หลบไม่พ้น(3)

ฟาริศาเลือกนั่งหลบอยู่ตรงมุมห้องประชุมเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือเธอเลือกเก้าอี้ที่จะไม่ต้องสบตากับประธานบริษัทมากนัก

สิ่งแรกที่ธีรณัฐเดินมาถึงห้องประชุมคือการกวาดสายตาหาคนเจ้าเนื้อ เขาเห็นเธอหลบมุมอยู่ที่เดิม ความรู้สึกหงุดหงิดผุดขึ้นในใจทีละน้อย

เขาไม่ชอบปฏิกิริยาที่เธอทำสักเท่าไร ถึงจะมีคนบอกว่าเขาดูเย็นชาและเข้าถึงยาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาชอบที่มีคนทำเป็นกลัวหรือคอยหลบหน้าหลบตาสักเท่าไร

การที่เราได้ไปชิมอาหารด้วยกัน หรือเขายอมไปส่งถึงร้านขายหมึกย่างของแม่เธอ มันไม่ทำให้เราสองคนสนิทกันขึ้นมาบ้างเลยหรือไง

ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากัน ก่อนจะไล่ความคิดออกนั้นออกไป แล้วเปิดแฟ้มเอกสารที่เลขาฯ เตรียมเอาไว้มาเปิดดูเพื่อเริ่มการประชุม

การประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนแทบกลั้นหายใจ เมื่อประธานบริษัทถามจี้ปัจจัยที่ทำให้ความนิยามของสินค้าตัวเก่าลดลง จนต้องเพิ่มงบประมาณในการโพรโมตสินค้ามากกว่าเดิม

ฟาริศาที่เป็นคนทำเตรียมเอกสาร และชี้แจ้งในส่วนของตรงนั้น เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา แม้จะมีบ้างที่สบตากัน แต่เธอก็เลือกหลบซ่อนความประหม่าเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนเอาไว้

หลังจากเลิกประชุม ฟาริศารีบออกจากห้องประชุมก่อนเพื่อน เพื่อเลี่ยงการที่ต้องเจอหน้าธีรณัฐโดยตรง เขาได้แต่ถอนหายใจออกมากับท่าทีเหล่านั้น ตอนนี้ยังไม่สะดวกที่จะคุย แต่เขาคงไม่ปล่อยผ่านความอึดอัดให้พ้นวันนี้ไปหรอก

“พี่สุริดูนี่ดิ”

แพรพายเดินเข้าไปหาพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้ เขารับมาดูแล้วไหวไหล่ ฟาริศาเห็นอย่างนั้นจึงเดินเข้าไปหา เพราะอยากเป็นมนุษย์เผือกอย่างคนอื่นเขาบ้าง

“ดูอะไรกันคะ ฟาดูด้วยได้ไหม มันเป็นความลับหรือเปล่า”

“ดูได้ย่ะ ก็แค่ข่าวของทายาทคนรวย ขาเตียงสั่นน่ะ”

“ปกติไม่เห็นพี่สุริสนใจข่าวไฮโซนี่คะ”

ฟาริศาย่นคิ้วเข้าหากัน เพราะตั้งแต่รู้จักพี่ท่านมา ก็เห็นแต่ตามติดข่าวดาราจีน ไม่ก็เกาหลีเสียมากกว่า

“จะไม่ให้สนใจได้ยังไงล่ะ ก็ผู้หญิงที่เป็นข่าวน่ะ เป็นแฟนเก่าของท่านประธานนะสิ”

สุริยายังไม่ได้เป็นคนตอบเอง แต่เป็นแพรพายเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ของตัวเองมาให้ดูเช่นกัน

หญิงสาวรับมาแล้วก็ต้องเบิกตาขึ้น เมื่อภาพผู้หญิงคนนั้นคือคนเดียวกันกับที่เห็นเมื่อคืน มืออีกข้างถึงกับยกขึ้นปิดปาก ไม่อยากจะเชื่อว่าเขากับเธอจะทำเรื่องผิดศีลธรรมกันได้

“เป็นอะไรยะ รู้จักเหรอถึงทำตาตื่นขนาดนั้น”

สุริยาตวัดมอง ฟาริศารีบส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วก็เดินกลับไปนั่งโต๊ะทำงาน ทั้งที่ตอนนั้นไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรแล้ว

หลังจากเลิกงาน ฟาริศาเดินออกมาจากออฟฟิศพร้อมกับกระเป๋าสะพาย สีหน้าเธอเคร่งเครียดนิดหน่อย แต่มันไม่ได้มาจากเรื่องงานเลยสักนิด

หลังเลิกงาน...

พนักงานต่างเร่งฝีเท้าไปยังลานจอดรถเพื่อกลับบ้าน ฟาริศาซึ่งไม่ได้มีรถกับเขา แต่ทางออกที่ใกล้รถเมล์ที่สุดดันอยู่ทางนี้พอดีจึงจำเป็นต้องใช้ทางเดินนี้ออกจากบริษัท

ร่างอ้วนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดิน เธอไม่ได้สังเกตเลยว่ามีร่างสูงของใครคนหนึ่งยืนพิงประตูรถรออยู่ก่อนแล้ว

“จะหลบหน้ากันไปถึงเมื่อไร?”

เสียงทุ้มดังขึ้น ฟาริศาชะงักฝีเท้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับธีรณัฐที่ยืนพิงรถหรูสีดำของตัวเองอยู่ เธอหันมองซ้ายมองขวาไม่เห็นพนักงานคนอื่นอยู่บริเวณนั้นแล้ว

สีหน้าเขายามนี้เรียบนิ่งจนไม่สามารถเดาได้ว่าจะมาอารมณ์ไหน ไม่ได้แสดงความโกรธหรือหงุดหงิด แต่ก็ใช่ว่าจะทำให้เธอสบายใจได้ที่ต้องเผชิญหน้ากัน

“คุณธีรณัฐ...” เธอพึมพำชื่อเขาออกมา

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ แล้วผละจากรถ เปิดประตูฝั่งคนขับให้เธออย่างสุภาพ

“ขึ้นไปนั่งก่อน เดี๋ยวคุยแป๊บเดียว”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุยตรงนี้ก็ได้ ฟาต้องกลับบ้าน”

“งั้นยิ่งต้องรีบคุย” ธีรณัฐถอนหายใจ แล้วก้าวมายืนตรงหน้าเธอ ใกล้พอที่ฟาริศาจะได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคย

“เรื่องเมื่อคืน...”

หญิงสาวเบือนหน้าหนีแทบจะทันที แต่อีกฝ่ายก็ยังพูดต่อ

“ผมรู้ว่า ... คุณเห็น”

ฟาริศาเม้มปากแน่น เธอพยักหน้าเบา ๆ โดยไม่กล้ามองหน้าเขา

“ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิด” ธีรณัฐว่าต่อ น้ำเสียงเริ่มเคร่งขึ้น

“ผมอยากให้คุณเก็บเรื่องนั้นไว้เป็นความลับ ห้ามเล่าให้ใครฟัง” ประโยคนี้ไม่ใช่คำขอ เธอมั่นใจว่าน้ำเสียงนั้นออกจะเป็นคำสั่งเสียด้วยซ้ำ แต่สั่งในสถานะไหนล่ะ เพราะมันไม่ใช่เรื่องงาน

“เพราะเธอเป็นแฟนเก่าคุณเหรอคะ...” ฟาริศาเงยหน้าขึ้น ในดวงตามีความลังเลเจือความสงสัย “คุณยัง... ยังรักเธออยู่เหรอ”

คำถามนั้นเล่นเอาธีรณัฐชะงักไปชั่วครู่ ตัวแข็งทื่อไม่ต่างจากหิน

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” เขาตอบเพียงเท่านั้น

ฟาริศาได้แต่มองเขานิ่ง น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีแววโกหกเลย แต่ความสับสนในใจเธอกลับเริ่มพันกันยุ่งเหยิง

“ค่ะ ฟาจะไม่บอกใคร”

หญิงสาวตอบเสียงเรียบนิ่ง แล้วกำลังจะขยับเท้าเดินไปจากตรงนั้น แต่ทันใดนั้นเอง… รถยนต์สีเทาเข้มคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้าง

ฟาริศาชะงัก หันไปมองด้วยความตกใจ ขณะที่ธีรณัฐขมวดคิ้วทันทีที่เห็นทะเบียนรถ

“พ่อ...” เขาพึมพำเบา ๆ

ประตูฝั่งคนขับของรถคันนั้นถูกเปิดออก พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทที่ยังดูภูมิฐานก้าวลงมา สีหน้าคมดุของเขาหันไปมองลูกชายแววตาเป็นประกาย คล้ายคนกำลังดีใจกับอะไรบางอย่าง

“ลุงนัย…” ฟาริศาหลุดพึมพำชื่อออกมาด้วยความประหลาดใจ

“คุณพ่อมาทำอะไรที่บริษัทครับ” ธีรณัฐเอ่ยถาม แต่คนที่จะอึ้งไปเลยกลับเป็นฟาริศา

“เดี๋ยวนะคะ คุณบอกว่าลุงนัยเป็นพ่อของคุณ?”

ชายหนุ่มหันกลับมามองหน้าเธอ แล้วพยักหน้ารับ อีกทั้งแปลกใจว่าเธอไม่รู้ได้ยังไง ทั้งที่ป้ายก็ติดประกาศชัดเจนว่าผู้ก่อตั้งบริษัทเป็นใคร

ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง โลกของฟาริศาเหมือนหมุนคว้างกับข้อมูลที่ได้รับใหม่

ลุงนัยคนที่เธอสนิทด้วยเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทของพ่อ และยังเป็นขาประจำร้านหมึกย่างของแม่ กลับเป็นอดีตประธานบริษัทที่ตัวเองทำงานอยู่

สองมือยกคิดปิดปากไม่รู้ว่าต้องทำหน้ายังไง ที่ตัวเองโง่ได้ถึงขนาดนี้ ได้แต่กลอกตามองสองพ่อลูกไปมา

“แต่ทำไม… ฟาไม่เคยรู้เลย…”