All Chapters of เมียหมอ: Chapter 1 - Chapter 10

ตีสองสิบห้านาทีตัวเลขดิจิทัลสีเขียวหม่นบนหน้าปัดนาฬิกาหัวเตียงยังคงสว่างนิ่ง ท่ามกลางความมืดสนิทที่ไม่มีแสงจันทร์เล็ดลอดผ่านม่านกันแสงสองชั้นเข้ามาได้แม้แต่ลักซ์เดียวเตติณห์ลืมตาโพลงลูกตาทั้งสองข้างแห้งผากและร้อนผ่าวเหมือนมีเม็ดทรายฝังอยู่ใต้เปลือกตา อาการปวดหนึบแล่นริ้วจากท้ายทอยขึ้นมาบีบขมับข้างขวาเป็นจังหวะตามการเต้นของหลอดเลือดเทมพอรัล เขารู้กลไกทางสรีรวิทยาของมันดี—ภาวะตื่นตัวผิดปกติของระบบประสาทซิมพาเทติก การหลั่งคอร์ติซอลและอะดรีนาลีนที่ค้างเติ่งจากการยืนผ่าตัดยึดกระดูกสะโพกหักซับซ้อนนานหกชั่วโมงเมื่อช่วงบ่าย ร่างกายเหนื่อยล้าจนกล้ามเนื้อทุกมัดส่งสัญญาณประท้วง แต่สมองของเขากลับปฏิเสธที่จะปิดสวิตช์นี่คือคืนที่สี่ในรอบสัปดาห์ที่เขาหลับไม่ลงเสียงเครื่องปรับอากาศแบบฝังฝ้าส่งเสียงครางหึ่งเบาๆ ในระดับความดังไม่เกินยี่สิบเดซิเบล แต่มันกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเตติณห์ราวกับเสียงเครื่องยนต์กังหัน ทุกสิ่งในห้องนอนขนาดหกสิบตารางเมตรนี้ได้รับการคำนวณมาอย่างแม่นยำ อุณหภูมิยี่สิบเอ็ดจุดห้าองศาเซลเซียส ที่นอนเมมโมรีโฟมเกรดการแพทย์ที่รองรับแนวกระดูกสันหลังได้ตามหลักกายศาสตร์ และความเงี

เขาหมุนตัว เดินตรงเข้าไปในครัวอย่างเงียบเชียบ จัดการต้มกาแฟดำแบบดริปด้วยมืออย่างใจเย็น เสียงน้ำร้อนกระทบผงกาแฟคั่วเข้มส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วห้องครัวเปิดโล่ง ทุกการเคลื่อนไหวของเขายังคงแม่นยำและเป็นระเบียบ แต่ประกายในดวงตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนไปแล้วกาแฟดำหนึ่งแก้วถูกรินใส่แก้วเซรามิกสีดำด้านเตติณห์ถือแก้วกาแฟ เดินกลับมายืนพิงเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ กอดอกพลางจิบกาแฟร้อนช้าๆ สายตาล็อกเป้าไปที่ร่างบนโซฟาที่เริ่มขยับตัวยุบยิบเพราะแสงแดดเริ่มแยงตาเธอตื่นแล้วเดือนหนาวยกมือขึ้นขยี้ตา ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย ผมเผ้าชี้ฟูไปคนละทิศทาง เธอกะพริบตาปริบๆ มองไปรอบห้องอย่างมึนงง ก่อนที่สายตาของเธอจะปะทะเข้ากับร่างสูงของเจ้าของห้องที่ยืนมองเธออยู่ด้วยสายตานิ่งสนิทความเงียบในห้องทำงานอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันไม่ใช่ความเงียบที่บีบคั้นเตติณห์อีกต่อไปเขารอคอยวินาทีที่สติของเธอจะกลับมาครบถ้วน เพื่อที่เขาจะได้พูดประโยคที่เขาเพิ่งตัดสินใจด้วยตรรกะที่บิดเบี้ยวที่สุดในชีวิตอาการปวดหัวรุนแรงราวกับมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบขมับปลุกให้เดือนหนาวตื่นขึ้นสู่โลกแห่งความเป็นจริงลำคอของเธอแห้งผากจนแสบ ลิ้นสากเหมือ

"ผมไม่ต้องการความโรแมนติก" เตติณห์ตอบกลับทันควันโดยไม่สะทกสะท้าน "ความโรแมนติกมันไร้สาระ เปลืองพลังงาน และควบคุมไม่ได้ สิ่งที่ผมต้องการคือคุณภาพการนอนหลับแปดชั่วโมง เพื่อให้มือของผมนิ่งพอจะผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกคนไข้ในแต่ละวัน"เขาเอื้อมมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก หยิบคีย์การ์ดสีดำขอบทองออกมาใบหนึ่ง แล้วโยนมันลงบนโต๊ะกลางเสียงดัง แป๊กมันคือคีย์การ์ดสำรองของห้องนี้"คุณไม่มีทางเลือกมากนักหรอก เดือนหนาว" เตติณห์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงมาอีกขั้น มันฟังดูเย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความจริงที่โหดร้าย "ไปหาห้องเช่าใหม่ตอนนี้ คุณต้องจ่ายมัดจำล่วงหน้าอย่างน้อยสองเดือน คุณมีเงินไหม? หรือจะกลับไปรบกวนป่านที่เพิ่งดีกับแฟน? หรือจะโทรไปขอเงินแม่ที่ต่างจังหวัด ทั้งที่สัญญากับที่บ้านไว้ว่าจะตั้งตัวให้ได้ด้วยตัวเอง?"ประโยคสุดท้ายแทงทะลุหัวใจของเดือนหนาวอย่างจังดวงตาของเธอไหวระริก กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อตัวเอง เขารู้... เขาคงได้ยินเรื่องพวกนี้จากปากป่านเมื่อคืนทั้งหมด ความจริงที่น่าสมเพชของเธอถูกกางแผ่ต่อหน้าผู้ชายที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารคนนี้ศักดิ์ศรีในอกร้องเตือนว่าเธอคว

"รับทราบค่ะท่านผอ.!" เธอทำท่าวันทยหัตถ์ประชดประชัน ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กไปเก็บเศษขยะบนพื้นอย่างว่าง่ายเตติณห์มองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้น ความหงุดหงิดที่เขามีเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนสลายไปจนแทบไม่เหลือร่องรอย เพนต์เฮาส์ที่เคยเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ ตอนนี้มีเสียงกุกกักของจานชาม เสียงเปิดหน้านิตยสาร และเสียงฮัมเพลงเพี้ยนๆ ของผู้หญิงร่วมห้องคลออยู่ตลอดเวลามันรก... มันยุ่งเหยิง...แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกว่า ห้องนี้ไม่ใช่แค่ก้อนคอนกรีตว่างเปล่าอีกต่อไปเวลาห้าทุ่มครึ่งแสงไฟในห้องนั่งเล่นดับลงหมดแล้ว เหลือเพียงความมืดสลัวที่ทอดผ่านเข้ามาจากภายนอกกระจกบานใหญ่เตติณห์นอนหงายอยู่บนเตียงคิงไซส์ในห้องนอนใหญ่ แขนทั้งสองข้างวางแนบลำตัวตามความเคยชิน ห้องนอนของเขาเงียบสนิท อุณหภูมิยังคงอยู่ที่ยี่สิบเอ็ดจุดห้าองศาแต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือ... บนพื้นข้างเตียง ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งเมตรมีฟูกปิกนิกสีเขียวขี้ม้าปูทับด้วยผ้าปูที่นอนลายการ์ตูนราคาถูก เดือนหนาวนอนขดตัวอยู่บนนั้น มีผ้าห่มผืนหนาคลุมโปงจนมิดหัว เธอปฏิเสธที่จะนอนบนโซฟาข้างนอก เพราะกลัวว่าเตติณห์จะไม่ได้ยินเสียงเธอ และเธอก็ปฏิเสธที่จะนอนบนเตียงร่วมกับเ

ภาพเบื้องหน้าทำให้ลมหายใจของศัลยแพทย์หนุ่มสะดุดไปเสี้ยววินาทีเดือนหนาวนั่งกอดอกแน่น ผิวขาวอมเหลืองของเธอขึ้นริ้วแดงจากพิษไข้ เสื้อชั้นในลูกไม้สีเนื้อตัวบางเปียกชื้นจนแทบจะมองทะลุเห็นเนื้อแท้ด้านใน เนินอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หอบสั่น ยอดอกดุนดันเนื้อผ้าบางเบาอย่างชัดเจนจากความเย็นของอากาศ ลาดไหล่กลมกลึงสั่นระริก ปอยผมเปียกชื้นแนบติดอยู่ตามซอกคอขาวผ่องเตติณห์ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ลำคอของเขาแห้งผากขึ้นมาอย่างกะทันหันเขาสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับสติของตัวเองให้กลับเข้าสู่โหมดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจุ่มลงในน้ำอุ่นจัด บิดพอหมาด แล้วเอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอที่กอดอกอยู่ให้กางออก"อย่าเกร็ง" เสียงของเขาพร่าลงเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาระดับความนิ่งไว้ได้ "ผมแค่จะเช็ดตัวลดไข้""หมอ... ฉันหนาว..." เธอครางแผ่ว ปล่อยให้เขาจับแขนของเธอคลี่ออกอย่างว่าง่ายเพราะไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนเตติณห์บรรจงลากผ้าขนหนูอุ่นจัดผ่านลำแขนเรียว เช็ดวนตามข้อพับเพื่อเปิดรูขุมขนและระบายความร้อนตามหลักสรีรวิทยา ผิวเนื้อของเธอนุ่มหยุ่นและร้อนผ่าว ไออุ่นจากผ้าปะทะกับความร้อนในร่างกายของเธอจน