ่น หรือแม้กระทั่งการจัดสภาพแวดล้อมห้องนอนให้มืดสนิทและเงียบกริบ จะพ่ายแพ้ให้กับเสียงลมหายใจและสัมผัสของคนแปลกหน้าที่เมาหลับไม่ได้สติ

มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ในฐานะหมอ เขาไม่เชื่อเรื่องความบังเอิญ ทุกอย่างมีเหตุและผล มีตัวแปรที่ส่งผลต่อผลลัพธ์เสมอ

และตัวแปรที่ทำให้เขานอนหลับ ก็กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ตรงนี้

เตติณห์ค่อยๆ ออกแรงดึงท่อนแขนซ้ายของตัวเองออกจากการกอดรัดอย่างระมัดระวัง ครั้งนี้เขาไม่ได้กลัวเธอตื่น แต่กลัวแขนตัวเองจะใช้งานไม่ได้เพราะเหน็บชา เมื่อแขนหลุดเป็นอิสระ ร่างบางบนโซฟาก็แค่ขยับตัวบ่นพึมพำ คว้าหมอนอิงที่เขาวางไว้บนเก้าอี้ข้างๆ มาดึงไปกอดแทนแล้วหลับต่อ

ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ บิดลำคอและสะบัดแขนเพื่อไล่ความเมื่อยล้า เขายืนมองร่างบนโซฟาอีกครั้งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

เธอไม่ใช่ผู้บุกรุกที่สร้างความรำคาญอีกต่อไป แต่เธอคือกลไกการรักษาที่เขาเพิ่งค้นพบ

เตติณห์หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอน อาบน้ำชำระล้างร่างกาย จัดการโกนหนวดเคราและแต่งตัวด้วยชุดทำงานอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ เขาเลือกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน สวมกางเกงสแล็กสีเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนที่มีเส้นเลือดปูดโปนจากการออกกำลังกาย สวมแว่นตากรอบเงินบางที่ทำให้ใบหน้าดูคมเข้มและสุขุมขึ้นไปอีกระดับ

เมื่อจัดการตัวเองเสร็จ ชายหนุ่มเดินออกไปที่ส่วนแพนทรี จัดการเปิดเครื่องชงกาแฟเอสเปรสโซราคาแพง เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟดังกระหึ่มขึ้นทำลายความเงียบของห้อง กลิ่นหอมเข้มข้นของกาแฟคั่วบดลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

เขาตั้งใจทำให้เกิดเสียงดัง

เตติณห์ยกถ้วยกาแฟเซรามิกสีดำขึ้นจิบ รสชาติขมปร่าเรียกความสดชื่นกลับมาเต็มที่ เขายืนพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์หินอ่อน ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นกอดอก สายตาจับจ้องไปยังก้อนผ้าห่มบนโซฟาที่เริ่มขยับตัวเพราะเสียงเครื่องชงกาแฟ

ผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ผมดัดลอนของเธอยุ่งเหยิงชี้ฟูไปคนละทิศละทางเหมือนรังนก เธอยกมือขึ้นขยี้ตาอย่างแรง หาวหวอดใหญ่โดยไม่เอามือปิดปาก เสื้อยืดตัวโคร่งตกลงมาเปิดเปลือยไหล่ข้างหนึ่ง

ท่าทางของเธอห่างไกลจากคำว่าเรียบร้อย หรือดูดี

เธอหรี่ตาลงมองไปรอบๆ ห้องด้วยความงุนงง คิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อสายตาปะทะเข้ากับโทนสีขาวเทาดำที่ดูเย็นชาและแปลกตา ก่อนที่สายตาของเธอจะเลื่อนมาหยุดที่เคาน์เตอร์ครัว

ร่างสูงโปร่งในชุดทำงานเรียบกริบยืนกอดอกจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว สายตาของเขาผ่านเลนส์แว่นนั้นเรียบนิ่ง ทะลุทะลวง และไม่อาจคาดเดาอารมณ์ได้

เดือนหนาวชะงักค้าง มือที่กำลังขยี้ตาหยุดชะงัก อาการแฮงก์โอเวอร์ทำให้สมองของเธอประมวลผลช้าไปหลายจังหวะ เธอจำได้รางๆ ว่าเมื่อคืนมีปัญหาเรื่องคอนโด ป่านลากเธอขึ้นแท็กซี่มาทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่ง บอกว่าเป็นห้องของเพื่อนหมอที่ไว้ใจได้

และผู้ชายตรงหน้า ที่ยืนจิบกาแฟด้วยท่วงท่าเหมือนกำลังพิจารณาเคสคนไข้หนัก ก็คงจะเป็นเจ้าของห้อง

"เอ่อ..." เดือนหนาวรีบดึงคอเสื้อตัวเองให้เข้าที่ จัดทรงผมลวกๆ ด้วยมือ พยายามส่งยิ้มแห้งแล้งไปให้ "ขอโทษค่ะ ฉันรบกวนคุณหรือเปล่า"

เตติณห์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาวางถ้วยกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ ปรายตามองสภาพความยับเยินของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยประโยคที่เขาคิดทบทวนมาตลอดเวลาที่อาบน้ำ

"คุณกำลังหาที่อยู่ใหม่ใช่ไหม"

เดือนหนาวกะพริบตาปริบๆ ความงุนงงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เธอพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ พอดีมีปัญหาเรื่องมัดจำคอนโดนิดหน่อย วันนี้ฉันจะรีบเก็บของแล้วรีบออกไปหาที่พักใหม่ทันทีค่ะ จะไม่รบกวน..."

"ย้ายมาอยู่กับผมไหม"

เสียงทุ้มเรียบที่แทรกขึ้นมากระทันหัน ทำให้คำพูดของเดือนหนาวกลืนหายลงไปในลำคอ เธอเบิกตากว้าง จ้องมองผู้ชายหน้าตายตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

"คะ? หมอว่าอะไรนะคะ"

"ผมบอกว่า ให้คุณย้ายมาอยู่ที่นี่" เตติณห์ทวนประโยคด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังสั่งออร์เดอร์ยาพาราเซตามอล ไม่มีร่องรอยของความโรแมนติก ไม่มีการล้อเล่น แววตาของเขาจริงจังและเด็ดขาด

"เดี๋ยวค่ะ"