บทที่ 3

เขาหมุนตัว เดินตรงเข้าไปในครัวอย่างเงียบเชียบ จัดการต้มกาแฟดำแบบดริปด้วยมืออย่างใจเย็น เสียงน้ำร้อนกระทบผงกาแฟคั่วเข้มส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วห้องครัวเปิดโล่ง ทุกการเคลื่อนไหวของเขายังคงแม่นยำและเป็นระเบียบ แต่ประกายในดวงตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนไปแล้ว

กาแฟดำหนึ่งแก้วถูกรินใส่แก้วเซรามิกสีดำด้าน

เตติณห์ถือแก้วกาแฟ เดินกลับมายืนพิงเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ กอดอกพลางจิบกาแฟร้อนช้าๆ สายตาล็อกเป้าไปที่ร่างบนโซฟาที่เริ่มขยับตัวยุบยิบเพราะแสงแดดเริ่มแยงตา

เธอตื่นแล้ว

เดือนหนาวยกมือขึ้นขยี้ตา ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย ผมเผ้าชี้ฟูไปคนละทิศทาง เธอกะพริบตาปริบๆ มองไปรอบห้องอย่างมึนงง ก่อนที่สายตาของเธอจะปะทะเข้ากับร่างสูงของเจ้าของห้องที่ยืนมองเธออยู่ด้วยสายตานิ่งสนิท

ความเงียบในห้องทำงานอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันไม่ใช่ความเงียบที่บีบคั้นเตติณห์อีกต่อไป

เขารอคอยวินาทีที่สติของเธอจะกลับมาครบถ้วน เพื่อที่เขาจะได้พูดประโยคที่เขาเพิ่งตัดสินใจด้วยตรรกะที่บิดเบี้ยวที่สุดในชีวิต

อาการปวดหัวรุนแรงราวกับมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบขมับปลุกให้เดือนหนาวตื่นขึ้นสู่โลกแห่งความเป็นจริง

ลำคอของเธอแห้งผากจนแสบ ลิ้นสากเหมือนเคี้ยวเม็ดทราย รสชาติของเบียร์ราคาถูกยังคงติดค้างอยู่ที่โคนลิ้นอย่างน่ารังเกียจ เดือนหนาวยกมือขึ้นนวดขมับ พยายามกะพริบตาเพื่อขับไล่ภาพเบลอพร่าตรงหน้า

แต่สิ่งที่ปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ กลับไม่ใช่เพดานห้องเช่าโทรมๆ ที่เธอคุ้นเคย

มันคือเพดานฉาบเรียบสีเทาควันบุหรี่ ซ่อนไฟหลืบแอลอีดีโทนสีวอร์มไวท์ที่ดูแพงระยับ โคมไฟระย้าสไตล์มินิมอลรูปทรงเรขาคณิตห้อยตัวลงมาจากความสูงเกือบสี่เมตร และพื้นห้องที่เธอเหยียบอยู่... เป็นพรมขนแกะสีเทาเข้มเนื้อนุ่มหนาที่ราคาคงไม่ต่ำกว่าค่าจ้างออกแบบของเธอทั้งโปรเจกต์

ความทรงจำเมื่อคืนเริ่มไหลทะลักกลับเข้ามาเป็นฉากๆ

สัญญาเช่าห้องที่ถูกยกเลิกกะทันหัน... เจ้าของห้องหอบเงินมัดจำสองเดือนหนีไปต่างประเทศ... โดนตัดไฟ... ข้าวของถูกกองไว้หน้าประตู... ลูกค้าส่งข้อความมายกเลิกโปรเจกต์รีโนเวทคาเฟ่โดยไม่จ่ายค่ามัดจำงวดสุดท้าย... เธอไปนั่งร้องไห้ที่ร้านของป่าน ดื่มเบียร์ไปกี่กระป๋องก็จำไม่ได้... แล้วป่านก็พูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการพาไปฝากไว้ที่ 'ห้องรุ่นพี่ที่ไว้ใจได้'

ชิบหายแล้ว

เดือนหนาวเบิกตากว้าง หันขวับไปมองรอบตัวทันที

และตรงนั้นเอง ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร ร่างสูงโปร่งของเจ้าของห้องกำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนสีดำสนิท

นพ. เตติณห์

เขาไม่ได้อยู่ในชุดนอนแล้ว แต่สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตาที่รีดจนเรียบกริบ แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาลวกๆ ถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาอย่างเด่นชัด กางเกงสแล็กสีดำขับเน้นช่วงขายาว นาฬิกาข้อมือสายเหล็กส่องประกายเย็นเยียบเบื้องใต้แสงแดดเช้า ใบหน้าหล่อเหลาแต่ดุดันซ่อนอยู่หลังแว่นตากรอบเงินบางเฉียบ ในมือของเขาถือแก้วกาแฟสีดำควันกรุ่น

เขากำลังจ้องมองเธอ

สายตาคู่นั้นนิ่งสนิท เย็นเยียบ และไร้อารมณ์ความรู้สึก เหมือนสายตาของศัลยแพทย์ที่กำลังพิจารณาชิ้นเนื้อร้ายบนฟิล์มเอกซเรย์ ก่อนจะลงมีดกรีดทิ้ง

เดือนหนาวกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดสั่งให้เธอรีบดึงเสื้อยืดที่ร่นขึ้นมาปิดหน้าท้อง กวาดสายตามองหมอนอิงที่ตกกระจายบนพื้น และคราบความยุ่งเหยิงที่เธอก่อไว้บนโซฟาราคาหลักแสนของเขา

"อะ... เอื้อก..." เธอพยายามเปล่งเสียง แต่สิ่งที่หลุดออกมามีเพียงเสียงแหบแห้งเหมือนเป็ดโดนบีบคอ

เตติณห์ไม่เปลี่ยนสีหน้า เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ กิริยาการเคลื่อนไหวของเขานุ่มนวล ไร้ที่ติ และน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน

"ดื่มน้ำก่อนสิ" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ พลางพยักพเยิดไปที่แก้วน้ำเปล่าวางอยู่บนโต๊ะกลางหน้าโซฟา

เดือนหนาวมองตาม แก้วน้ำคริสตัลใสแจ๋วบรรจุน้ำเย็นจัดที่มีหยดน้ำเกาะพราววางอยู่บนที่รองแก้วหนังอย่างพอดิบพอดี เธอไม่รอช้า รีบคว้าแก้วขึ้นมากระดกพรวดๆ ราวกับคนหลงป่าที่เพิ่งเจอน้ำตก น้ำเย็นช่วยดับไฟร้อนผ่าวในลำคอ แต่ไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความประหม่าที่พุ่งสูงปรี๊ดได้เลย

เธอรีบวางแก้วลง ยกหลังมือเช็ดปาก แล้วยกมือไหว้เขาทันที

"ขอโทษค่ะคุณเติร์ก! ขอโทษจริงๆ ค่ะ!" เดือนหนาวละล่ำละลัก พูดรัวเร็วตามนิสัยเวลาตื่นตระหนก "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนคุณเลยจริงๆ เมื่อคืนฉันเมามาก ป่านคงไม่รู้จะพาฉันไปไหน ฉันทำโซฟาคุณเปื้อนไหมคะ หมอน... หมอนพวกนี้ฉันจะจัดให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ แล้วฉันจะรีบเก็บของออกไปทันที ไม่ให้รบกวนเวลาคุณเลยค่ะ!"

เธอผุดลุกขึ้น ย่อตัวลงเก็บหมอนอิงบนพื้นขึ้นมาวางบนโซฟาอย่างลนลาน มือไม้สั่นเทาไปหมด สมองเริ่มคำนวณเงินในบัญชีที่เหลืออยู่ไม่ถึงสี่พันบาท คืนนี้เธอคงต้องไปเปิดห้องพักรายวันซอมซ่อแถวชานเมืองอยู่ไปก่อน

"คุณทำเบาะหนังย่น"

เสียงทุ้มแทรกขึ้นมาเรียบๆ ทำให้มือของเดือนหนาวชะงักกึกอยู่บนหมอน

"คะ?"

"คุณนอนท่าทางประหลาด ขาคุณพาดพนักพิง น้ำหนักตัวกดทับจุดเดียว ทำให้หนังแท้มันยืดและย่น"