บทที่ 5

"ผมไม่ต้องการความโรแมนติก" เตติณห์ตอบกลับทันควันโดยไม่สะทกสะท้าน "ความโรแมนติกมันไร้สาระ เปลืองพลังงาน และควบคุมไม่ได้ สิ่งที่ผมต้องการคือคุณภาพการนอนหลับแปดชั่วโมง เพื่อให้มือของผมนิ่งพอจะผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกคนไข้ในแต่ละวัน"

เขาเอื้อมมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก หยิบคีย์การ์ดสีดำขอบทองออกมาใบหนึ่ง แล้วโยนมันลงบนโต๊ะกลางเสียงดัง แป๊ก

มันคือคีย์การ์ดสำรองของห้องนี้

"คุณไม่มีทางเลือกมากนักหรอก เดือนหนาว" เตติณห์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงมาอีกขั้น มันฟังดูเย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความจริงที่โหดร้าย "ไปหาห้องเช่าใหม่ตอนนี้ คุณต้องจ่ายมัดจำล่วงหน้าอย่างน้อยสองเดือน คุณมีเงินไหม? หรือจะกลับไปรบกวนป่านที่เพิ่งดีกับแฟน? หรือจะโทรไปขอเงินแม่ที่ต่างจังหวัด ทั้งที่สัญญากับที่บ้านไว้ว่าจะตั้งตัวให้ได้ด้วยตัวเอง?"

ประโยคสุดท้ายแทงทะลุหัวใจของเดือนหนาวอย่างจัง

ดวงตาของเธอไหวระริก กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อตัวเอง เขารู้... เขาคงได้ยินเรื่องพวกนี้จากปากป่านเมื่อคืนทั้งหมด ความจริงที่น่าสมเพชของเธอถูกกางแผ่ต่อหน้าผู้ชายที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารคนนี้

ศักดิ์ศรีในอกร้องเตือนว่าเธอควรจะปาคีย์การ์ดใบนี้ใส่หน้าเขา แล้วเดินเชิดหน้าออกจากห้องไปอย่างมีเกียรติ

แต่หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับแจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือในบัญชีธนาคาร 3,420.50 บาท และข้อความจากเจ้าของห้องเก่าที่บล็อกเบอร์เธอไปแล้ว... มันดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริงอันโหดร้าย

เกียรติยศมันกินไม่ได้ และมันไม่ช่วยให้เธอมีหลังคาคุ้มหัวในคืนนี้

เตติณห์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูอีกครั้ง "แปดโมงสิบห้าแล้ว ผมต้องไปโรงพยาบาล"

เขาขยับสูทตัวนอกที่พาดไว้บนเก้าอี้ขึ้นมาสวม รูปร่างสูงสง่าในชุดทำงานทำให้เขาดูห่างไกลจากคำว่าคนร่วมห้องไปอีกหลายปีแสง เตติณห์เดินตรงไปที่ประตูห้อง ก่อนจะหยุดเท้าแล้วหันกลับมามองเธออีกครั้ง

"ผมเลิกงานทุ่มครึ่ง หวังว่าจะเห็นของของคุณจัดเข้าที่แล้ว"

"เดี๋ยวสิ! ฉันยังไม่ได้ตกลง..."

"คุณตกลงแล้ว เดือนหนาว" เตติณห์พูดแทรกขึ้นมาด้วยสายตาที่รู้ทันทุกอย่าง "เพราะถ้าคุณไม่ตกลง คุณคงวิ่งตามผมมาเพื่อคืนคีย์การ์ดตั้งแต่สามวินาทีแรกที่ผมหันหลังแล้ว"

เดือนหนาวชะงัก เผลอก้มมองมือตัวเอง

คีย์การ์ดสีดำใบนั้น... ถูกเธอกำไว้แน่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เตติณห์กระตุกยิ้มมุมปากเพียงนิดเดียว เป็นรอยยิ้มเยาะที่ทำให้เส้นเลือดในขมับของเธอเต้นตุบๆ อีกครั้ง

"รหัสประตูคือ 0912 อย่าทำคีย์การ์ดหาย ค่าทำใหม่ใบละพันห้า"

พูดจบ ประตูห้องบานหนาก็เปิดออกและปิดลงด้วยเสียงกลไกดิจิทัลที่แน่นหนา ทิ้งให้เดือนหนาวยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องนั่งเล่นอันโอ่อ่าตามลำพัง

เธอมองคีย์การ์ดในมือ สลับกับมองความว่างเปล่าของเพนต์เฮาส์หรู

"ไอ้หมอบ้า..." เธอสบถออกมาด้วยความแค้นใจ แต่ขอบตากลับร้อนผ่าว "คอยดูเถอะ... ฉันจะนอนกรนให้แก้วหูแตกไปเลย!"

เวลาสองทุ่มสี่สิบห้านาที

ลิฟต์โดยสารส่วนตัวเปิดออกสู่โถงหน้าเพนต์เฮาส์ชั้นสี่สิบสอง เตติณห์ก้าวออกมาด้วยความเมื่อยล้าที่สะสมอยู่ในมัดกล้ามเนื้อไหล่และหลัง แผ่นหลังของเขาตึงเปรี๊ยะจากการยืนคุมเคสผ่าตัดยึดกระดูกสันหลังส่วนเอวที่กินเวลายาวนานกว่าแปดชั่วโมง เสื้อกาวน์สีขาวถูกถอดทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด เนกไทถูกคลายออกอย่างหลวมๆ

สิ่งที่เขาปรารถนาที่สุดในตอนนี้ คือความเงียบสงัด อุณหภูมิยี่สิบเอ็ดจุดห้าองศา และการทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่มีเสียงรบกวนใดๆ

เตติณห์ทาบคีย์การ์ดลงบนแป้นสแกน ประตูส่งเสียงสัญญาณปลดล็อกสั้นๆ ก่อนจะเปิดออก

แต่ทันทีที่ประตูปิดลง สิ่งแรกที่ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของเขา ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นเปลือกไม้ซีดาร์ที่เขาคุ้นเคย

แต่มันคือ... กลิ่นน้ำมันพืช ผสมกลิ่นน้ำปลาไหม้กระทะอย่างรุนแรง

เตติณห์ชะงักเท้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที

เขาก้าวผ่านทางเดินเข้าสู่พื้นที่ห้องนั่งเล่น และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้ศัลยแพทย์ผู้รักความเป็นระเบียบแทบจะหยุดหายใจ

อาณาเขตอันสมบูรณ์แบบของเขาถูกรุกรานอย่างสิ้นเชิง

บนพื้นพรมขนแกะสีเทาเข้ม มีกระดาษไข แผ่นตัวอย่างวอลเปเปอร์สีสันจัดจ้าน แผ่นไม้ตัวอย่าง และแคตตาล็อกวัสดุก่อสร้างหนาเตอะวางแผ่กระจายอยู่เต็มพื้นที่ หมอนอิงสีเทาของเขาถูกเอาไปวางรองก้นอยู่บนพื้น และตรงกลางความยุ่งเหยิงนั้น มีจานกระดาษใส่ขนมขบเคี้ยวที่เปิดทิ้งไว้ เศษมันฝรั่งทอดกรอบตกอยู่บนพรมสองชิ้น—สองชิ้นถ้วน ที่เด่นหราท้าทายสายตาของเขา

"เดือนหนาว..." เตติณห์พึมพำชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก

เขาเบนสายตาตรงไปยังห้องน้ำแขก เพื่อจะไปล้างมือและตั้งสติก่อนจะเปิดฉากเทศนา แต่เมื่อผลักประตูห้องน้ำเข้าไป เขากลับต้องพบกับการคุกคามระลอกที่สอง

บนเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาวที่เคยมีเพียงขวดสบู่เหลวไร้กลิ่นและแปรงสีฟันไฟฟ้าโซนิคสีเทาเข้มของเขา ตอนนี้มีขวดโฟมล้างหน้าสีชมพูแปร๋นวางเบียดอยู่ข้างๆ หลอดครีมบำรุงผิวที่ฝาปิดไม่สนิทมีเนื้อครีมเยิ้มออกมาติดขอบ ยางรัดผมสีเหลืองลายเป็ดตกลงไปอยู่ในอ่างล้างหน้า และที่ร้ายแรงที่สุดคือ... แปรงสีฟันด้ามพลาสติกสีฟ้าอ่อนรูปหัวใจ วางพิงหัวแปรงแนบชิดติดกับแปรงสีฟันไฟฟ้าของเขาอย่างสนิทสนม