บทที่ 5

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบช้าๆ สายตาไล่มองสภาพความยับเยินของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า การกวาดสายตาของเขาไม่ได้มีความคุกคามทางเพศเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย แต่มันทะลุทะลวงจนเดือนหนาวต้องขยับขาที่สวมกางเกงยีนส์ขาดเข่าให้ชิดกันมากขึ้น

"คุณกำลังหาที่อยู่ใหม่ใช่ไหม"

เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้น เป็นประโยคแรกที่หลุดออกจากปากเขา ไม่มีคำทักทาย ไม่มีการแนะนำตัว มีเพียงการพุ่งตรงเข้าประเด็น

เดือนหนาวกะพริบตาปริบๆ ความงุนงงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เธอพยักหน้าช้าๆ สมองประมวลผลคำตอบอย่างยากลำบาก "ค่ะ พอดีมีปัญหาเรื่องมัดจำคอนโดนิดหน่อย วันนี้ฉันจะรีบเก็บของแล้วรีบออกไปหาที่พักใหม่ทันทีค่ะ จะไม่รบกวน..."

"ย้ายมาอยู่กับผมไหม"

คำพูดของเดือนหนาวถูกตัดฉับและกลืนหายลงไปในลำคอ

เธอนั่งนิ่ง เบิกตากว้างขึ้น จ้องมองผู้ชายหน้าตายตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ประโยคเมื่อครู่มันสั้น กระชับ และชัดเจนเกินกว่าจะฟังผิด แต่บริบทของมันกลับผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง

"คะ? หมอว่าอะไรนะคะ"

เขาอาจจะพูดว่า 'ให้ช่วยหาที่อยู่ให้ไหม' หรืออะไรทำนองนั้น เธอคงหูฝาดไปเองเพราะอาการแฮงก์โอเวอร์

"ผมบอกว่า ให้คุณย้ายมาอยู่ที่นี่" เขาทวนประโยคด้วยน้ำเสียงระดับเดิม ไม่ดังขึ้น ไม่เบาลง และไม่มีร่องรอยของการล้อเล่น แววตาของเขาจริงจังและเด็ดขาดราวกับกำลังสั่งออร์เดอร์ยาพาราเซตามอลให้คนไข้

เดือนหนาวสูดลมหายใจเข้าลึก ยกมือขึ้นห้ามความบ้าคลั่งตรงหน้า "เดี๋ยวค่ะ" เธอขมวดคิ้ว "เราเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก หมอรู้ไหมคะว่าฉันเป็นใคร นิสัยยังไง ทำไมถึงมาชวนคนแปลกหน้ามาอยู่ด้วยแบบนี้ หรือหมอ... จีบฉันเหรอคะ"

เธอถามออกไปตรงๆ เพราะไม่เห็นเหตุผลอื่นเลย ผู้ชายที่ดูเพียบพร้อม หน้าตาดี แต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่เช้าตรู่ และอาศัยอยู่ในเพนต์เฮาส์กลางเมืองแบบนี้ จะมาชวนผู้หญิงที่เพิ่งเมาค้างนอนน้ำลายยืดใส่โซฟาเขามาแชร์ห้องด้วยเหตุผลอะไรได้อีก ถ้าไม่ใช่เพราะเขามีรสนิยมแปลกๆ หรือหวังผลประโยชน์บางอย่าง

ชายหนุ่มแค่นเสียงในลำคอ มุมปากหยักยกขึ้นเพียงมิลลิเมตรเดียวคล้ายจะเยาะหยันความคิดของเธอ

"ผมไม่มีเวลาว่างพอจะไปจีบใครหรอกคุณ" เขาตอบ วางถ้วยกาแฟเซรามิกสีดำลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน เสียงก้นถ้วยกระทบพื้นผิวดังคลิกเบาๆ

"แล้วทำไม..."

"คุณทำให้ผมนอนหลับ"

ประโยคนั้นหลุดออกมาพร้อมกับสายตาที่จดจ้องมายังเธออย่างเอาแต่ใจ เติร์กก้าวเดินออกจากเคาน์เตอร์ครัว สองมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก เข้ามาหยุดยืนห่างจากโซฟาเพียงไม่กี่ก้าว เขาก้มหน้ามองเธอที่นั่งอยู่ต่ำกว่า

"ผมมีปัญหาเรื่องการนอนหลับมานาน" เขาเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำลังรายงานผลการตรวจร่างกายให้เพื่อนร่วมงานฟัง "แต่เมื่อคืน ผมหลับไปห้าชั่วโมงเต็มๆ เพราะเสียงหายใจและการกอดของคุณ"

เดือนหนาวอ้าปากค้าง สมองที่ทำงานช้าอยู่แล้วยิ่งรวนหนักกว่าเดิม

กอด? เธอไปกอดเขาตอนไหน? แล้วไอ้เหตุผลที่ว่าหลับเพราะเสียงหายใจของเธอนี่มันทฤษฎีการแพทย์แขนงไหนกัน

"ผมต้องการการนอนหลับที่มีคุณภาพเพื่อทำงาน และคุณกำลังต้องการที่พักฟรีที่ปลอดภัย" เขายังคงพูดต่อไป นำเสนอผลประโยชน์ด้วยใบหน้าตายด้านที่สุด "คุณจะได้กุญแจห้อง คีย์การ์ด คุณสามารถใช้พื้นที่ในห้องนี้ได้ทุกส่วน ยกเว้นโต๊ะทำงานของผม"

"หมอจะให้ฉันมานอนแชร์ห้องด้วย... เพราะฉันเป็นเหมือนยานอนหลับของหมองั้นสิ" เธอสวนกลับ เสียงเริ่มดังขึ้นนิดหน่อยตามแรงอารมณ์

"ถูกต้อง" เขารับคำหน้าตาเฉย ไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในตรรกะของตัวเองเลยสักนิด "แลกกับการที่คุณต้องนอนโซฟานี้ หรือบนเตียง เพื่อให้ผมได้ยินเสียงคุณตอนกลางคืน... ข้อเสนอนี้วิน-วินทั้งสองฝ่าย"

เดือนหนาวนั่งกำชายเสื้อยืดของตัวเองแน่น มองหน้าผู้ชายที่ยืนยื่นข้อเสนอประหลาดที่สุดในชีวิตให้เธอ

นี่มันบ้าบอคอแตกที่สุด เธอควรจะปฏิเสธ ควรจะด่าเขาว่าโรคจิตแล้วหอบกระเป๋าหนีไปให้พ้นจากห้องบ้าๆ ที่มีแต่สีเทากับดำนี่เสีย แต่เมื่อนึกถึงความจริงที่รออยู่หลังบานประตูบานนั้น...

ยอดเงินในบัญชีธนาคารที่มีตัวเลขหลักพัน

งานออกแบบอินทีเรียของลูกค้าล่าสุดที่ยังไม่ได้เบิกงวดแรก

และค่ามัดจำคอนโดสามเดือนที่โดนเจ้าของห้องเชิดหนีไปเมื่อวาน

ความเป็นจริงบีบคั้นให้ความโกรธของเธอฝ่อลงอย่างรวดเร็ว เธอไม่มีเงินไปเช่าโรงแรม ไม่มีเงินไปจ่ายมัดจำห้องใหม่กะทันหัน ป่านเองก็มีปัญหาเรื่องพื้นที่ในร้านที่ต้องใช้เก็บของสต๊อกจนไม่มีที่ให้นอน เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับสภาพ

ผู้ชายตรงหน้าอาจจะดูแปลกๆ และตรรกะพังพินาศ แต่เขาเป็นเพื่อนของเขตต์ ซึ่งเขตต์เป็นเพื่อนของป่าน อย่างน้อยเขาก็มีตัวตน มีหน้าที่การงานที่มั่นคงค้ำคออยู่ เขาคงไม่ฆ่าหั่นศพเธอหมกคอนโดหรอกมั้ง

แค่แชร์ห้อง... ไม่ต้องจ่ายค่าเช่า แลกกับการนอนให้เขาได้ยินเสียงหายใจ