All Chapters of เมียหมอ: Chapter 1 - Chapter 5

อาการปวดหนึบที่ขมับขวาลามไปถึงท้ายทอยรบกวนระบบประสาทจนไม่อาจเพิกเฉยได้อีกต่อไปเตติณห์ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องนอนกว้าง เขานอนนิ่งอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มเนื้อละเอียด การขยับตัวเพียงนิดเดียวอาจทำให้เส้นเลือดในสมองที่กำลังเต้นตุบเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกำหนดจังหวะการสูบฉีดเลือดของตัวเองให้ช้าลง แต่มันไม่ได้ผลความเงียบในเพนต์เฮาส์ชั้นสี่สิบแปดไม่ได้ช่วยให้สมองของศัลยแพทย์กระดูกและข้อหยุดทำงาน ภาพฟิล์มเอ็กซ์เรย์กระดูกสันหลังคดงอของคนไข้เคสเมื่อเย็นยังคงฉายซ้ำไปมา สลับกับรายชื่อยาและขั้นตอนการผ่าตัดที่เขารับผิดชอบในฐานะแพทย์ประจำบ้านต่อยอด พรุ่งนี้เขามีเคสผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่าตอนเก้าโมงเช้า ต่อด้วยการเข้าเวรยาวไปจนถึงเช้าอีกวัน มือของเขาต้องนิ่ง สติของเขาต้องสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ความผิดพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียวบนโต๊ะผ่าตัดหมายถึงชีวิตที่เหลือของคนไข้เตติณห์รู้ข้อเท็จจริงนั้นดี และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เซลล์ประสาทของเขาตื่นตัวตลอดเวลาสิบนาทีผ่านไปโดยไม่มีทีท่าว่าความง่วงจะมาเยือน ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่ง อาการปวดหัวเล่นงานจนต

07:30 น.ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยภายใต้กรอบแว่นที่ไม่ได้สวมใส่ เขาเพ่งมองเข็มนาฬิกาอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดเจ็ดโมงครึ่ง...เขาหลับไปตั้งแต่ตอนตีสองสิบห้านาที ลากยาวมาจนถึงเจ็ดโมงครึ่ง โดยไม่ตื่นขึ้นมากลางดึก ไม่ฝันถึงเคสผ่าตัด ไม่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงอะไรเลยห้าชั่วโมงกว่าของการหลับสนิทบนพื้นแข็งๆ ในท่านั่งที่ผิดหลักสรีระศาสตร์อย่างรุนแรงเตติณห์สำรวจสภาพร่างกายและสมองของตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่มีอาการตกค้างจากความเครียด พลังงานฟื้นฟูกลับมาเกือบเต็มเปี่ยม นี่เป็นการนอนหลับที่มีคุณภาพที่สุดนับตั้งแต่เขาเริ่มเรียนแพทย์เฉพาะทางสายตาของเขาเลื่อนกลับมามองตัวต้นเหตุที่ทำให้เขามีสภาพแบบนี้ผู้หญิงซกมกที่นอนน้ำลายยืดใส่แขนเขาเขามองรอยคราบจางๆ บนแขนเสื้อนอนผ้าไหมของตัวเองแล้วคิ้วกระตุก ทว่าความรำคาญใจกลับมีไม่มากเท่าความสงสัยเชิงทฤษฎีที่กำลังตีรวนในหัวเป็นไปได้อย่างไรที่กลไกการนอนหลับของเขา ซึ่งดื้อรั้นต่อการบำบัดทุกวิถีทาง ไม่ว่าจะเป็นการทำสมาธิ การดื่มนมอุ่น หรือแม้กระทั่งการจัดสภาพแวดล้อมห้องนอนให้มืดสนิทและเงียบกริบ จะพ่ายแพ้ให้กับเสียงลมหายใจและสัมผัสของคนแปลกหน้าท

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบช้าๆ สายตาไล่มองสภาพความยับเยินของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า การกวาดสายตาของเขาไม่ได้มีความคุกคามทางเพศเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย แต่มันทะลุทะลวงจนเดือนหนาวต้องขยับขาที่สวมกางเกงยีนส์ขาดเข่าให้ชิดกันมากขึ้น"คุณกำลังหาที่อยู่ใหม่ใช่ไหม"เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้น เป็นประโยคแรกที่หลุดออกจากปากเขา ไม่มีคำทักทาย ไม่มีการแนะนำตัว มีเพียงการพุ่งตรงเข้าประเด็นเดือนหนาวกะพริบตาปริบๆ ความงุนงงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เธอพยักหน้าช้าๆ สมองประมวลผลคำตอบอย่างยากลำบาก "ค่ะ พอดีมีปัญหาเรื่องมัดจำคอนโดนิดหน่อย วันนี้ฉันจะรีบเก็บของแล้วรีบออกไปหาที่พักใหม่ทันทีค่ะ จะไม่รบกวน...""ย้ายมาอยู่กับผมไหม"คำพูดของเดือนหนาวถูกตัดฉับและกลืนหายลงไปในลำคอเธอนั่งนิ่ง เบิกตากว้างขึ้น จ้องมองผู้ชายหน้าตายตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ประโยคเมื่อครู่มันสั้น กระชับ และชัดเจนเกินกว่าจะฟังผิด แต่บริบทของมันกลับผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง"คะ? หมอว่าอะไรนะคะ"เขาอาจจะพูดว่า 'ให้ช่วยหาที่อยู่ให้ไหม' หรืออะไรทำนองนั้น เธอคงหูฝาดไปเองเพราะอาการแฮงก์โอเวอร์"ผมบอกว่า ให้ค